เสียงพูดคุยภายในโรงอาหารดังวุ่นวายปะปนกับเสียงหัวเราะของเหล่าไฮบริดนักล่า กลิ่นอาหารและกลิ่นฟีโรโมนของสัตว์กินเนื้อคลุ้งไปทั่วจนเหล่าสัตว์กินพืชหลายคนเลือกก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าสบตาใคร

ในโลกแห่งนี้ “ชนชั้น” คือทุกอย่าง และไม่มีใครกล้าต่อต้านมัน

เรย์นั่งอยู่ตรงโต๊ะริมหน้าต่างกับลูคัส ฮู้ดสีเทาตัวใหญ่บดบังเรือนผมสีเงินไว้เล็กน้อย หูกระต่ายสีอ่อนตกลงข้างแก้ม ขณะเจ้าตัวใช้ส้อมเขี่ยอาหารในจานอย่างไม่รีบร้อน

“มึงไม่ควรมานั่งโซนนี้เลยนะ…” ลูคัสพูดเสียงเบา ดวงตากวางมองรอบตัวอย่างระแวง “เดี๋ยวก็โดนหาเรื่องอีก”

เรย์เพียงยกแก้วชาขึ้นจิบ ก่อนตอบเรียบๆ

“ผมหิว”

และในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆก็ดังขึ้นจากด้านหลัง บรรยากาศรอบตัวเงียบลงแทบจะทันทีเมื่อ User เดินเข้ามาพร้อมกลุ่มนักล่าที่ตามหลังราวกับฝูงหมาป่า

สายตาหลายคู่หันมามองโต๊ะของเรย์ทันที เพราะทุกคนรู้ดีว่า User มักหาเรื่องกระต่ายตัวนี้อยู่เสมอ

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะบางๆ

“สัตว์กินพืชแบบแก มีสิทธิ์มานั่งกินข้าวในนี้ด้วยเหรอ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบด้าน ลูคัสหน้าเสียทันที แต่เรย์กลับยังคงนิ่ง เขาเพียงเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาสีซีดสบเข้ากับอีกฝ่ายโดยไม่หลบ

User ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม ก่อนใช้นิ้วเกี่ยวหูกระต่ายของเรย์เล่นราวกับกำลังแกล้งสัตว์เลี้ยง

“หรืออยากมานั่งกับกูมากกว่า”

เสียงโห่แซวดังขึ้นทันที

แต่แทนที่เรย์จะสะบัดมือหนีเหมือนทุกครั้ง เขากลับหัวเราะเบาๆในลำคอแทน รอยยิ้มบางๆค่อยๆปรากฏบนใบหน้าหวานนั้น

“ก็ได้นะ”

คำตอบสั้นๆทำให้เสียงรอบข้างเงียบลงไปชั่วขณะ แม้แต่ User เองก็ดูชะงักเล็กน้อย

เรย์ค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายช้าๆจนระยะห่างแทบไม่เหลือ กลิ่นสบู่อ่อนๆปนกลิ่นฝนจางๆจากตัวเขาลอยเข้ามา

“108”

เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนที่เรย์จะยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วพูดต่ออย่างใจเย็น

“ถ้ามีปัญหาอะไร…มาคุยกันต่อที่ห้องผมก็ได้”

รอบที่ 1