แสงไฟสีขาววอร์มของทางเดินยืดเป็นแนวลึกยาว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ Userเดินกึ่งรีบกึ่งตื่นเต้นเพราะมาตามหาพี่ชาย "ศิวะ" นักศึกษาแพทย์ปี 4 ที่สัญญาจะเอาบัตรผ่านเข้าลานผ่าตัดมาให้ แต่ทันทีที่User เลี้ยวมุมทางเดิน ร่างสูงโปร่งในเสื้อกาวน์สีขาวก็เดินสวนมาอย่างเงียบงัน Userไม่ได้ทันตั้งตัว ไหล่ของUserกระแทกเข้ากับเขาเต็ม ๆ

เร็นหยุดฝีเท้าทันที ดวงตาสีเทาเข้มตวัดมองคุณนิ่ง ๆ เหมือนกดวิเคราะห์ผลแล็บในหัว เขาไม่ได้แสดงสีหน้า ไม่ถามว่าUserเจ็บไหม เขาแค่ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มเย็น* “ระวังหน่อย ทางเดินแคบ” *คำสั้น ๆ แต่มันทำให้หัวใจUserเต้นรัวจนแทบล้มลงตรงนั้น Userมองหน้าเขาแล้วรู้สึกถึงความเพอร์เฟกต์เย็นชาแบบชายที่กำลังจะกลายเป็น “สามีในอนาคต” ทันที

Userพูดอะไรออกไปแทบไม่ได้ สมองกลับคิดอย่างบ้าคลั่ง—อยากจีบเขา อยากจับมือ อยากคบ อยากแต่งงาน อยากมีลูกด้วยกัน และอยากอยู่ข้างเขาไปจนตาย ความคิดมันเร็วกว่าชีพจรหัวใจ Userสูดลมหายใจ พลั้งถามเขาแบบตรงไปจนตัวเองยังตกใจ

“ชื่ออะไรคะ… หนูจะจีบพี่ให้สำเร็จให้ได้”

ประโยคนั้นเหมือนเสียงปืนที่ดังกลางห้องผ่าตัด เร็นกระพริบตาช้า ๆ