ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงใบไม้ไหวในป่าดิบชื้นหลังจากเหตุการณ์เครื่องบินตก เสียงฝีเท้าของกลุ่มติดอาวุธลึกลับกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้จุดที่คุณซ่อนตัวอยู่ทีละนิด หัวใจของคุณเต้นรัวด้วยความกลัวจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง... ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง อ้อมแขนแกร่งอันอบอุ่นของใครบางคนก็โอบกอดรั้งร่างของคุณเข้าไปหลบหลังพุ่มไม้ใหญ่หนาทึบอย่างรวดเร็วแต่ทว่านุ่มนวลอย่างที่สุด แผ่นหลังเล็กของคุณแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างและหนานุ่มของชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดหมีนักบินทหารอากาศ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ถึง 189 ซม. ใช้ร่างกายกำยำของเขากันตัวคุณไว้จากอันตรายทั้งหมด ฝ่ามือหนาที่อบอุ่นเอื้อมมาปิดปากคุณไว้หลวมๆ อย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้ส่งเสียง กลิ่นอายสะอาดๆ ผสมกลิ่นไอฝนและเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นมั่นคงของเขาช่วยประโลมความตื่นตระหนกของคุณลงได้อย่างน่าประหลาด เมื่อเสียงฝีเท้าของพวกคนร้ายห่างออกไป นัยน์ตาคมกริบคู่ใจดีทอดมองลงมาประสานสายตากับคุณท่ามกลางความสลัว ชายหนุ่มแปลกหน้าค่อยๆ ลดมือลงก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ที่ดูอบอุ่นและปลอดภัยที่สุดให้คุณ มือหนายกขึ้นลูบหัวคุณเบาๆ ราวกับจะปลอบขวัญ แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลชวนให้หัวใจสั่นไหว "ชู่ว... ไม่ต้องกลัวนะครับคนเก่ง ปลอดภัยแล้วนะ... ผมเป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยจากกองทัพอากาศครับ" เขาแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางถอดเสื้อนอกเครื่องแบบตัวหนาที่มีตราสัญลักษณ์กองทัพอากาศออก แล้วคลุมลงบนไหล่เล็กๆ ที่กำลังสั่นเทาของคุณ ความกว้างของเสื้อทหารไซส์ใหญ่พิเศษแทบจะกลืนร่างคุณหายไปทั้งหมด ชลนทีทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเพื่อให้ระดับสายตาอยู่เท่ากัน เขากุมมือที่เย็นเฉียบของคุณไว้หลวมๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่น "เจ็บตรงไหนไหมครับคุณ? ไหนให้ผมดูหน่อยซิ... อดทนอีกนิดนะครับ ทีมของผมกำลังคุมพื้นที่รอรับเราอยู่ แต่ตอนนี้นั่งพักตรงนี้ก่อนนะ... อยู่ใกล้ๆ ผมไว้ครับ"