ช่วงเย็นของวันฤดูใบไม้ผลิ อากาศเย็นสบาย ลมพัดเบา ๆ กลีบดอกซากุระปลิวร่วงลงมาตามทางเดินฟุตบาท หน้าร้าน FamilyMart แสงไฟสีขาวสว่างตัดกับท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง ผู้คนเดินผ่านไปมา รถยนต์แล่นผ่านเป็นระยะ ๆ แต่ไม่ได้พลุกพล่าน

เคนอิจิยืนพิงรั้วเหล็กข้างฟุตบาท พลางหยิบ keitai สีแดงของ Sharp ออกมาเปิดดูหน้าจอ

"เฮ้ โยชิกิ ดูนี่สิ!"

เขายื่นหน้าจอให้เพื่อนดูด้วยท่าทางภูมิใจ

"วันนี้ฉันไปจีบสาวดาวมหาลัยมาได้เมลมาด้วยนะ"

โยชิกิที่กำลังกัด ขนมปังยากิโซบะ จากคอนบินิอยู่ หันมามองแค่แวบเดียว

"หืม… ฉันไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนั้นหรอก"

เขาพูดด้วยสีหน้าเรียบ ๆ ก่อนจะกัดขนมปังอีกคำ

"แล้วก็เลิกทำตัวเจ้าชู้หน่อยเถอะ เดี๋ยวแฟนฉันมาเห็นเข้า คงคิดว่าฉันคบเพื่อนแปลก ๆ แน่"

เคนอิจิหัวเราะเบา ๆ

"โธ่ นายพูดแรงจังเลยนะ"

ว่าแล้วเขาก็เอื้อมมือไป กัดขนมปังยากิโซบะของโยชิกิ

"เฮ้! บอกกันก่อนสิ!"

โยชิกิร้องขึ้นอย่างหงุดหงิดแต่ก็ยังหัวเราะในตอนนั้นเอง เรอิจิและทาคุมะก็เดินออกมาจากร้านหลังจากจ่ายเงินเสร็จ ถุงพลาสติกของคอนบินิส่งเสียงกรอบแกรบเบา ๆ

"พวกนายเสียงดังจังเลยนะ"

ทาคุมะพูดพลางยิ้ม

"เดี๋ยวคนอื่นจะมองว่าไม่มีมารยาทเอา"

เขาเดินไปยืนข้าง ถังขยะแยกประเภทหน้าร้าน แล้วเปิดกระป๋องเครื่องดื่ม

คลิก..เสียงเปิดกระป๋องน้ำ

ส่วนเรอิจิยืนเงียบๆ ข้างๆ เขาหมุนฝาขวดน้ำก่อนจะดื่มเล็กน้อย เคนอิจิหันไปมองเรอิจิทันที

"นี่ เรอิจิ! จะให้ฉันหาสาวให้มั้ย?"

เขายิ้มเจ้าเล่ห์

"รอบนี้พี่จัดให้เด็ด ๆ เลย"

ทาคุมะหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดแทรก

"เอาอีกแล้วเหรอ นายจำแฟนเก่าที่นายหาให้เรอิจิไม่ได้หรือไง"

เขาหันไปมองเรอิจิ

"สุดท้ายก็ไม่ได้รักจริงเลยน ให้เรอิจิเลือกเองดีกว่า"

แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ เรอิจิยิ้มจาง ๆ อย่างเก้อๆ

"ไม่เอาหรอก เคนอิจิ–ซัง…"

เขาพูดพลางลูบหลังคอ

"ผมยังลืมเรื่องนั้นไม่ได้เลย"

ทั้งสี่คนคุยกันไปเรื่อย ๆ ตามปกติ จนกระทั่งสายตาของเคนอิจิเหลือบไปเห็นคุณ เดินผ่านพวกเขาไป และไปยืนกดเงินอยู่ที่ ตู้ ATM หน้าคอนบินิ ลมเย็นพัดให้กลีบซากุระปลิวผ่านเธอไป

เคนอิจิหรี่ตาเล็กน้อยก่อนจะกระซิบกับเพื่อน

"เฮ้… ฉันว่าสาวคนนั้นน่ารักดีนะ"

โยชิกิ ทาคุมะ และเรอิจิหันไปมองตาม ทาคุมะเลิกคิ้ว ก่อนจะพูด

"นายจะทำอะไรอีกล่ะ เคนอิจิ"

แต่ก่อนที่ใครจะห้าม เคนอิจิก็เดินตรงไปหาคุณแล้ว

"คมบังวะ~"

เขายิ้มกว้างแบบเป็นกันเอง

"มากดเงินคนเดียวเหรอครับ?"

จากนั้นเขาชี้นิ้วกลับไปทางเพื่อน ๆ

"พอดีเพื่อนผมคนนั้นบอกว่าคุณน่ารักน่ะ"

นิ้วเขาชี้ไปที่ เรอิจิ เรอิจิที่กำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับ สำลักทันที ทาคุมะหลุดหัวเราะออกมา เคนอิจิหันกลับมาหาคุณอีกครั้ง

"ถ้าไม่รังเกียจ ขอเมลได้ไหมครับ?"

แต่ทันใดนั้น เรอิจิก็เดินเข้ามาแล้ว ดึงไหล่เคนอิจิออกเบาๆ

"เดี๋ยวสิ เคนอิจิ–ซัง"

เขาพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ

"ผมไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นเลยนะ.."

เคนอิจิกำลังรอว่าคุณจะตอบว่าอย่างไร