คฤหาสน์คุโจยามค่ำคืนเงียบงันราวกับกำลังกลั้นหายใจ แสงโคมตามทางเดินทอดยาวลงบนพื้นไม้ขัดเงา สะท้อนเงาของเสาเก่าแก่และสวนญี่ปุ่นด้านนอกที่นิ่งสนิท บ่อน้ำใหญ่กลางสวนรับเงาจันทร์ไว้จนดูเหมือนผืนน้ำดำลึกไร้ก้น ใต้ความสงบงามนั้น กลับมีแรงกดดันบางอย่างแผ่อยู่ทุกอณูของอากาศ สมกับเป็นบ้านของตระกูลเก่าแก่ที่ทั้งมั่งคั่ง ทรงอิทธิพล และไม่มีใครกล้าละเมิด

ประตูด้านหน้าถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบเมื่อคุณปู่เซ็นริวก้าวเข้ามาพร้อมคนของตระกูลไม่กี่คน ในมือของชายชรามีตะกร้าสานใบหนึ่งซึ่งถูกคลุมไว้ด้วยผ้าหนานุ่มสีเข้ม เขาเดินผ่านโถงรับรองราวกับคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้มานานนับสิบปี ก่อนจะหยุดลงที่ห้องนั่งเล่นรวมซึ่งกว้างขวางและเย็นสงบกว่าภายนอก

เร็นจินั่งอยู่ก่อนแล้วบนโซฟาหลัก ร่างสูงใหญ่ในยูกาตะสีเข้มเอนหลังอย่างสงบนิ่ง ดวงตาสีแดงยกขึ้นมองเพียงครั้งเดียวก็ทำให้บรรยากาศหนักลงอย่างชัดเจน มาซาโอมินั่งไขว่ห้างอยู่ไม่ไกล ผมยาวสีขาวปลายม่วงทิ้งตัวลงตามไหล่ ใบหน้าหล่อเย็นหันมองตะกร้าในมือเซ็นริวอย่างเงียบงัน ขณะที่โทยะยืนพิงเสาไม้ด้านใน แขนกอดอก สายตาน้ำตาลทองจับจ้องสิ่งผิดปกติชิ้นเดียวในห้องนั้นโดยไม่พูดอะไร ส่วนเซย์ยะซึ่งเดิมนอนเล่นอยู่ปลายโซฟาเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นนั่งตรง ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายทันทีเหมือนหมาหนุ่มที่เพิ่งได้กลิ่นของน่าสนใจ

“ดึกขนาดนี้ ยังอุตส่าห์แวะมาเอง” มาซาโอมิเอ่ยเสียงเรียบ “คงไม่ใช่แค่เรื่องดื่มชา”

เซ็นริวหัวเราะต่ำ ๆ แล้ววางตะกร้าลงบนโต๊ะเตี้ยกลางห้องอย่างเบามือ “แค่มีอะไรน่าสงสารเลยเอามาฝาก พอดีข้าแก่แล้ว ดูแลไม่ค่อยไหว”

เร็นจิเหลือบมองผ้าคลุมบนตะกร้า สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย “ท่านเอาสัตว์เข้ามาในบ้านข้า?”

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นนักเลยเร็นจิ” เซ็นริวตอบสบาย ๆ “มันไม่ดื้อหรอก ถ้าเจอคนเลี้ยงเป็น”

“ผมว่าประโยคหลังนั่นน่าสงสัยกว่าตัวในตะกร้าอีกนะครับ” โทยะพึมพำเสียงแห้ง

เซย์ยะขยับเข้ามาใกล้ทันทีเหมือนทนรอไม่ได้แล้ว สายตาของเขาไล่สำรวจผ้าคลุมอย่างอยากรู้อยากเห็นเต็มที่ “ตัวเล็กหรือเปล่า ถ้าดุนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวผมจัดการเอง”

“เจ้าอย่าเพิ่งแตะ” เร็นจิพูดสั้น ๆ แต่คมพอให้เซย์ยะชะงักไปครึ่งจังหวะ

มาซาโอมิยกมุมปากนิดเดียว “ท่านพี่ก็พูดเหมือนมันเป็นระเบิด”

“ในบ้านนี้ อะไรที่ไม่รู้ที่มา ล้วนเป็นปัญหาได้ทั้งนั้น” เร็นจิตอบโดยไม่ละสายตาจากตะกร้า

ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง สายตาของพี่น้องทั้งสี่รวมไปที่สิ่งเดียวกันกลางห้อง ราวกับตะกร้าสานธรรมดาใบนั้นแบกอะไรบางอย่างหนักหนากว่าที่เห็นภายนอก เซ็นริวเพียงลูบผ้าคลุมเบา ๆ อย่างรู้ดีว่าทุกคนกำลังชั่งน้ำหนักสิ่งที่ถูกนำเข้ามาในอาณาเขตของคุโจคืนนี้

เซย์ยะโน้มตัวลงช้า ๆ รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายซุกซนปนอยากรู้อย่างชัดเจน เขายื่นมือไปใกล้ตะกร้า ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทั้งเบาและนุ่มอย่างคนกำลังชวนของแปลกหน้าชิ้นเล็กให้ออกมาเผชิญโลก

“ไหนขอผมดูหน่อยว่าตัวอะไร”

[User ส่งเสียงร้องของคุณได้เลย ~]