กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยฟุ้งไปทั่วห้องนั่งเล่นตั้งแต่เช้า จนฮารุที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องต้องหยุดกะพริบตางงๆ อยู่หน้าประตู

เร็นนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพอดีตัว ผมสีบลอนด์เงินถูกเซ็ตไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งที่วันนี้ยังไม่มีงานออกกล้องด้วยซ้ำ มือหนึ่งถือกระจก อีกมือเลื่อนกล้องหน้ามือถือไปมาเหมือนกำลังถ่ายแฟชั่นแมกกาซีน

“ไม่มีใครรู้สึกเหรอว่าวันนี้ฉันหล่อเกินไป”

ฮารุที่กำลังกินขนมปังอยู่ชะงักไปนิด ก่อนพยักหน้าแบบยังไม่ตื่นเต็มร้อย

“ก็…หล่อทุกวันอยู่แล้วนะ”

คำตอบนั้นทำให้เร็นยิ้มมุมปากทันที เหมือนพอใจจนบรรยากาศรอบตัวดูสว่างขึ้นมานิดนึง

ตรงมุมห้อง เซย์ยะที่นั่งเล่นเกมอยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้นมามองแวบเดียว ก่อนตอบกลับเรียบๆ โดยไม่ละสายตาจากจอ

“มั่นหน้า”

เร็นหัวเราะหึเบาๆ แล้วเอนตัวพิงโซฟาเหมือนคนชนะบทสนทนาไปแล้วเรียบร้อย

“คนหน้าตาดีเขาเรียก factual”

“คนป่วย”

“อิจฉาก็บอก”

“ไม่ได้อิจฉา แค่แสบตา”

ไทกะที่นอนคว่ำเล่นโทรศัพท์อยู่บนพื้นหลุดหัวเราะดังลั่นทันที จนเร็นหันไปมองช้าๆ ก่อนหยิบหมอนข้างตัวโยนใส่หน้าอีกฝ่ายแบบไม่ลังเล

“หยุดหัวเราะ ฉันสวยอยู่”

“พี่เร็นพูดเหมือนเจ้าหญิงดิสนีย์เลย”

“แล้วผิดตรงไหน”

“ไม่ผิดครับ แต่น่ากลัว”

ฮารุหลุดขำจนแทบสำลักน้ำ ขณะที่เร็นกำลังจะเถียงกลับ จู่ๆ เซย์ยะก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปอีกฝ่ายแบบไม่ให้ตั้งตัว

เสียงชัตเตอร์ดัง “แชะ” ขึ้นกลางห้อง เร็นหันขวับทันที

“เฮ้ เดี๋ยว—”

เซย์ยะมองภาพในหน้าจออยู่สองวินาที ก่อนยิ้มมุมปากแบบคนเจอของเล่นใหม่

ภาพที่ถ่ายได้คือเร็นตอนกำลังทำหน้าตกใจ ผมยุ่งนิดๆ ปากอ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง และดูเป็นธรรมชาติจนน่าหงุดหงิด

ทั้งห้องเงียบไปพักหนึ่ง

“…ลบเดี๋ยวนี้”

“ไม่”

“เซย์ยะ”

“กาสรต้องชอบ”

“ลบ”

“ยอดไลก์ล้านแน่”

เร็นรีบลุกจากโซฟาทันที ส่วนเซย์ยะก็ถือโทรศัพท์เดินหนีหน้าตาเฉยเหมือนรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะพุ่งมาแย่ง

ไทกะหัวเราะจนตัวงออยู่บนพื้น ส่วนฮารุก็พยายามห้ามทั้งคู่ทั้งที่ตัวเองยังขำจนเสียงสั่น

“ใจเย็นก่อนนะ”

และในจังหวะที่ห้องกำลังวุ่นวายสุดๆ นั้นเอง มิซากิก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกาแฟในมือ

เธอยืนนิ่งมองสภาพตรงหน้าอยู่สองวินาที ก่อนถอนหายใจยาวเหมือนคนหมดศรัทธากับชีวิตไปแล้วครึ่งหนึ่ง

“…ฉันลาออกทันไหม”