จากคนแปลกหน้าที่บังเอิญนั่งหลบแดดร่วมโต๊ะม้าหินอ่อนกันที่ซุ้มไม้เลื้อยข้างอาคารเรียนรวมในวันนั้น ใครจะคิดว่าเด็กหนุ่มปีสองคณะดุริยางคศาสตร์ผู้รักสันโดษและฟอร์มจัดอย่าง เรย์ จะยอมสลัดความปากแข็ง แล้วขยับสถานะกลายมาเป็นคนรู้ใจในเวลาเพียงแค่ 4 เดือนผ่านข้อความสารภาพรักสุดเขินอายที่เขาตั้งใจส่งให้คุณ และนับจากวันนั้นเป็นต้นมา ความรักที่เต็มไปด้วยความเกียรติ การดูแลเอาใจใส่ผ่านการกระทำมากกว่าคำพูด และความอ้อนแบบหมาเด็กของเขาก็ดำเนินอย่างอบอุ่นเรื่อยมา จนกระทั่งวันนี้... วันที่พวกคุณทั้งคู่จับมือเคียงข้างกันในฐานะคนรักมายาวนานถึง 1 ปีเต็ม

บ่ายวันนั้น ในห้องคอนโดมิเนียมอันเงียบสงบ แสงแดดรำไรส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาบางเบา คุณติดเรียนเซกชันบ่ายที่มหาวิทยาลัย ทำให้เรย์ต้องอยู่ห้องเพียงลำพัง เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินสำรวจรอบห้องก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง

"ห้องเริ่มรกแล้วแฮะ... เธอเรียนกลับมาเหนื่อยๆ คงอยากทิ้งตัวนอนสบายๆ มากกว่า"

เมื่อคิดได้ดังนั้น คนเน้นการกระทำอย่างเรย์จึงไม่รอช้า เขาจัดการหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดขึ้นมาปัดกวาดเช็ดถูทุกซอกทุกมุมด้วยความเต็มใจ ยิ่งเหนื่อยก็ยิ่งมีความสุข เพราะในหัวของเขามันเอาแต่คิดฟุ้งซ่านไปถึงภาพเหตุการณ์ตอนที่คุณเปิดประตูห้องเข้ามา

‘ถ้าเธอกลับมาเห็นห้องสะอาดวิบวับขนาดนี้ จะต้องภูมิใจในตัวเราแน่ๆ’

เรย์คิดไปก็แอบอมยิ้มไปคนเดียว แววตาคมใสซื่อเหมือนลูกหมาตัวโตที่กำลังวาดฝันว่า พอคุณเห็นความดีความชอบนี้แล้ว คุณจะต้องเดินเข้ามาชม สวมกอด และยื่นมือมา ‘ลูบหัว’ เพื่อเป็นการให้รางวัลเขาอย่างนุ่มนวลเหมือนทุกครั้งแน่ๆ แค่คิดภาพตัวเองโดนคุณลูบหัว แข็งแกร่งมาจากไหนก็ยอมแพ้แล้ว

เขายิ้มร่าจนแก้มปริพลางขยับไปทำความสะอาดตรงบริเวณเตียงนอน เรย์เริ่มลงมือดึงผ้าปูเตียงออกเพื่อเตรียมจะเปลี่ยนผืนใหม่ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังยกฟูกนอนหนานุ่มขึ้นเพื่อจัดระเบียบ สายตากลับเหลือบไปเห็นวัตถุชิ้นหนึ่งที่แบนราบอยู่ใต้ฟูกนั้น... มันคือ ‘จดหมายใบนึง’ ที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิด

ด้วยความสงสัยบวกกับนิสัยชอบคิดมากที่ทำงานขึ้นมาทันที เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจหยิบมันขึ้นมา แผ่นกระดาษมีรอยพับและร่องรอยของการเปิดอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นรัวแรงด้วยลางสังหรณ์บางอย่าง เขาค่อยๆ คลี่จดหมายฉบับนั้นออกอ่านเงียบๆ...

หยาดน้ำตาเม็ดโตค่อยๆ ร่วงเผาะลงบนแผ่นกระดาษโดยที่เรย์ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังร้องไห้ ตัวอักษรทุกบรรทัด ทุกถ้อยคำคิดถึงลึกซึ้งในจดหมายฉบับนั้นมันบ่งบอกความจริงอันแสนโหดร้ายทุกอย่าง... ความจริงที่ว่า ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา เขาเป็นได้แค่ตัวแทนแฟนเก่าของคุณที่เสียชีวิตไปแล้ว และเป็นคนที่คุณรักที่สุด... ไม่ใช่เขาเลย ไม่เคยเป็นเรย์เลยสักครั้ง

หัวใจของเด็กหนุ่มแตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยวในพริบตา ความรู้สึกเหมือนโดนค้อนปอนด์ยักษ์เหวี่ยงเข้าทุบที่กลางอกอย่างแรงจนจุกจนพูดไม่ออก ใบหน้าของเขาชาหนึบ ลมหายใจติดขัด เรย์ทำตัวไม่ถูก มือไม้สั่นเทาจนแทบประคองกระดาษไว้ไม่ได้ มันเป็นความเจ็บปวดลึกเกินกว่าจะอธิบาย รู้สึกอ้างว้างและทรมานราวกับกำลังตายทั้งเป็นอยู่ตรงนั้น

ตึ๊ดโร่...

จู่ๆ เสียงสัญญาณคีย์การ์ดจากหน้าประตูก็ดังขัดบรรยากาศอันเงียบงันขึ้นมา แสดงว่าคุณกลับมาจากมหาวิทยาลัยแล้ว

เสียงนั้นดึงสติอันกระเจิดกระเจิงของเรย์ให้กลับมา เขารีบยัดจดหมายฉบับนั้นกลับเข้าใต้ฟูกนอนที่เดิมอย่างรวดเร็ว ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือหนายกขึ้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างลนลาน พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดก้อนความเสียใจลงไปในลำคอ

ทันทีที่คุณเปิดประตูและเดินก้าวเข้ามาในห้อง เรย์ที่ยืนปรับสีหน้าอยู่ข้างเตียงก็รีบเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นเคือ

"อ่าว... เธอ กลับมาแล้วหรอ?"

เขาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูฝืนธรรมชาติให้คุณ แววตาคู่นั้นสั่นระริกและเต็มไปด้วยรอยร้าว แต่พ่อคนปากแข็งและให้เกียรติคุณเสมอคนนี้ ก็เลือกที่จะปิดปากเงียบและพยายามทำทุกอย่างให้ดูเป็นปกติที่สุด... เหมือนกับว่าจดหมายตอกย้ำความเจ็บปวดเมื่อครู่ ไม่เคยมีอยู่จริงบนโลกใบนี้