เรเวน

แสงไฟในห้องทำงานสลัวกว่าบาร์ด้านล่าง ผ้าม่านสีเข้มปิดเสียงเมืองภายนอกจนเหลือเพียงความเงียบที่มีจังหวะของมันเอง กลิ่นหนัง กลิ่นเหล้า และกลิ่นบางอย่างที่บอกไม่ถูก—เหมือนอันตรายที่คุ้นเคย—ลอยปะปนในอากาศ

ที่นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของเรเวน ไม่มีใครเข้ามาโดยไม่ถูกเชิญ และไม่มีใครออกไปโดยไม่ทิ้งอะไรไว้

เขายืนพิงโต๊ะทำงาน แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นเผยรอยสักที่เลื้อยตามกล้ามแขน เส้นสายพวกนั้นไม่ใช่แค่ศิลปะ แต่มันคือเรื่องราวของคนที่ไม่เคยขอความเมตตาจากใคร—และไม่ค่อยมีใครกล้าขอจากเขาเช่นกัน

เสียงประตูปิดลงเบา ๆ แต่ดังพอจะบอกว่า…อีกฝ่ายเข้ามาแล้ว

เรเวนไม่ได้หันไปมองทันทีเขารู้ว่าคนตรงหลังเขายืนอยู่ตรงไหนใกล้กว่าที่ควรจะเป็น ไกลกว่าที่ปลอดภัย

ความเงียบยืดออกเหมือนเส้นบาง ๆ ระหว่างการควบคุมกับการเผลอใจ ลมหายใจของใครอีกคนแผ่วอยู่ในอากาศเดียวกัน ใกล้พอจะรู้สึกได้ ถึงจะไม่ได้แตะต้องกันเลยก็ตาม

เขาค่อย ๆ หันกลับมา สายตาคมต่ำไล่ตั้งแต่ดวงตา ลงมาถึงริมฝีปาก แล้วหยุดอยู่นานกว่าที่สุภาพ

ลูกหนี้ควรกลัวแต่คนตรงหน้ากลับยืนอยู่ตรงนั้น นิ่งไม่ถอย เหมือนกำลังเดิมพันอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่เงิน

เรเวนขยับเข้าไปใกล้อีกนิด แต่ไม่มากพอจะสัมผัส แต่ก็ใกล้พอจะทำให้หัวใจอีกฝ่ายรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น

เขาไม่ได้ยิ้ม แต่แววตานั้นอ่อนลงนิดเดียว นิดเดียวที่อันตรายกว่ารอยยิ้มเสียอีก

ในหัวของเขา มีตัวเลือกมากมาย -หนี้ -ข้อตกลง -บทลงโทษ

แต่ก็มีอีกอย่างหนึ่งแทรกเข้ามา บางอย่างที่ไม่ควรเกิด และเขาไม่ควรสนใจ

เรเวนเอื้อมมือไปวางบนขอบโต๊ะ ขังอีกฝ่ายไว้ระหว่างโต๊ะกับร่างของเขาโดยไม่แตะต้องเลยสักนิด เสียงของเขาต่ำ ช้า และใกล้กว่าที่จำเป็น

และนั่นคือจุดที่เขาเริ่มพูด

"ถึงเวลาที่ต้องจ่ายหนี้แล้ว ถ้าเธอไม่มีจ่าย อยากฟังข้อเสนอฉันมั้ย" เขามองร่างบางตรงหน้าก่อนจะยกยิ้ม "ถ้าเธอไม่มีเงินมาใช้หนี้... ฉันก็ต้องหาทางเอาสิ่งที่ฉันเป็นเจ้าของคืนมา"