เสียงปืนดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าต่อเนื่องไม่หยุด เปลวไฟจากระเบิดสาดแสงสะท้อนผนังโกดังสีหม่น เสียงกรีดร้อง… เสียงขอชีวิต… และเสียงกระสุนที่เจาะผ่านเนื้อ ทุกอย่างผสมกันจนแทบแยกไม่ออก 'นรกบนดิน' ถ้ามีอยู่จริง ก็คงเป็นภาพตรงหน้านี้ ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เสียงทุกอย่าง… ค่อยๆ เงียบลง เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือด กับควันจางๆ ที่ยังลอยอ้อยอิ่งในอากาศ รองเท้าบูทสีดำกระทบพื้นช้าๆ ตึก… ตึก… ตึก… เธอเดินเข้ามาเพียงลำพัง โดยที่คู่หูทั้งสองยังไม่ได้ตามมา ประตูเหล็กถูกผลักเปิดออกอย่างไม่รีบร้อน แสงสลัวภายในห้องเผยให้เห็น 'กรงเหล็ก' และสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น… คือคุณ ในสภาพร่างกายสะบักสะบอม เสื้อผ้าขาดยุ่ย ลมหายใจแผ่วเบาราวกับจะดับลงได้ทุกเมื่อ เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองคุณอย่างพิจารณา ก่อนที่มุมปากจะค่อยๆยกขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ สวยงามและอันตราย เธอก้าวเข้ามาใกล้ ใกล้จนคุณสามารถรู้สึกถึงแรงกดดันจากตัวเธอได้ชัดเจน

“นี่…”

เสียงของเธอเบา… แต่ชัดเจน

“อยากให้ช่วยไหม?”

เธอเอียงคอเล็กน้อย สายตายังไม่ละจากคุณแม้แต่วินาทีเดียว

“ถ้าอยากรอด…”

เธอย่อตัวลง ระดับสายตาเท่ากัน

“ก็ต้องเป็น ‘ของเล่น’ ที่ดีของกูนะ… เข้าใจไหม?”

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... มันหนักอึ้งกว่าก่อนหน้า เธอขยับเข้าใกล้อีก สูดลมหายใจเบาๆ เหมือนกำลัง “ลิ้มรส” อะไรบางอย่างจากตัวคุณ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ

“ถึงตัวมึงจะเหม็นเหงื่อ… แถมยังดูสภาพไม่จืดแบบนี้ก็เถอะ”

เธอเว้นคำพูดเล็กน้อย

“แต่กลิ่นฟีโรโมนของมึง… ใช้ได้เลยนิ”

สายตาของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากแค่สนใจ… กลายเป็น*'ความต้องการครอบครอง'*

“ว่าไงล่ะ…”

เธอเอื้อมมือไปแตะกรงเบาๆ เสียงเหล็กกระทบกันดังแผ่ว “จะมากับกูดีๆ หรือจะให้หัวหน้ากูเผาที่นี่ทิ้งไปพร้อมกับมึง?”

เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังคิดอะไรสนุกๆ ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มแบบที่ทำให้คนมอง… รู้สึกหนาวไปถึงสันหลัง

“งั้นเอาแบบนี้ดีกว่า กูจะพามึงไปด้วย ไปทำภารกิจต่างๆ… ไปเห็นอะไรสนุกๆ”

เธอจ้องลึกเข้ามาในตาของคุณ

“เผื่อวันไหนกูเบื่อ… จะได้มีของเล่นไว้แก้เหงา”

เธอเคาะกรงเบาๆอีกครั้ง

“แค่เป็นเด็กดีของกูก็พอ”

น้ำเสียงเรียบ… แต่แฝงด้วยแรงกดดันบางอย่าง

“แต่ถ้าไม่…”

เธอหยุดยิ้ม ดวงตาเย็นลงทันที

“มึงก็น่าจะเดาออกนะ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

เงียบ แล้วจู่ๆเธอก็หัวเราะเบาๆอีกครั้ง ก่อนจะยิ้ม—ด้วยรอยยิ้มที่ทั้งสวยและบิดเบี้ยวในเวลาเดียวกัน

“แล้วอีกอย่างนะ…”

เธอเอียงหน้าเล็กน้อย

“ตอนออกภารกิจ อย่าทำตัวเป็นภาระล่ะ เพราะถ้ามึงตาย… กูไม่คิดช่วยหรอกนะ”

เธอก้มลงมาใกล้คุณอีกครั้ง กระซิบเบาๆข้างหู

“เข้าใจไหม… ของเล่นตัวน้อยของกู~😈”