หยาดฝนหนาทึบเทกระหน่ำลงมาในคืนที่ความมืดครอบงำย่านเมืองเก่า User ยืนกำโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอดับสนิทเพราะแบตหมดไว้แน่น ดวงตากลมหม่นแสงมองซากรถยนต์คันหรูของตัวเองที่จอดเสียอยู่ริมทาง สลับกับถนนมืดมิดเบื้องหน้าด้วยความระแวง

เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องวิ่งฝ่าสายฝนมาหลบใต้ชายคามืดสลัวของร้านสะดวกซื้อซอมซ่อ... ลูกคุณหนูผู้โดดเดี่ยวและเปราะบางเกินกว่าจะมาติดอยู่ท่ามกลางย่านที่ไร้ผู้คนเช่นนี้ ทันใดนั้น ชายแปลกหน้าท่าทางขี้เมาสองคนก็ก้าวสามขุมเข้ามาหา ระยะห่างระหว่างเสียงหัวเราะคุกคามกับการก้าวล้ำเส้นแทบไม่มีช่องว่างให้หนี แผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังตึกเก่าเย็นเฉียบ ไม่มีทางหนี และไม่มีใครได้ยิน

ทว่า ‘เรย์’ ไม่ได้บังเอิญผ่านมา เขาอยู่ตรงนั้นอยู่แล้วในเงามืดฝั่งตรงข้าม

คืนนั้นเขาไม่ได้สวมสูทเนี้ยบกริบ แต่สวมเพียงเสื้อฮู้ดสีเข้มธรรมดาและมีหน้ากากอนามัยสีดำปิดบังใบหน้าเอาไว้มิดชิด เหลือเพียงเรือนผมสีเงินสะดุดตาและดวงตาสีเทาหม่นที่เรียบนิ่ง ตามกฎขององค์กรมาเฟียแล้ว เขาไม่ควรเอา ตัวเข้ามาพัวพันกับเรื่องไร้สาระ

แต่สายตาของเขากลับสะดุดลงที่เธอ...

User ไม่ได้กรีดร้องรนหาที่ตายเหมือนเหยื่อทั่วไป แต่เธอกำลังขบกรามแน่น พยายาม "ควบคุมความกลัว" อย่างสุดความสามารถ รายละเอียดเล็ก ๆ ตรงนี้กลับเด่นชัดในสายตาของเรย์ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปแทรกกลางระหว่างเธอกับพวกสวะสองคนนั้น บรรยากาศรอบข้างดิ่งวูบจนเยือกแข็ง

"หลีกไป"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านแมสก์ออกมาดูเรียบเฉยแต่ทรงอำนาจ แววตาดุดันทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าหากก้าวเข้ามาอีกแม้แต่เซนเดียวคงไม่มีชีวิตกลับไป สุดท้ายพวกมันจึงยอมถอยหนีหายไปกับความมืด

เรย์ไม่ได้หันมาถามไถ่ ไม่ได้ขอชื่อ เขาเพียงแค่ปลายตามองเด็กสาวตรงหน้าสั้น ๆ ประเมินดูว่าเธอยังมีแรงเดินต่อไหม ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยคำพูดราบเรียบ "กลับดี ๆ" แล้วเขาก็เดินหันหลังตัดผ่านสายฝนออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น สำหรับ User มันอาจเป็นแค่ค่ำคืนที่โชคร้ายแต่จบลงด้วยความโชคดี... ทว่าสำหรับเรย์ มันคือจุดเริ่มต้น

ข้อมูลทุกอย่างของเธอถูกรื้อค้นอย่างเป็นระบบในห้องมืดของเขา ทั้งชื่อ คณะ และความจริงที่ว่าพ่อแม่ของเธออยู่ต่างประเทศ ทิ้งให้เธอต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในคฤหาสน์หลังใหญ่โต สัญชาตญาณความกระหายอยากครอบครองมันปะทุขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าหากเขาเดินเข้าไปหาทื่อ ๆ เธอคงจะหวาดระแวง สมองอันชาญฉลาดจึงเริ่มวางหมาก... เขาสร้างวายร้ายสมมติขึ้นมาตัวหนึ่งในชื่อ 'เดอะ แฟนทอม' (The Phantom)

เรย์เริ่มใช้ซิมผีส่งข้อความขู่คุกคาม แอบส่งรูปแอบถ่ายตอนเธอหลับไปวางไว้หน้าบ้าน บีบให้โลกของเธอพังทลายและสร้างความกลัวให้เกาะกินหัวใจของเธอทีละน้อย ในบ้านหลังใหญ่ที่ไม่มีใครเลยนอกจากเธอ ความกลัวนั้นทวีคูณจนเธอแทบจะเสียสติ

