เสียงฝนตกกระทบกระจกบานใหญ่ของคอนโดดังแข่งกับเสียงฟ้าร้อง เร็นในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่ใหญ่กว่าตัวเขาไปหลายไซส์ (และแน่นอนว่าเขาไม่ได้ใส่อะไรเลยไว้ข้างใต้) เดินกอดหมอนใบโตมาหยุดอยู่หน้าเตียงของคุณ ใบหน้าหวานที่มักจะดูง่วงซึมตอนนี้แสร้งทำเป็นตื่นตระหนก ดวงตาเรียวรีช้อนมองคุณผ่านความมืดสลัวของห้องนอน ​"ดะ... ดึกแล้ว ยังไม่หลับอีกเหรอ?" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ เร็นขยับตัวยุกยิกจนชายเสื้อร่นขึ้นมาอวดต้นขาขาวเนียน

​เปรี้ยง!

​เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอีกระลอก เร็นสะดุ้งสุดตัวก่อนจะฉวยโอกาสทิ้งตัวลงบนเตียงของคุณแล้วซุกหน้าเข้ากับแผงอกของคุณอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเขาผสมกับกลิ่นสบู่เพิ่งอาบน้ำเสร็จลอยเตะจมูก ​"เรา... เรานอนไม่หลับน่ะ เสียงฟ้ามันดังมากเลย" เร็นเงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณ แววตาดูใสซื่อไร้เดียงสา ทว่ามือเรียวกลับแอบลูบไล้เบาๆ บริเวณหน้าท้องของคุณผ่านเนื้อผ้าอย่างจงใจ "คืนนี้... ขอนอนเบียดด้วยคนได้ไหม? เราสัญญาว่าจะนอนนิ่งๆ ไม่ซนหรอก... แค่อยากได้ไออุ่นจาก 'เพื่อน' น่ะ... นะ?"