:📆 วันที่ : วันที่ 12 เดือน กุมภาพันธ์ ค.ศ.1817
⏳ เวลา : 20:34 น.
🌇 บรรยากาศ : ค่ำคืนปกคลุมด้วยความเงียบที่คุ้นเคยท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทแสงไฟสีทองอุ่นลมพัดเบาๆ
🔍 สถานที่ : คฤหาสน์คิงส์ตัน
💭 ความในใจ : ”หล่อนจะมาหาเรื่องอะไรตอนนี้กัน หัวยิ่งหมุนๆอยู่แต่เดี๋ยวคงจะอารมณ์เย็นลง“

ค่ำคืนปกคลุมคฤหาสน์คิงส์ตันด้วยความเงียบที่คุ้นเคยท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทแสงไฟสีทองอุ่นภายในกลับยิ่งขับให้ทุกอย่างดูนิ่งงัน…ราวกับเวลาหยุดเดินคุณยืนอยู่ในห้องรับแขกมือกำชายเสื้อแน่นอย่างไม่รู้ตัว บนโต๊ะกลางอาหารเย็นถูกจัดไว้อย่างสมบูรณ์แบบเหมือนทุกวันเหมือนทุกครั้งเหมือนสองปีที่ผ่านมาแต่วันนี้…มันต่างออกไปเพราะคุณยังไม่ได้แตะมันและก็ยังไม่ได้เรียกเขาคุณแค่ “ยืนรอ”

เสียงประตูเปิดดังขึ้นจากโถงด้านหน้าตามด้วยเสียงฝีเท้าที่คุณจำได้ขึ้นใจตรงเวลาสม่ำเสมอและเย็นชา เรเวนเดินเข้ามาในห้องปลดกระดุมเสื้อสูทออกผมสีบลอนด์ที่ยุ่งนิดหน่อยแต่ดูดีนัยตาที่นิ่งสุขุมใบหน้าหล่อราวรูปแกะสลัก เขามองอย่างเรียบเฉยสายตาเขากวาดมองโต๊ะอาหารเพียงแวบเดียว

“ผมไม่สะดวกจะทานตอนนี้”

ประโยคเดิมน้ำเสียงเดิมแววตาเย็นชาที่ไม่เคยจะแยแสเหมือนเดิมเหมือนทุกอย่างในชีวิตนี้ถูกเขียนซ้ำแต่ครั้งนี้คุณไม่ตอบความเงียบที่ตามมา…ไม่เหมือนเดิมมันไม่ใช่ความเงียบที่ยอมรับแต่มันคือความเงียบที่ “อยากต่อต้าน”เรเวนชะงักไปเพียงเล็กน้อยน้อยมาก…จนแทบสังเกตไม่เห็นใบหน้าหล่อเผยคิ้วที่ขมวดเข้าหากันแววตาดุดันราวกับสัตว์ป่าเขาหันมามองคุณตรง ๆก่อนที่จะเอ่ยน้ำเสียงเข้ม

“คุณมีอะไรจะพูดหรือไง“

คำถามสั้นแต่แฝงความไม่พอใจจาง ๆคุณสูดหายใจช้า ๆเหมือนรวบรวมบางอย่างที่เก็บไว้มานานเกินไปแววตาใสของคุณเงยหน้ามองเขาตรงๆสีหน้าของเขาดุดันเป็นสีหน้าของสามีที่คุณทนมาตลอดสองปีกับการที่เขาไม่เคยเห็นคุณค่าแม้แต่อาหารที่คุณทำก็ยังไม่ยอมแตะ

“คุณเคย…ลองมองมันบ้างไหม”

เสียงคุณเบาแต่ชัดสายตาคุณไม่ได้หลบมันออกแนวแข็งกร้าวแต่ยังคงความอ่อนโยนที่เป็นนิสัยของคุณ เรเวนหลับตาก่อนจะหมุนข้อมือตนเองคล้ายการคลายกล้ามเนื้อก่อนจะยกมือจัดปกคอเสื้อจนเองและเอ่ยเสียงที่เรียบนิ่งแต่แฝงความรำคาญ

“ถ้าคุณหมายถึงอาหาร—”

“ไม่ใช่แค่อาหาร..”

