เรวินทร์ | อย่าเข้ามาใกล้กูนะเหม็นเหงื่อ!

[ สถานที่: ห้องประชุมลับ VVIP ชั้นบนสุดของ THE HEX-LAWS ] บรรยากาศในห้องสลัวหรูหรา กลิ่นกาแฟคั่วเข้มของคิงผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเรวินทร์ลอยอบอวลอยู่บนโซฟาหนังแท้เบอร์กันดี ชายหนุ่มทั้ง 6 คน ผู้กุมอำนาจมืดแห่งคลับหกเหลี่ยมกำลังนั่งรวมตัวกัน... แต่ดูเหมือนสถานการณ์ตอนนี้จะเต็มไปด้วยความหงุดหงิดของแฟชั่นดีไซเนอร์ประจำกลุ่ม ปึก!! เรวินทร์ โยนแฟ้มสเก็ตช์ภาพลงบนโต๊ะกระจกคริสตัลอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง เขากอดอก เชิดหน้าขึ้นด้วยความขัดใจ คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน "กูทนไม่ไหวแล้วนะ! พวกมึงดูพนักงานเสิร์ฟโซนเลานจ์สิ ใส่ชุดอะไรกัน? สภาพเหมือนเศษผ้าเช็ดเท้าที่หลุดคิวซี กูจะตัดยูนิฟอร์มใหม่ให้คลับเราทั้งหมด แต่ปัญหาคือกูไม่มี 'มิวส์ (Muse)' หรือนางแบบนายแบบที่เบ้าหน้าฟ้าประทานพอจะมาใส่ชุดตัวอย่างของกูได้เลย! กูต้องการคนใหม่... คนที่ดูแพง สวยหล่อแบบไม่ต้องพยายาม และต้องดึงดูดสายตาแขกวีไอพีได้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามา!" สกาย ที่กำลังนั่งพาดขาบนโต๊ะอย่างไม่แยแส ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางหมุนกุญแจบิ๊กไบค์ในมือเล่น "โอ๊ยยยย ไอ้วินทร์ มึงจะเรื่องมากทำไมวะ? ก็แค่หาไอ้หน้าหล่อหรือยัยหน้าสวยสักคนแถวสยามมาสวมๆ ไปก็จบแล้วปะ? กูรีบนะเว้ย อีกชั่วโมงนึงกูมีนัดแข่งรถที่สนามเฮียสเตฟาน รีบๆ สรุปมาเลยได้ปะ?" "ช้าแบบมึงน่ะสิถึงได้คิดตื้นๆ!" เรวินทร์หันไปจิกตาใส่สกาย "ชุดของกูคือศิลปะชั้นสูงเว้ย! จะให้เอาพวกเบ้าหน้าตลาดนัดมาใส่ได้ไง เสียแบรนด์อัครมหาไพศาลหมด!" แอ๊ป (ภีม) นั่งไขว่ห้างอยู่มุมโซฟา เคาะนิ้วกับแท็บเล็ตที่กำลังดูตัวเลขบัญชีของคลับ เขาพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงขวานผ่าซาก "กูไม่สนหรอกนะว่ามึงจะหาใครมาเป็นไม้แขวนเสื้อให้มึงไอ้วินทร์... แต่จำไว้ว่าอย่าผลาญงบกูไปกับการจ้างดาราเรื่องมากที่ใช้งานจริงไม่ได้ กูต้องการคนที่คุ้มค่าการลงทุน ถ้าจ้างมาแล้วเรียกลูกค้า VVIP เปิดเมมเบอร์เพิ่มไม่ได้ กูจะหักเงินเดือนมึง" "แหม... พวกนายนี่ซีเรียสกันจังเลยน้าาา" พาย โผล่พรวดขึ้นมาจากหลังพนักพิงโซฟาจนทุกคนสะดุ้ง ในมือถือคัพเค้กสีแดงสดที่ดูเหมือนอาบเลือด "ถ้าหาคนหน้าตาดีๆ ไม่ได้... ทำไมเราไม่จับใครสักคนมา 'ศัลยกรรม' ใหม่ที่ห้องใต้ดินคลับเราล่ะ? ฉันมีมีดหั่นเนื้อคมๆ เพียบเลยนะ รับรองว่าจะตัดแต่งหน้าตาให้สวยเป๊ะตามสัดส่วนทองคำที่เรวินทร์ต้องการเลย ฮี่ๆๆ!" "พาย... เก็บความคิดนั้นไปเลยนะครับ" นลิน ที่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างกระต่ายขาว ลูบหัวสัตว์เลี้ยงของตัวเองเบาๆ ก่อนจะช้อนตาสีเขียวมรกตขึ้นมามองทุกคน "และการออกแบบรอบนี้... เรวินทร์ครับ ผมขอให้เนื้อผ้ามันระบายอากาศได้ดีหน่อยนะครับ พนักงานโซนผมต้องเดินบ่อย ถ้าใส่ชุดรัดๆ หายใจไม่ออก... ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทรมานในคลับของเราเด็ดขาด เข้าใจตรงกันนะครับ?" (โหมดเสียงนิ่งแต่น่ากลัวจนเรวินทร์ต้องแอบกลืนน้ำลาย) ทันใดนั้น เสียงวางแก้วกาแฟเอสเปรสโซ่กระเบื้องเคลือบก็ดังขึ้นเบาๆ... แต่กลับทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบทันที คิง (อลิสแตร์) ดันแว่นตากรอบบางของตัวเองให้เข้าที่ รอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาประสานมือวางไว้บนตัก สบตากับสมาชิกทุกคน "เลิกเถียงกันเรื่องไร้สาระได้แล้ว... เรวินทร์พูดถูก ภาพลักษณ์ของ THE HEX-LAWS คือสิ่งสำคัญที่สุด เราต้องการ 'ผลงานชิ้นเอก' ที่จะมาเป็นหน้าเป็นตาให้ยูนิฟอร์มใหม่และเป็นแม่เหล็กดึงดูดแขกกระเป๋าหนัก... แต่คนคนนั้นต้องไม่ใช่แค่สวยหล่อกลวงๆ ต้องมีสเน่ห์ มีไหวพริบ และ... 'ควบคุมได้' ภายใต้กฎของเรา" ท่ามกลางความตึงเครียดของวงสนทนาที่กำลังถกเถียงเรื่องการหา "มิวส์" คนใหม่ จู่ๆ สกาย ที่กำลังเอนหลังพาดขาอย่างเบื่อหน่ายก็ชะงักไป นิ้วที่กำลังหมุนพวงกุญแจบิ๊กไบค์หยุดกึก แววตาสีอเมทิสต์ของเขาสว่างวาบขึ้นมาเหมือนนึกเรื่องสนุกออก เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ ก่อนจะทิ้งขาลงจากโต๊ะแล้วโน้มตัวมาข้างหน้า "เดี๋ยวก่อน... ถ้ามึงต้องการคนที่เบ้าหน้าฟ้าประทาน แถมหุ่นโคตรสุดระดับพระเจ้าปั้น... กูมีอยู่คนนึงว่ะ" คำพูดของสกายทำเอาทุกคนในห้องหันมามองเป็นตาเดียว เรวินทร์ เลิกคิ้วสูง กอดอกมองเหยียดๆ "ใคร? เด็กในสต๊อกแก๊งซิ่งของมึงเหรอ? ขอบายนะ กูไม่เอาพวกทรงซ้อทรงเอหรือพวกติดกลิ่นท่อไอเสียมาใส่ชุดกูเด็ดขาด" "ไม่ใช่เว้ย!" สกายสวนทันควัน น้ำเสียงเจือความภูมิใจอย่างปิดไม่มิด "รุ่นพี่ที่มอของกูเอง เป็นตัวท็อปนักกีฬาประจำมหาลัย มึงเชื่อกูเหอะไอ้วินทร์ หุ่นพี่เขาคือที่สุด! กล้ามเนื้อแน่นเปรี๊ยะแต่ดูเพรียวบางคล่องตัว บอดี้โพสเจอร์โคตรดี ใส่อะไรก็ดูแพงไปหมด แถมออร่านี่คือแบบ... โคตรเท่ โคตรอันตราย แต่ก็นิ่งจนน่าขนลุกเลยว่ะ" สกายพูดรัวๆ ราวกับเป็นแฟนคลับเบอร์หนึ่ง "ปกติกูไม่เคยก้มหัวให้ใครนะเว้ย แต่วันที่กูไปขอซ้อมด้วย... พี่เขาแม่งสยบกูได้แค่กระดิกนิ้วอะ คนนี้แหละ! ถ้ามึงอยากได้มิวส์ที่ใส่ยูนิฟอร์มมึงแล้วแขก VVIP ต้องเหลียวหลังจนคอเคล็ด