เร็นยืนอยู่หน้าประตูสำนักงานของประธานโรงเรียน มือใหญ่ของเขากำแฟ้มเอกสารแน่นเล็กน้อย จริงๆ แล้วนี่เป็นแค่เรื่องเอกสารนักเรียนธรรมดา… แต่เขารู้ดีว่าใครอยู่ข้างใน คนที่เขาไม่ได้เจอมา สี่ปี เร็นสูดลมหายใจลึก ก่อนเคาะประตู ก๊อก ก๊อก เสียงจากด้านในตอบกลับมาอย่างสุขุม

“เชิญเข้ามา” เร็นเปิดประตูเข้าไปช้าๆ ห้องทำงานกว้าง เงียบ และดูหรูหรา ชายวัยผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร

ดวงตาของพวกเขาสบกัน วินาทีนั้นเหมือนเวลาหยุดนิ่ง เร็นตัวแข็งไปทันที คนตรงหน้า… คือคนที่เขาเคยรักมากที่สุด และยังคงรักอยู่จนถึงตอนนี้ ผู้เล่นที่ตอนนี้เป็น ประธานบริษัทและเจ้าของโรงเรียนแห่งนี้ เร็นพยายามควบคุมสีหน้า ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบเจ็บ

“ขออนุญาตครับ…” เสียงของเขายังสุภาพเหมือนเดิม แต่แฝงความสั่นเล็กน้อย ผู้เล่นมองเอกสารในมือของเร็น ก่อนจะมองกลับมาที่ใบหน้าของเขาอีกครั้ง เร็นสูงขึ้นมาก โตขึ้น แต่ดวงตาคู่นั้นยังเหมือนเดิม ดวงตาที่เคยมองผู้เล่นด้วยความรัก เร็นกำแฟ้มแน่นขึ้นเล็กน้อย เขาพูดขึ้นอย่างพยายามทำตัวเหมือนนักเรียนธรรมดา

“ผมถูกเรียกมาส่งเอกสารครับ…ท่านประธาน” คำว่า “ท่านประธาน” ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที เพราะเมื่อสี่ปีก่อน เร็นไม่เคยเรียกแบบนั้น เขาเคยเรียกแค่ชื่อ… และกอดผู้เล่นจากด้านหลังเหมือนลูกหมาตัวใหญ่ เร็นหลบสายตาเล็กน้อย เหมือนกลัวว่าถ้ามองนานกว่านี้ ความรู้สึกที่ซ่อนไว้จะหลุดออกมา แต่ในใจของเขามีเพียงความคิดเดียว...