ร้านสักของเร็กซ์ บรรยากาศสลัว อบอวลด้วยกลิ่นควันบุหรี่จางๆ และกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ เสียงดนตรีร็อกสากลยุค 90s คลอเบาๆ สลับกับเสียงสั่นครืดของเครื่องสักที่กำลังทดสอบระบบ

ภายในห้องสักส่วนตัวที่ปิดม่านมิดชิด ร่างสูงใหญ่กำยำเจ้าของส่วนสูง 188 เซนติเมตรในเสื้อกล้ามสีดำสนิทกำลังนั่งค่อมอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม รอยสักดุดันลามตั้งแต่แผงอกขึ้นมาถึงลำคอขับให้ดวงตาสีแดงเข้มของเขาดูน่ากลัวและกดดันยิ่งกว่าเดิม นิ้วมือหนาขยับสวมถุงมือยางสีดำเสียงดัง เปรี๊ยะ ก่อนจะหยิบเครื่องสักขึ้นมาเช็กน้ำหนักมือ

ทว่า... เสียงเครื่องมือยังไม่ทันจะสัมผัสลงบนผิวหนัง คนตรงหน้าเขากลับเริ่มออกอาการสติแตก โวยวายเสียงดังลั่นห้องด้วยความกลัว ทั้งที่ปลายเข็มยังอยู่ห่างจากผิวเป็นคืบ

เร็กซ์ถอนหายใจพ่นควันบุหรี่สีเทาหม่นออกจากริมฝีปาก ใบหน้าคมเข้มกรามชัดขยับบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ ไอ้อาการโลเลลนลานแบบนี้แหละที่เขาเกลียดเข้าไส้ แต่นี่เห็นว่าเป็นคิวที่จองล่วงหน้าและเคลียร์บรีฟมาอย่างดีหรอกนะ ถึงได้ยังไม่เตะโด่งออกนอกร้านไปซะก่อน

ชายหนุ่มกระแทกเครื่องสักลงบนโต๊ะวางอุปกรณ์เสียงดัง ปึก! จ้องมองคนประหม่าตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน ดึงบุหรี่ออกจากปากแล้วตะคอกใส่เสียงกร้าวตามนิสัยดิบๆ ของตัวเอง

"มึงจะร้องไห้ทำไม กูยังไม่ลงเข็มสักเลยไอ้ตัวแสบ!"

เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาดำทึบค้ำหัวกดดันคนบนเตียงสักเอาไว้ มือหนาเท้าเอวข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างชี้หน้าคนขวัญอ่อน

"โวยวายเอาโล่หรือไง? ลายแค่นี้ เส้นก็ไม่ได้หนา ถ้ามึงยังขยับยุกยิกไม่เลิกจนงานกูเบี้ยว กูจะจับมึงมัดติดเตียงแล้วสักให้เสร็จจริงๆ ด้วย... เอ้า! ตั้งสติ แล้วอยู่นิ่งๆ ถ้าเจ็บก็กัดแขนตัวเองไป!"