ต้องเป็น Userเท่านั้น!" ได้ยินคำว่า 'นักกีฬา' เรวินทร์ก็ยกมือขึ้นทาบอก ทำหน้าเหมือนจะดมยาดม "กรี๊ดดด! นักกีฬา? เหงื่อเหม็นเปรี้ยว! ความหยาบกระด้าง! ไม่เอา! กูต้องการความแกลม (Glam) ความลักชูรี ดาร์ลิ่ง! ไม่ใช่พวกบ้าพลังชอบวิ่งคลุกฝุ่น!" "ไอ้วินทร์ มึงอย่าเพิ่งด่วนตัดสินดิวะ" แอ๊ป (ภีม) แทรกขึ้นมา เสียงทุ้มต่ำติดจะรำคาญ "ถ้าไอ้สกายมันกล้าออกตัวการันตีขนาดนี้ แปลว่าของจริง... อีกอย่าง ถ้าเป็นรุ่นพี่ที่มันสนิท แปลว่าเราน่าจะดึงตัวมาง่าย คุยง่าย ต่อรองราคาได้ชิลๆ ไม่ต้องไปเสียเงินจ้างนายแบบนางแบบตัวท็อปให้เปลืองงบ... กูอนุมัติว่ะคนนี้" "ว้าววว!" พาย โผล่หน้าขึ้นมาจากหลังโซฟาอีกครั้ง ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างเป็นประกายวิบวับ "นักกีฬาเหรอ? แปลว่าร่างกายต้องแข็งแรงมากๆ เลือดสูบฉีดดีสุดๆ ไปเลยสิ! ถ้าเกิดจับมาใส่ชุดเรวินทร์แล้วพลาดโดนเข็มกลัดทิ่ม... เลือดคงพุ่งปรี๊ดเป็นน้ำพุสีแดงสวยแน่ๆ เลย ฮี่ๆๆ ฉันขอเป็นคนวัดตัวพี่เขานะ!" "หยุดความคิดสยองขวัญของคุณเดี๋ยวนี้เลยครับพาย..." นลิน ถอนหายใจเบาๆ อุ้มกระต่ายขาวขึ้นมาลูบพลางปรายตามองสกายด้วยความเป็นห่วง "สกายครับ... คุณแน่ใจเหรอว่าจะดึง 'คนนอก' ที่คุณเคารพเข้ามาพัวพันกับ The Hex-Laws? ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะครับ ถ้าพี่เขาเข้ามาแล้ว... เขาจะรับมือกับ 'ความมืด' ของพวกเราได้เหรอ?" ก่อนที่สกายจะทันได้ตอบ เสียงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเชื่องช้าก็ดังขึ้น ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที คิง (อลิสแตร์) ขยับแว่นตากรอบบาง นัยน์ตาสีม่วงเข้มจ้องมองสกายอย่างพินิจพิเคราะห์ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก "พายุที่ไม่มีใครคุมได้อย่างนาย... กลับยอมก้มหัวให้รุ่นพี่คนนี้อย่างนั้นเหรอ?" คิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจ "น่าสนใจดีนี่... การเอาคนที่สว่างไสวและแข็งแกร่งอย่าง 'เอซ' ประจำมหาลัย มาสวมชุดยูนิฟอร์มแล้วยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของคลับเรา... มันเป็นคอนทราสต์ (Contrast) ที่ยั่วยวนแขก VIP ได้ดีทีเดียว" คิงเอนหลังพิงพนักโซฟา ประสานมือไว้หลวมๆ ก่อนจะออกคำสั่งขั้นเด็ดขาด "สกาย... พรุ่งนี้พา User มาที่นี่ พามาที่ห้อง VVIP นี้ ตอนที่คลับปิดแล้ว... ผม เรวินทร์ และทุกคนในที่นี้ จะเป็นคน 'ประเมิน' ร่างกายและออร่าของรุ่นพี่คุณด้วยตาตัวเอง... หวังว่าผลงานชิ้นเอกที่คุณคุยนักคุยหนา จะไม่ทำให้ผมเสียเวลาเปล่านะ" สกายกระตุกยิ้มกว้าง แววตาท้าทาย "หึ... เตรียมตัวตะลึงจนตาค้างได้เลยพี่คิง รับรองว่ามิวส์คนนี้ของจริง!" เสียงเครื่องปรับอากาศในโรงยิมส่วนตัวดังหึ่งๆ แข่งกับจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอและเยือกเย็นของคุณ User ในชุดวอร์มสีเข้มกำลังยืดเหยียดกล้ามเนื้ออย่างมีสมาธิ ทุกท่วงท่าเปี่ยมไปด้วยความแข็งแกร่งและสมดุลที่สมบูรณ์แบบ แววตาของคุณนิ่งสนิท ไร้ระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ใดๆ จนกระทั่ง... เสียงฝีเท้าตึงตังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาทำลายความเงียบ "พี่!! พี่ต้องช่วยผมนะเว้ย!" สกาย เจ้าเด็กแสบที่ปกติหัวร้อนและไม่เคยยอมใคร พุ่งพรวดเข้ามาเบรกเอี๊ยดตรงหน้าคุณ ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่า ไถลไปกับพื้นยางโรงยิมจนแทบจะกราบลงที่ปลายเท้าของคุณ คุณปรายตามองลูกศิษย์คนโปรดด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แค่เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม "คือ... เพื่อนผมมันเปิดคลับเว้ย แล้วมันกำลังหาคนหุ่นโคตรเทพไปเป็นแบบลองชุดยูนิฟอร์มใหม่... ผมโม้ไว้เยอะมาก พี่ไปเป็นแบบให้มันวัดตัวหน่อยดิ น่านะพี่! แค่แป๊บเดียว! ถ้าพี่ไม่ไป ผมโดนไอ้พวกนั้นเหยียบจมดินแน่!" สกายพนมมือไหว้ปลกๆ อ้อนวอนชนิดที่ว่าถ้าใครมาเห็นอดีตหัวโจกแก๊งซิ่งสภาพนี้คงอ้าปากค้าง คุณถอนหายใจแผ่วเบา... แม้จะรำคาญความวุ่นวายและเกลียดการเป็นจุดสนใจ แต่สกายก็เป็นเหมือนหมาป่าตัวโตที่เชื่องกับคุณแค่คนเดียว คุณยอมพยักหน้าช้าๆ เป็นอันตกลง ทำเอาสกายกระโดดโลดเต้นดีใจรีบคว้ากุญแจบิ๊กไบค์ทันที

[ ฉากที่ 2: THE HEX-LAWS - การปรากฏตัวของทอร์นาโด ] เวลาตีสอง คลับระดับ Ultra-Exclusive ปิดให้บริการแล้ว แต่ภายในห้อง VVIP ชั้นบนสุด กลิ่นอายของอำนาจจากสมาชิกทั้ง 6 ยังคงคุกรุ่น ทุกคนกำลังรอคอย "ผลงานชิ้นเอก" ที่สกายคุยนักคุยหนา แกร๊ก... บานประตูไม้โอ๊คแกะสลักถูกผลักออกช้าๆ วินาทีที่คุณก้าวเท้าเข้ามาในห้อง บรรยากาศที่เคยเสียงดังขรมก็เงียบกริบลงราวกับถูกปิดสวิตช์ ออร่าที่แผ่ออกมาจากตัวคุณไม่ได้ก้าวร้าวหรือบ้าพลังเหมือนสกาย แต่มันคือความ "สงบนิ่งที่โคตรแพง" เหมือนพายุทอร์นาโดลูกยักษ์ที่ถูกควบคุมทิศทางเอาไว้เบ็ดเสร็จภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยและดวงตาที่เย็นเยียบ ร่างกายที่สมส่วนและกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าธรรมดาๆ กลับดูโดดเด่นจนละสายตาไม่ได้ แม้แต่คิงที่กำลังจิบกาแฟยังต้องชะงัก นัยน์ตาสีอเมทิสต์ของเขาวาวโรจน์ขึ้นด้วยความพึงพอใจ แต่คนที่ไม่สบอารมณ์ที่สุด กลับเป็นดีไซเนอร์จอมหยิ่งยโสประจำกลุ่ม... เรวินทร์ ลุกขึ้นจากโซฟาเบอร์กันดี กอดอกเชิดหน้า กวาดสายตามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาจิกกัดแบบสุดเหวี่ยง เขาเดินกรีดกรายเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอม Orris & Sandalwood หรูหราปะทะเข้ากับจมูกคุณ "นี่น่ะเหรอ... 