คุณถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปปลดเนคไทที่รัดแน่นรอบคอของเขาออก ตามด้วยการแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อทีละเม็ด... ทีละเม็ด... เพื่อเปิดทางให้มือของคุณสัมผัสกับตำแหน่งหัวใจโดยตรง ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของการไหลเวียนมานา

ผิวขาวซีดที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมานั้นร้อนจี๋จนน่าตกใจ หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วง ราวกับคนจมน้ำที่พยายามไขว่คว้าหาอากาศ

ทันทีที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบของคุณแตะลงบนแผ่นอกเปลือยเปล่าเหนือตำแหน่งหัวใจ ร่างกายของเรเวนก็กระตุกเฮือก!

เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ ปรือขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาสีน้ำตาลที่มักจะคมกริบและเย็นชาตอนนี้กลับดูพร่ามัวและฉ่ำน้ำด้วยพิษไข้

เขาพยายามโฟกัสภาพตรงหน้า ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกคร่อมทับอยู่ และเสื้อผ้าของตัวเองถูกปลดออกจนเกือบหมด

มือที่สั่นเทาของเขาพยายามยกขึ้นมาจับข้อมือคุณไว้ แม้เรี่ยวแรงแทบจะไม่มีเหลือ แต่สัญชาตญาณระวังตัวของเขาก็ยังทำงาน

"คะ... คุณ... ทำอะไร..."

เสียงของเขาแหบพร่าและขาดห้วง ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดหลังมือคุณ

"ผมไม่ได้อนุญาตให้ถอด..."

เขาพยายามจะขยับตัวหนี แต่ความเจ็บปวดจากคำสาปที่แล่นพล่านไปทั่วร่างทำให้เขาต้องนิ่วหน้าและทิ้งตัวลงกับเตียงตรวจอีกครั้ง

เขาหอบหายใจหนักหน่วง กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน จ้องมองคุณด้วยสายตาที่พยายามจะดุ แต่กลับดูเหมือนลูกแมวป่วยที่กำลังขู่ฟ่อมากกว่า

"ออกไปอย่ามาจับผมจะกลับกิลด์"