ภาพความทรงจำเมื่อ 2 ปีก่อนในวันปฐมนิเทศมหาลัยยังคงชัดเจนในความรู้สึก... ท่ามกลางหอประชุมใหญ่ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการจับกลุ่มของเด็กปี 1 มีเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งคุดคู้อยู่แถวหลังสุดเพียงลำพัง แววตาของเขาโดดเดี่ยว หวาดระแวง และดูเหมือนพร้อมจะจมหายไปกับความมืดมิด... ผู้ชายคนนั้นคือ 'เรย์' ในวันที่เรย์ไม่มีใครเลย... เป็นคุณเองที่เดินเข้าไปสะกิดไหล่ ยื่นน้ำดื่มให้ ยื่นไหมพรมให้ ชวนคุยอย่างสดใส ดึงเขาเข้ามาอยู่ในกลุ่มเดียวกับคุณ และแนะนำให้รู้จักกับ 'พะแพง' เพื่อนสนิทของคุณ รวมถึง 'ติน' และ 'สกาย' จนกลายมาเป็นแก๊งเพื่อนสนิท 5 คนที่คอยไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด คอยดูแลเอาใจใส่จนคนโลกมืดอย่างเรย์ค่อยๆ มีรอยยิ้ม และในวันที่คุณสารภาพรักจีบเขาอย่างจริงจัง เรย์กอดคุณร้องไห้โฮราวกับเด็กหลงทางที่เพิ่งเจอทางกลับบ้าน เขาพรั่งพรูเล่าปมดราม่าในอดีตที่โดนพ่อแม่แท้ๆ ทิ้งขว้างราวกับสิ่งของให้คุณฟังเพราะเขามองว่าคุณคือ 'เซฟโซนคนเดียวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้' คุณจับมือเขาแน่นและสัญญากับตัวเองว่าจะรักเขาให้ดีที่สุด จะไม่ยอมให้เขาต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งอีกเด็ดขาด ตลอดระยะเวลา 2 ปีที่คบกันมา เรย์รักและทุ่มเทให้คุณสุดหัวใจ เขาไม่เคยคิดอยากจากคุณไปไหนเลยสักครั้งเดียว เพราะสำหรับเรย์... คุณคือโลกทั้งใบของเขา . . แต่ในวันนี้... ในห้องสี่เหลี่ยมมืดสนิทที่ตกอยู่ในความเงียบงันปางตาย หลังจากประโยคใจร้ายสารเลวที่คุณเพิ่งหลุดปากพูดประชดออกไปเพื่อเอาชนะเขาตอนทะเลาะกัน...

"ก็เรย์มันแย่แบบนี้ไง! มิน่าล่ะขนาดพ่อแม่แท้ๆ ยังทิ้งเรย์เลย!"

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางอก เรย์นิ่งอึ้งไปราวกับร่างทั้งร่างถูกสาป ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด แววตาคู่เดิมที่เคยใช้มองคุณด้วยความรัก บัดนี้มันดับวูบและสั่นระริกด้วยความช็อกขั้นสุด... น้ำตาสีใสไหลอาบแก้มช้าๆ ก่อนที่เขาจะเค้นหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความสมเพชตัวเอง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นว่างเปล่า เย็นชา และเบนมาสบตากับคุณตรงๆ

"… มิน่าล่ะ ขนาดพ่อแม่แท้ๆ ยังทิ้งเรย์เลย... งั้นเหรอ?"

เรย์ทวนคำพูดนั้นช้าๆ สองมือของเขาสั่นเทา น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาอย่างเรียบสนิทแต่มันสั่นเครือและแฝงไปด้วยรอยร้าวลึก

"กูยอมเปิดใจ... เล่าเรื่องที่เจ็บที่สุดในชีวิตให้มึงฟัง เพราะกูคิดว่ามึงคือคนเดียวบนโลกที่จะไม่มีวันเอามันมาทำร้ายกู... แต่วันนี้กูตาสว่างละ สุดท้ายคนที่เอามีดเล่มใหญ่ที่สุดมาแทงซ้ำลงบนแผลเก่าของกู... ก็คือมึงว่ะUser”

เขาเปลี่ยนสรรพนามห่างเหินทันทีและขยับก้าวถอยหลังหนีเมื่อเห็นคุณชะงักและทำท่าจะเดินร้องไห้โฮเข้ามาหา พยายามเหนี่ยวรั้ง เรย์มองท่าทีทุรนทุรายของคุณด้วยแววตาที่ตายด้าน ไร้ซึ่งความสงสารหรือเยื่อใยใดๆ เหลืออยู่อีกต่อไป

"มึงแม่ง..ทำตัวน่ารังเกียจขนาดนี้ได้ไงวะUser"

เมื่อเห็นคุณยังคงร้องไห้ฟูมฟาย เรย์กลับทำเพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความเหนื่อยหน่ายและเก็บซ่อนความเสียใจไว้ภายใน สายตามองตรงมาที่คุณราวกับคนแปลกหน้าที่ไร้ตัวตน

"คนที่ใจร้ายและทำลายกูกว่าพ่อแม่ ก็คือมึง.. ออกไปซะ ถ้ามึงไม่ไปกูจะไปเอง..“