'มิวส์' ของมึงไอ้สกาย?" เรวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เหยียดยิ้มมุมปากและเอ่ยด้วยน้ำเสียงผู้ดีที่กรีดลึกถึงกระดูก "อุ๊ยตาย... โครงสร้างร่างกายก็... ดูดีสมเป็นนักกีฬาอยู่หรอกนะครับคุณ แต่รสยมการแต่งตัวนี่มันอะไรกัน? เสื้อยืดธรรมดาๆ กับกางเกงวอร์มที่ดูเหมือนเศษผ้าเหลือทิ้งจากโรงงาน... คุณรู้ไหมครับว่าพรมที่คุณกำลังเหยียบอยู่ ราคาแพงกว่าชีวิตคุณทั้งชีวิตซะอีก? กลิ่นความธรรมดาของคุณมันทำลายทัศนียภาพศิลปะของผมหมดเลย ดาร์ลิ่ง" เรวินทร์เชิดหน้าขึ้น หวังจะเห็นปฏิกิริยาโกรธเกรี้ยว หรือไม่ก็ความอับอายจากคุณ เหมือนที่คนอื่นๆ มักจะเป็นเวลาโดนเขาวิจารณ์ แต่เขาคิดผิดมหันต์... แทนที่คุณจะโกรธ คุณกลับก้าวเท้าเข้าไปหาเรวินทร์อย่างเชื่องช้า... แต่หนักแน่น ระยะห่างระหว่างพวกคุณลดลงจนเรวินทร์ต้องเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวเพราะแรงกดดันที่มองไม่เห็น คุณก้มหน้าลงมาเล็กน้อย สบตาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสนั้นด้วยสายตาที่เย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งลึก มุมปากของคุณกระตุกยิ้มบางๆ... เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองหล่นวูบ คุณไม่ได้รู้สึกโกรธ แต่ความเย่อหยิ่ง จองหอง และท่าทางพยศเหมือนแมวเปอร์เซียราคาแพงของเรวินทร์... มันดันไป สะกิดต่อมความสนใจ ของคุณเข้าอย่างจัง "ปากเก่งดีนี่..." คุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ แต่กังวานก้องไปทั้งห้อง "เสื้อผ้าพวกนี้อาจจะดูไร้ราคาในสายตานาย... แต่ฉันรับรองได้เลยว่า ร่างกายใต้เสื้อผ้าพวกนี้... ถ้านายได้ลอง 'วัดสัดส่วน' ดูแล้ว นายจะไม่มีวันลืม" คำพูดที่เต็มไปด้วยอำนาจและความเยือกเย็น ทำเอาเรวินทร์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยมองเหยียดเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างเสียอาการ... ความดราม่าควีนที่เคยมีถูกกดทับด้วยออร่าที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง "หึ... ปากดีขนาดนี้... หวังว่าชุดที่นายตัด มันจะคู่ควรให้ฉันสวมมันนะ... ดาร์ลิ่ง" คุณตอกกลับด้วยคำติดปากของเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เรวินทร์ถึงกับไปไม่เป็น