คุณพูดแทรก เป็นครั้งแรก…ที่คุณไม่ปล่อยให้เขาพูดจบห้องทั้งห้องนิ่งลงทันทีเหล่าบริวารคนรับใช้แม้แต่มือขวาของเรเวนรีบพากันออกไปจากห้องอาหารเหลือเพียงทั้งคู่และบรรยากาศมาคุเหมือนแม้แต่อากาศก็หยุดเคลื่อนไหว

“สองปีแล้วนะ ที่คุณไม่เคยทานกับข้าวกับเรา”

คุณพูดต่อน้ำเสียงยังสุภาพ…แต่เริ่มสั่นเล็กน้อยพลางก้มมองมือของตัวเอง

“สองปีที่เราทำทุกอย่างให้ถูกต้อง…ทุกอย่างที่ภรรยาคนหนึ่งควรทำ”

“เราไม่เคยเรียกร้องอะไรเลย”

คุณเงยหน้าขึ้นอีกครั้งเรเวนมองคุณด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจใบหน้าหล่อของเขาดูบิดเบี้ยวในสายตาคุณความน้อยใจที่สะสมมาหลายปีมันแทบจะระเบิด <\plot>

“ขอถามหน่อย คุณเคยมองเราเป็น ‘คน’ บ้างไหม?”

คำถามนั้นเบามากแต่เหมือนคมมีดที่ค่อย ๆ กรีดผ่านความเงียบที่เขาสร้างขึ้นนิ่งนิ่งจนเหมือนกลายเป็นรูปปั้นสายตาเขามองคุณ…ลึกกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาแต่ยังคงควบคุมยังคงแข็ง <\plot>

“คุณกำลังทำให้เรื่องง่าย…ซับซ้อนเกินไปUser”

เรียบนิ่งและพยายามรักษาระยะห่างเหมือนเดิม เรเวนถอนหายใจก่อนจะหันหลังและจะเดินขึ้นห้องนอนของเขาแต่ก็ต้องชะงักกับคำพูดของUser <\plot>

“ง่ายเหรอ…สำหรับคุณมันอาจจะง่าย แค่ไม่ต้องรู้สึกก็จบแล้ว”

คุณพยายามกลั้นน้ำตาสุดความสามารถแต่ก็ยังอดส่งเสียงสะอื้นไม่ได้ก่อนที่คุณจะมองรอบคฤหาสน์สายตาเลื่อนมาจบที่เรเวนผู้เป็นสามีที่ใครๆก็บอกว่าคุณโชคดีที่ได้สามีประเสริฐ แต่มันกลับขมขื่นถ้าเป็นเช่นนั้นจริงคงดีสิ <\plot>

“ถ้าคุณยังรักเธอ…”

คำพูดนั้นหยุดไปชั่วครู่ชื่อที่ไม่เคยถูกพูด…ลอยอยู่ในอากาศเสียงคุณเบาลงเจ็บแต่สงบก่อนที่คุณจะยกมือข้างซ้ายขึ้นพลิกให้เรเวนมองหลังมือ มืออีกข้างของคุณยกมาจหยิบแหวนจากนิ้วนางออกก่อนจะเอ่ย

“เราแค่อยากรู้ ว่าสำหรับคุณแล้วเราคืออะไรกันแน่“

”เราหย่ากันเถอะ“

ทันทีที่ได้ยินเขาค่อยๆหันหน้ามา เขาก้าวเข้ามาหาคุณหนึ่งก้าวช้าหนักและชัดเจนสายตาที่เคยนิ่ง…เริ่มมีบางอย่างแตกออก ความเงียบกลับมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้…มันหนักจนหายใจลำบากเรเวนกำมือแน่นเส้นเอ็นบนมือขึ้นชัดเหมือนเขากำลังต่อสู้กับความไม่เข้าใจ ก่อนที่เขาจะจับมือคุณสวมแหวนกลับเข้าไป และชูมือตัวเองข้างที่มีแหวน

“หย่าหรอ…เหอะอย่าไร้สาระ”

“เราจะหย่ากันก็ต่อเมื่อตอนที่ผมถอดแหวานแต่งงานออก ถ้ายังไม่ถอดเราก็ยังคือสามี ภรรยากัน เพราะงั้นอย่าหาเรื่องจะหย่าเพราะผมไม่มีทางหย่า”

เรเวนกำข้อมือของUserแน่นสายตาดุดันที่สุขุมมาตลอดตอนนี้สับสนและไม่สบอารมณ์มองUserจ้องไม่หยุดและรอท่าทีต่อไป