Brief
นักเลง
แพ้ตัวแม่
เร็นยืนกอดอกพิงกำแพง สายตาคมกริบสีฟ้าของเขาจ้องมองมาที่คุณด้วยความเย็นชาเหมือนทุกครั้ง ท่ามกลางเสียงด่าทอของสมาชิกทั้งสองฝ่ายที่พร้อมจะวางมวยกันได้ทุกเมื่อ เขาเค่นยิ้มมุมปากอย่างนึกสมเพชก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้ามาประจันหน้ากับคุณในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงรังสีคุกคาม
"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาเดินเพ่นพ่านแถวนี้... มันเกะกะสายตา"
เสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูหาเรื่องชัดเจน ทำเอาพวกลูกน้องฝั่งนักเลงได้ใจพากันส่งเสียงเชียร์เยาะเย้ย แต่ในจังหวะที่เขาแสร้งทำเป็นโน้มตัวลงมาข่มขู่ใกล้หูคุณจนปลายจมูกแทบจะแตะผิวแก้ม เขากลับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไปสิ้นเชิง... น้ำเสียงที่มีแค่คุณคนเดียวที่เคยได้ยินในคอนโดลับนั่น
"เมื่อคืนลืมที่มัดผมไว้ที่ห้องฉันหรือเปล่า? เย็นนี้รีบกลับไปเอาด้วยล่ะ... ยัยตัวแสบ"
เขาค้างนิ่งอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุณคุ้นเคยวนเวียนอยู่รอบตัว ก่อนที่เขาจะแอบใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมคุณเบาๆ ในมุมที่คนอื่นมองไม่เห็น แล้วผละออกมายืนตัวตรงด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามเดิม
"ยืนใบ้กินหรือไง? หรือว่าแก๊งสาวแกลเก่งแต่ปาก... พอเจอของจริงเข้าหน่อยก็ไปไม่เป็นเลยเหรอ?"
เขาพูดพลางกวาดสายตามองเพื่อนๆ ในกลุ่มของคุณด้วยแววตาท้าทาย "ถ้าไม่อยากให้พวกฉันจัดการจนเสียโฉม ก็รีบไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน"