เสียงประตูไม้โอ๊คปิดลงดัง คลิก เมื่อสมาชิกคนอื่นๆ ทยอยเดินออกจากห้องไป คิงทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก สกายโบกมือพร้อมตะโกนบอกให้คุณเบามือกับเพื่อนเขาหน่อย ส่วนพายก็โบกมือหยอยๆ ทำหน้าเสียดายที่ไม่ได้อยู่ดูเลือด ตอนนี้ทั้งห้องสลัวเหลือเพียงคุณและ เรวินทร์ ดีไซเนอร์หนุ่มจอมหยิ่งสูดหายใจเข้าลึก พยายามดึงความมั่นใจและมาด "ตัวแม่" กลับมา เขาเดินไปหยิบสายวัดตัวสีดำขลับที่โต๊ะ ก่อนจะหันมามองคุณด้วยหางตา เชิดหน้าขึ้นจนเห็นสันกรามคมคาย "เอาล่ะ ดาร์ลิ่ง... หมดเวลาทำเท่แล้ว" เรวินทร์สั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ติดจะออกคำสั่ง "ถอดเสื้อขยะตลาดนัดของนายออกซะ ฉันไม่อยากให้ฝุ่นราคาถูกของมันมาติดสายวัดตัวนำเข้าของฉัน... อ้อ แล้วก็ยืนนิ่งๆ ด้วยล่ะ อย่าทำตัวยุกยิกเหมือนพวกไฮเปอร์แบบไอ้สกาย" คุณไม่ได้ตอบโต้อะไร เพียงแค่สบตากับดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ที่กำลังจ้องจับผิดนั้นอย่างเงียบๆ มือหนาค่อยๆ ปลดเสื้อวอร์มออกแล้วโยนมันทิ้งไปบนพรมเปอร์เซียราคาแพงอย่างไม่ไยดี วินาทีที่ร่างกายท่อนบนของคุณปรากฏสู่สายตา(ถ้าเป็นชายจะเห็นเป็นร่างกายกำยำหุ่นเพรียว/ถ้าเป็นหญิงจะเป็นหุ่นนักกีฬาที่มีกล้าม บางๆ)... เรวินทร์ถึงกับชะงักกึก กล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงาม บอดี้โพสเจอร์ที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติจากการฝึกซ้อมอย่างหนัก รอยแผลเป็นจางๆ เล็กน้อยที่ยิ่งขับให้ดูอันตรายและดุดัน ทุกสัดส่วนมันลงตัวจน "สัญชาตญาณความสมบูรณ์แบบ" ของเรวินทร์กรีดร้องอยู่ข้างใน เขาเผลอจ้องค้างไปชั่ววินาที ลำคอแห้งผากจนต้องแอบกลืนน้ำลาย แต่ด้วยทิฐิที่ค้ำคอ เรวินทร์รีบปรับสีหน้า กรีดนิ้วดึงสายวัดตัวแล้วเดินเชิดหน้าเข้ามาใกล้ "ก็... งั้นๆ แหละ โครงสร้างพอใช้ได้ ไม่ได้แย่จนเกินเยียวยา..." คุณสังเกตเห็นว่าปลายก้อยของเรวินทร์สั่นนิดๆ จากความประหม่าที่ถูกออร่าความนิ่งของคุณกดทับ คุณจึงตัดสินใจเริ่ม "เอาคืน" ในจังหวะที่เรวินทร์ก้าวเข้ามาเพื่อจะวัดรอบอก คุณจงใจขยับตัวก้าวเข้าไปหาเขาก่อนหนึ่งก้าวเต็มๆ ทำให้ระยะห่างระหว่างคุณสองคนหายไปในพริบตา กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับความเย็นชาของคุณปะทะเข้ากับกลิ่นน้ำหอมหรูหราของเขา "เฮ้ย!" เรวินทร์ตกใจกับความใกล้ชิดที่กะทันหัน เขาผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่ทว่า... ความซุ่มซ่ามที่ซ่อนอยู่ ดันทำงานผิดเวลา ขาเรียวยาวของเขาสะดุดเข้ากับขาโต๊ะกระจกคริสตัลอย่างจัง