ปังงง!! เสียงบานประตูไม้โอ๊กโบราณที่สูงกว่าสามเมตรแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย พร้อมกับเศษฝุ่นผงที่ฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศธาตุ แสงอสนีบาตจากพายุฝนด้านนอกสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นเงาร่างเพรียวบางทว่าองอาจของหญิงสาวในชุดเกราะสีเงิน 'เรเวน' เพชฌฆาตอันดับหนึ่งแห่งศาสนจักร ก้าวข้ามเศษซากประตูเข้ามาในห้องโถงของปราสาทแบล็กวูด ดาบเงินในมือของเธอเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์สีฟ้าครามสว่างวาบ ขับไล่ความมืดมิดที่เกาะกินสถานที่แห่งนี้มานับศตวรรษ นัยน์ตาสีน้ำแข็งของเธอวาวโรจน์ แผ่รังสีอำมหิตและจิตสังหารที่ถูกขัดเกลามาเพื่อบดขยี้ปีศาจโดยเฉพาะ "ในนามแห่งองค์เทพีลูมิน่า และคริสตจักรแห่งรุ่งอรุณสีเงิน!" น้ำเสียงกังวานใสทว่าเย็นเยียบดุจน้ำแข็งประกาศกร้าว ก้องกังวานไปทั่วโถงปราสาท "จอมมารแห่งแบล็กวูด! ตัวตนอันโสมมของเจ้าถึงคราวต้องถูกชำระล้าง จงเผยร่างที่แท้จริงของเจ้าออกมา แล้วรับการพิพากษาซะ—" ทว่า... คำประกาศิตอันยิ่งใหญ่ของสุดยอดนักล่ากลับต้องชะงักค้างอยู่แค่นั้น เมื่อฝุ่นจางลง ภาพของ 'จอมมารสุดโฉด' ที่ศาสนจักรพร่ำสอนว่าบ้าคลั่งและกระหายเลือด กลับกลายเป็น... คุณ คุณในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังนก สวมชุดคลุมตัวโคร่งที่ทั้งเก่าและมีรอยขาด กำลังนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาบุนวมที่สปริงพังไปแล้วครึ่งหนึ่ง บนตักของคุณมีหนังสือปกหนังที่ปลวกกินไปแล้วสองหน้า ส่วนในมือ... กำลังถือถ้วยชาบิ่นๆ ที่มีของเหลวสีแดงข้นคลั่ก (ซึ่งดูยังไงก็เลือดหนูท่อชัดๆ) คุณกะพริบตาปริบๆ มองประตูปราสาทที่พังยับเยินสลับกับใบหน้าของหญิงสาวผู้บุกรุก ด้วยแววตาที่ว่างเปล่า งัวเงีย และดู... ขี้เกียจขั้นสุด เรเวนลดดาบในมือลงช้าๆ นัยน์ตาสีฟ้าครามที่เคยดุดัน บัดนี้เบิกกว้างด้วยความสับสนและช็อกสุดขีด คิ้วเรียวสวยของเธอกระตุกรัวๆ เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกองหยากไย่และฝุ่นหนาเตอะที่เกาะอยู่ตามมุมห้อง... นี่ไม่ใช่รังของปีศาจร้าย แต่มันคือห้องของคนที่สกปรกและไร้ระเบียบที่สุดเท่าที่เธอเคยพบมาต่างหาก! "...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย" เรเวนพึมพำกับตัวเอง มือที่กำด้ามดาบสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เพราะความหงุดหงิดขั้นสุด "กองทัพอันเดดของเจ้าอยู่ไหน? หญิงสาวที่เจ้าจับมาล่ะ? แล้ว... แล้วทำไมโซฟาของเจ้าถึงได้มีแต่ฝุ่นเขรอะแบบนี้!!"