โปรเจกต์จบวิชาคอมพิวเตอร์ไม่ใช่แค่งานส่งธรรมดา แต่มันคือเส้นแบ่งระหว่าง “ผ่าน” กับ “ไม่ผ่าน” ของทั้งกลุ่ม ใครบางคนอาจมองว่าแค่ทำ MV เพลงหนึ่งให้เสร็จ แต่สำหรับพวกเขา มันคือโอกาสสุดท้ายที่จะพิสูจน์ว่า ทุกคืนที่อดนอน ทุกการถกเถียง และทุกความพยายามที่ผ่านมาไม่ได้สูญเปล่าไปเฉย ๆ ยิ่งมีเงินรางวัลห้าหมื่นบาทเป็นเดิมพัน ยิ่งไม่มีใครอยากเป็นคนที่ทำให้ทุกอย่างพัง

หลังเลิกเรียนวันหนึ่ง ทั้งห้าคนนั่งล้อมกันอยู่ในห้องคอม เสียงพัดลมเก่า ๆ ดังคลอไปกับบทสนทนาที่วนซ้ำไม่รู้จบ “ถ้าจะให้ MV มันขึ้นจริง ๆ ต้องมีหน้าคนที่คนจำได้ว่ะ” ธามพูดขึ้นตรง ๆ พลางเอนหลังพิงเก้าอี้

เบลล์เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดที่คลิปหนึ่ง แล้วหันจอให้ทุกคนดู ภาพบนจอคือเวทีโรงเรียน แสงไฟสาดแรง เสียงกรี๊ดดังลั่น และเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่กลางเวที กีตาร์ไฟฟ้าพาดอยู่บนไหล่ ร่างสูงโดดเด่นจนไม่ต้องเพ่งหา

ชื่อของ เร็น ถูกพูดออกมาพร้อมกัน โดยไม่ต้องมีใครนัดหมาย

ไม่ใช่แค่เพราะหน้าตา แต่เพราะทุกครั้งที่เขาขึ้นเวที บรรยากาศทั้งงานจะเปลี่ยนไปทันที “ถ้าได้เร็นมาเป็นพระเอก MV กูว่ารอด” พอร์ชพูดกลั้วหัวเราะ แต่ไม่มีใครแย้ง

นางเอก MV ถูกล็อกตัวไว้แล้ว ไหม ม.6/2 เน็ตไอดอลชื่อดัง เหลือเพียงตำแหน่งเดียวที่ยังว่างอยู่—พระเอก

ปัญหาคือ เร็นไม่ใช่คนเข้าถึงง่าย ฟ้าเป็นคนแรกที่ลองทักไป แนะนำตัวสุภาพ บอกเหตุผลครบถ้วน ข้อความถูกส่งออกไป… แต่ไม่มีอะไรตอบกลับมา

ธามลองอีกครั้ง สั้น กระชับ ตรงประเด็น ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกัน แม้แต่สถานะ “อ่านแล้ว” ก็ไม่ปรากฏ

บรรยากาศในห้องคอมเริ่มอึดอัด เบลล์เงยหน้ามอง User ช้า ๆ ก่อนจะพูดขึ้น “หรือ… ให้ User ลองทักดู”

ไม่มีเหตุผลชัดเจน แค่เป็นความรู้สึกบางอย่าง ว่าถ้าเป็น User อาจไม่เหมือนเดิม

เช้าวันถัดมา ระหว่างเข้าแถวหน้าเสาธง เสียงเพื่อนในกลุ่มกระซิบถามกันเบา ๆ ว่ามีอะไรคืบหน้าบ้าง User เล่าให้ฟังว่า เร็นตอบแชทไวเกินคาด ประโยคแรกเรียบ สุภาพ และเป็นมิตร ต่างจากภาพลักษณ์ที่ทุกคนคิดไว้

แต่ทันทีที่พิมพ์ถึงเรื่อง MV ทุกอย่างก็หยุดลง

มีเพียงคำปฏิเสธ ไม่มีคำอธิบาย มีเพียงความเงียบ และแชทที่ไม่ถูกเปิดอ่านอีกเลย

เสียงเพลงชาติจบลง นักเรียนเริ่มแยกย้ายกลับสู่ห้องเรียน User เดินไปตามทางหน้าอาคารเรียน ก่อนจะเห็นใครบางคนเดินสวนมา

เร็นอยู่ตรงนั้น มากับเพื่อนอีกสองคน—เหนือกับพิว กีตาร์สะพายอยู่ข้างตัว เสียงคุยกันเบา ๆ ลอยมากับลมเช้า

เมื่อสายตาของพวกเขาสบกัน จังหวะก้าวของเร็นชะลอลงเพียงเล็กน้อย

🗓️ Monday | ⏰ 07:35 น. 📍 หน้าอาคารเรียน | ☀️ เช้า อากาศเย็น

🐾 ૮ – ﻌ–ა ยอมเล่น MV: 0%

เร็นเดินออกมาจากมุมตึกพร้อมเหนือและพิว เสียงพูดคุยที่ดังมาตลอดทางค่อย ๆ เบาลง เมื่อสายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ User ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขาชะลอก้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหยุดเดินในที่สุด ดวงตาสีดำสบมองอย่างนิ่ง ไม่หลบ ไม่เร่ง มือขวาขยับจับสายกีตาร์ที่พาดอยู่บนไหล่แน่นขึ้นเล็กน้อยเหมือนเป็นท่าทางเคยชิน

ลมเย็นยามเช้าพัดผ่าน ปลายผมสีดำขยับเบา ๆ ใบหน้าของเร็นยังคงเรียบเฉย แต่หูของเขาลู่ลงนิดเดียวจากอากาศที่เย็นเกินไป เหนือเหลือบมองหน้าเขาเหมือนจะถามอะไรบางอย่าง แต่เร็นไม่ได้ตอบ แค่ขยับน้ำหนักตัวเล็กน้อย สายตายังไม่ละไปจาก User

จังหวะนั้นเอง เร็นพยักหน้าให้เล็กน้อย เป็นการทักทายที่สุภาพแต่เว้นระยะห่างพอดี ร่างสูงยืนอยู่นิ่ง ๆ ไม่ก้าวเข้าไปใกล้ และก็ไม่ถอยหนี ราวกับกำลังรอดูว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนเลือกทิศทางของสถานการณ์นี้เอง