ร่างโปร่งกำลังจะหงายหลังล้มก้นกระแทกพื้นเสียฟอร์มแบบหมดท่า! แต่ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองระดับเอซของมหาวิทยาลัย... คุณพุ่งตัวเข้าไปตวัดแขนแกร่งรวบเอวบางของเรวินทร์เอาไว้ได้ทันควัน ดึงร่างของเขาให้กลับมาปะทะกับแผงอกกว้างของคุณอย่างแรงจนสายวัดตัวหลุดมือ เรวินทร์เบิกตากว้าง ใบหน้าสวยคมแดงซ่านไปถึงใบหู หัวใจเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ด้วยความที่เป็น "ดราม่าควีนฟอร์มจัด" เขาตั้งสติได้ในเสี้ยววินาที รีบยกมือขึ้นทาบอกคุณ แอ่นตัวบนท่อนแขนของคุณ แล้วเชิดหน้าเสยผมสีม่วงเข้มของตัวเองเพื่อกลบเกลื่อนความอับอาย "อ... อุ๊ยตาย! นี่คือการ... การเทสต์ปฏิกิริยาตอบสนองของนายแบบต่างหากล่ะ! ถ้าล้มแล้วรับไม่ทัน ชุดฉันก็พังหมดสิ..." เรวินทร์พูดเสียงสั่นนิดๆ แต่ยังพยายามเหยียดรอยยิ้ม "ถือว่า... สอบผ่านนะดาร์ลิ่ง ทีนี้ก็ปล่อยฉันได้แล้ว!" คุณไม่ปล่อย. แทนที่จะปล่อยตามคำสั่ง คุณกลับกระชับวงแขนที่เอวของเขาให้แน่นขึ้นไปอีก จนแผ่นอกของเขาแนบชิดกับคุณ มืออีกข้างของคุณเลื่อนไปหยิบสายวัดตัวที่พาดอยู่บนบ่าของเรวินทร์ ค่อยๆ พันมันรอบปลายนิ้วตัวเองช้าๆ แล้วดึงรั้งเบาๆ ให้ใบหน้าที่กำลังเชิดรั้นนั้น ต้องโน้มลงมาใกล้คุณจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ คุณสบตากับเรวินทร์ที่ตอนนี้เริ่มทำตัวไม่ถูก นัยน์ตาของคุณเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจแบบที่ไม่มีใครเคยเห็น "เทสต์ปฏิกิริยาตอบสนองเหรอ?..." คุณกระซิบเสียงทุ้มต่ำ แหบพร่าอยู่ข้างใบหูของเขา "ปฏิกิริยาฉันน่ะดี... แต่ตัวนายสั่นเป็นลูกนกเลยนะ 'ดาร์ลิ่ง'..." "ฉ... ฉันไม่ได้สั่น! นี่มันแอร์เย็นต่างหาก!" เรวินทร์แหวขึ้นมาทันที พยายามจะดิ้นหนี แต่ยิ่งดิ้น แขนของคุณก็ยิ่งล็อกเขาไว้แน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก คุณเหยียดยิ้มมุมปาก ก่อนจะปล่อยคำพูดที่น็อกเอาต์ความหยิ่งยโสของเขาจนราบคาบ "ถ้าแอร์มันเย็น... งั้นฉันคงต้อง 'วัดตัว' นาย/เธอบ้างแล้วล่ะมั้ง จะได้รู้ว่าชุดยูนิฟอร์มที่นายภูมิใจนักหนา... มันถอดออกง่ายแค่ไหน" คำพูดนั้นทำเอาเรวินทร์เบิกตากว้าง หน้าแดงจัดจนแทบจะระเบิด ท่าทีจองหองและคำด่าที่เตรียมไว้ถูกกลืนหายไปในลำคอ กลายเป็นเพียงเสียงร้องประท้วงเบาๆ ในลำคอแมวเปอร์เซียที่ถูกจับตัดเล็บจนสิ้นฤทธิ์

คุณต้อนเรวินทร์จนเสียอาการไปแล้ว! อยากให้สถานการณ์หลังจากนี้ดำเนินไปทางไหนต่อดี

ปล่อยให้เรวินทร์วัดตัวต่อแบบหน้าแดงๆ สั่นๆ โดยที่คุณคอยพูดจาปั่นประสาทแกล้งเขาไปเรื่อยๆ

จู่ๆ สกายเกิดลืมของแล้วเปิดประตูกลับเข้ามาเห็นฉากชวนจิ้นนี้พอดี