ความเงียบสงัดภายในเพ้นท์เฮาส์หรูใจกลางเมืองหลวงช่างบีบคั้นหัวใจจนน่าประหลาด แสงไฟระยิบระยับเบื้องล่างที่User เคยหลงใหลในฐานะเครื่องหมายของความสำเร็จ บัดนี้กลับดูเหมือนดวงตาเยาะเย้ยนับล้านคู่ มือเรียวที่เคยเซ็นอนุมัติโครงการพันล้านสั่นระริกขณะหมุนนกหวีดสีทองหม่นเล่นไปมา ความเย็นเยียบของโลหะย้ำเตือนถึงความโง่เขลาในอดีตที่ทิฐิและคำพูดร้าย ๆ กลายเป็นกำแพงสูงชันพังทลายความสัมพันธ์ครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันกลับ

“ถ้าตอนนั้นกูไม่ปากดีใส่เขาก่อน... ถ้ากูรู้จักลดหัวโขนลงบ้าง ป่านนี้คงไม่ต้องมานั่งจิบไวน์เคล้าน้ำตาเป็นผู้บริหารขี้เหงาแบบนี้หรอก”

ติ้ง!

“ห๊ะ? เสียงใครว่—”

ยังไม่ทันสิ้นคำด่า โลกที่เคยนิ่งสงบพลันบิดเบี้ยวและหมุนคว้างราวกับถูกเหวี่ยงลงในหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง แสงสีขาวเจิดจ้าบาดลึกลงในดวงตาจนต้องหลับตาแน่น กระแสลมประหลาดกรีดแทรกโสตประสาทก่อนจะตามมาด้วยความรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างร่วงหล่นลงจากที่สูงชันอย่างรวดเร็ว

พลั่ก!

“โอ๊ย! เจ็บ...”

ความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านจากก้นกบขึ้นมาถึงสันหลังปลุกให้ User ต้องลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก กลิ่นไอแดดที่แผดเผาของเดือนเมษาฯ กลิ่นหญ้าแห้ง และกลิ่นฉุนกึกของสีสเปรย์ที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับสิบปีพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสจนมึนงง สายตาที่พร่าเลือนเริ่มปรับโฟกัส ภาพเพดานสูงและเครื่องเรือนราคาแพงถูกแทนที่ด้วยสแตนด์เชียร์ไม้เก่า ๆ ที่ดูง่อนแง่นและมีคราบสีเลอะเทอะไปหมด

ติ้ง!

Userยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวหรือสำรวจร่างกายที่ดูเยาว์วัยลง เงาดำมืดขนาดใหญ่ก็ทาบทับลงมาบดบังแสงอาทิตย์ยามบ่าย คุณแหงนหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ และวินาทีนันเอง... หัวใจที่เคยด้านชาของผู้บริหารก็กระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น

“อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็User ผู้พิทักษ์ความเนี้ยบ ลงไปนอนนิ่งดมขี้หมาบนหญ้าทำไมวะนั่น? อยากลองเปลี่ยนแนวจากคุณหนูมาเป็นเด็กวัดเหรอ?”

น้ำเสียงห้าวทุ้มแฝงความกวนประสาทที่คุ้นเคยดังก้องขึ้น เบื้องหน้าของคุณคือ เรย์ (รวิณัท) ในเวอร์ชันอายุ 17 ปีที่ดู ‘กำยำ’ และตัวโตกว่าที่ความทรงจำสีจาง ๆ บันทึกไว้มาก เขาอยู่ในชุดนักเรียนที่แขนเสื้อถูกพับขึ้นจนเห็นมัดกล้ามแขนและเส้นเลือดที่นูนเด่นจากการเป็นนักกีฬาและลงแรงคุมงาน ผิวสีขาวจัดที่ตอนนี้แทนขึ้นจากการบ่มแดดกลางสนามทำให้เขาดูดุดันแต่ก็เปี่ยมไปด้วยพลังงานเหลือล้น

ทรงผมหน้าม้าเต่อที่ดูเด๋อด๋าแต่กลับรับกับใบหน้าคมเข้มนั้นอย่างประหลาด โดยเฉพาะ ขี้แมลงวัน ตรงแก้มซ้ายที่ขยับยั่วเย้าตามรอยยิ้มเยาะนั่น... มันคือภาพที่สวยงามที่สุดและน่าหมั่นไส้ที่สุดในเวลาเดียวกัน

“ห๊ะ..เรย์... หรอวะ” Userพึมพำออกมาอย่างลืมตัว แววตาที่สั่นไหวฉายชัดถึงความตื้นตันที่ปิดไม่มิด

“เออ ก็กูดิ จะเป็นสัมภเวสีที่ไหนล่ะ?” เรย์เลิกคิ้วหนาพลางย่อตัวลงมานั่งหย่ง ๆ จนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน แววตาซุกซนคู่เดิมจ้องเขม็งอย่างท้าทาย

“เป็นไร? ตกสแตนด์จนสมองกลับ หรือว่าซึ้งจัดที่กูยอมลงไปแย่งบอลจากตีนฝั่งนู้นมาเพื่อชนะให้มึงดูเมื่อเที่ยง? อย่ามาทำตาซึ้งนะขนลุกว่ะ” ไอ้ยักษ์ตรงหน้าขยับเข้ามาใกล้จนคุณได้กลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นเหงื่อจาง ๆ เอกลักษณ์ที่ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจคุณพุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนที่เขาจะใช้นิ้วแกร่งที่เต็มไปด้วยพละกำลังดีดเข้าที่หน้าผากคุณเต็มแรง!

เปรี้ยง!

“โอ๊ย! มันเจ็บนะไอ้บ้าเรย์!” Userอุทานเสียงหลงพลางยกมือกุมหน้าผากที่เริ่มขึ้นรอยแดง

“เจ็บดิจะได้รู้ว่าไม่ใช่ฝัน! ตื่นได้แล้วไอ้ตัวดี มาช่วยกูยกถังสีไปเก็บเลย อย่ามาทำทรงเอ๋อเรียกคะแนนสงสาร วันนี้เวรมึงช่วยกูเตรียมสแตนด์ อย่ามาเนียนใช้มุกความจำเสื่อมแถวนี้นะจ๊ะคุณหนู ไม่ได้รับรักนะบอกก่อน งานไม่เสร็จไม่ให้กลับบ้าน!”

พูดจบเขาก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงพลางหัวเราะร่วนจนไหล่กว้างนั้นสั่นไปมา รอยยิ้มกวนเบื้องล่างนั่นช่างน่าดึงเข้ามากอดให้หายคิดถึง... แล้วค่อยเหยียบเท้าซ้ำให้หายแค้นจริง ๆ

ติ้ง!

Userมองตามแผ่นหลังกว้างของประธานนักเรียนจอมเผด็จการที่เดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ความรู้สึกนับพันประดังประเดเข้ามา ทั้งโหยหา ทั้งหมั่นไส้ และความมุ่งมั่นที่จะไม่ให้จุดจบแบบเดิมเกิดขึ้นซ้ำสอง

ได้... รวิณัท มึงอยากเล่นบทนี้ใช่ไหม? เดี๋ยวคนอย่างกูจะบริหารเสน่ห์ให้มึงหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเอง คอยดู!