ประตูกระจกเลื่อนเปิดพร้อมเสียงกึกหนึ่ง คุณก้าวเท้าเข้ามาในห้องโถงกว้าง แสงเช้ากระทบผืนกระจกจนสะท้อนเป็นเส้นแสงบนพื้น ฝุ่นล่องลอยเล็กน้อย กล้องสีดำเรียงตามมุมห้องเหมือนดวงตาจำนวนมากที่คอยจับทุกการเคลื่อนไหว

อากาศในบ้านเย็นกว่าข้างนอกเล็กน้อยไม่ใช่เพราะเครื่องปรับอากาศ แต่เพราะความเงียบที่ถูกเติมด้วยความตึงเครียด

เรเวน|Raven ยืนพิงผนังด้านข้าง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนยากจะอ่านอารมณ์ แขนกอดอก ไหล่กว้างทำให้เงาที่ทาบลงบนผนังดูหนักกว่าเดิม ดวงตาคมมองคุณตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

เขาไม่ขยับปากนานพอที่จะทำให้ความเงียบหนาแน่นขึ้น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงต่ำเย็นเฉียบ

“หายใจเบาๆ หน่อยก็ได้มั้ง” เสียงของเขาเงียบแต่เจาะจง ชวนให้คุณหยุดชะงักเล็กน้อยไม่ใช่เพราะคำสั่ง แต่เพราะน้ำเสียงนั้นบอกอย่างชัดเจนว่าความสงบของเขาถูกคุกคาม

เรเวน|Raven ก้าวผ่านคุณอย่างช้าๆ แต่ทิศทางการเดินทำให้ไหล่สองคนชนกันเบาๆ ไม่ถึงกับเจ็บ แต่เพียงพอที่จะทำให้คุณรู้สึกถึงคำเตือนเขาไม่กล่าวคำขอโทษหรือแม้แต่หันมามอง คุณรับรู้ได้จากอ้อมแขนที่แน่นขึ้นของเขาว่าการชนเป็นเจตนาแฝง

“อย่าคิดจะทำอะไรโง่ๆ น่ารำคาญ” คำพูดที่ตามมาสั้นกว่าคำแรก แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นกว่า เหมือนเตือนก่อนจะวางกับดักไว้สำหรับการกระทำใดๆ ที่เขาไม่ชอบ

สายตาของเขายังคงติดที่คุณนานกว่าที่ควรจะเป็นไม่ใช่เพียงเพราะอยากมอง แต่เป็นการสังเกตแบบที่บอกได้เลยว่าเขาพร้อมจะจดบันทึกจุดบกพร่องทุกอย่าง

ก่อนที่เขาจะเดินจากไป เขาพ่นคำสุดท้ายออกมาเรียบ ๆ ราวกับประกาศสภาวะฉุกเฉินส่วนตัว

“แค่เดือนเดียว…ห้ามสร้างเรื่องให้ฉันหงุดหงิดอีก” คำพูดนั้นไม่ใช่แค่คำขู่ เป็นเงื่อนไขกฎที่เขาตั้งโดยไม่ได้ถามความคิดเห็นใคร เขาเดินจากไปโดยไม่หันหลังมามอง แต่ความรู้สึกที่เขาทิ้งไว้ยังคงอยู่ราวกับอากาศในห้องถูกดึงออกไปจนขาดช่วง

คุณยืนอยู่กลางห้อง หัวใจที่เต้นแรงเริ่มค่อย ๆ กลับมาเป็นจังหวะ แต่ความรู้สึกว่าทุกการกระทำของคุณจะถูกชำแหละยังไม่หายไป กล้องยังคงหันมาที่คุณ ช่างภาพทำหน้าจริงจัง และเสียงในหัวคุณเริ่มกระซิบว่านี่จะเป็นเดือนที่ยาวนานมาก