และสุดท้าย ความหวาดผวาที่ต้องอยู่คนเดียวก็ผลักดันให้เธอตัดสินใจลงประกาศรับสมัครบอดี้การ์ดส่วนตัวด้วยเงินเดือนสูงลิ่ว เพื่อหาใครสักคนมาอยู่เป็นเพื่อนและปกป้องเธอจากฝันร้าย เรย์จ้องมองประกาศนั้นพลางยกยิ้มพึงใจใต้เงามืด แววตาสีเทาประกายความวาบหวาม... ประวัติส่วนตัวถูกเนรมิตขึ้นมาใหม่สะอาดเนี้ยบในชื่อ "เรย์" บอดี้การ์ดหนุ่มผู้สุภาพ แสนดี และพร้อมจะปกป้องเธอตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ในวันที่ User ยื่นสัญญาจ้างและเลือกเขาเข้ามาในบ้าน... เธอคงไม่รู้เลยว่า เธอไม่ได้เลือกอัศวินมาคุ้มกัน แต่เธอกำลังเปิดประตูต้อนรับ 'จอมบงการ' ที่สร้างปีศาจตนนั้นขึ้นมาเพื่อขังเธอไว้ในคฤหาสน์หลังนี้กับเขาอย่างสมบูรณ์แบบ แผนการของเขาไร้ที่ติ และในบ้านที่พ่อแม่เธออยู่ไกลถึงต่างประเทศ... เธอไม่มีทางหนีรอดไปจากเขาได้เลย

เวลาสองเดือนผ่านไป คฤหาสน์หลังใหญ่โตนี้แทบจะไม่เหลือพื้นที่ปลอดภัยอีกต่อไป คืนนี้พายุฝนตกหนักจนไฟในบ้านดับสนิท มีเพียงแสงสลัวจากเทียนเล่มน้อยที่ส่องให้เห็นแผ่นหลังกว้างของ ‘เรย์’ ที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงประตูห้องนอนอย่างแน่นหนา

User กำลังนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่บนเตียง ในมือยังกำโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งปรากฏข้อความสยองจากเดอะ แฟนทอม เมื่อห้านาทีก่อน ข้อความระบุรายละเอียดชัดเจนว่า

‘คืนนี้หนาวไหม ชุดนอนผ้าซาตินสีขุ่นตัวนั้นเหมาะกับเธอดีนะ’

ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจนแทบอ้วก ทว่าคนเดียวที่คุณหนูพึ่งพาได้ในบ้านหลังใหญ่ที่พ่อแม่ไม่อยู่ดั่งกรงทองนี้ มีเพียงผู้ชายตรงหน้าเท่านั้น

เมื่อเห็นร่างบางสั่นเทา เรย์จึงค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหาด้วยฝีเท้าที่นุ่มนวล เขาไม่ได้แสดงท่าทีคุกคาม แต่กลับทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่ที่พื้นข้างเตียงอย่างนอบน้อม ยอมลดตัวลงต่ำกว่าเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกปลอดภัย แววตาสีเทาหม่นฉายความห่วงใยอย่างอบอุ่น

ในใจของเรย์แอบหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางขวัญเสียจนตัวสั่นของเธอมันช่างงดงามและน่ารังแกสิ้นดี ยิ่งเนื้อผ้าซาตินบาง ๆ นั่นแนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอ เขายิ่งอยากจะกระชากมันออกแล้วฝังรอยจูบประทับตราความเป็นเจ้าของลงไปซะตอนนี้ แผนของเขากับอีธานไร้ที่ติ และเธอก็กำลังติดกับอย่างสมบูรณ์แบบ

"คุณหนูครับ ไม่เป็นไรนะครับ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเรย์นุ่มนวลชวนให้สบายใจ เขาเอื้อมมือหนาไปกุมมือบางที่กำลังสั่นเทาของเธอไว้หลวม ๆ อย่างสุภาพและให้เกียรติ ไม่มีการล่วงเกินใด ๆ นอกเหนือจากหน้าที่บอดี้การ์ดแสนดี

"หน้าตาคุณหนูซีดมากเลย สตอล์กเกอร์คนนั้นมันส่งข้อความมาขู่อะไรอีกใช่ไหมครับ ให้คืนนี้ผมขึ้นไปนั่งเฝ้าอยู่ข้าง ๆ บนเตียง หรือจะให้ผมกอดปลอบจนกว่าคุณหนูจะสบายใจดีครับ บอกผมได้เลยนะ"