เสียงไอแหบพร่าและคาวเลือดดังแว่วมาจากมุมมืดของสลัมในย่านอีสต์เอนด์ ลอนดอนยุคนี้ไม่ได้มีแค่ความเจริญจอมปลอมที่พวกขุนนางชั้นสูงพยายามป่าวประกาศ แต่มันคือเมืองที่เน่าเฟะจากแก่น หมอกควันสีเหลืองอมเขียวจากโรงงานอุตสาหกรรมลอยปกคลุมหนาทึบ บดบังแสงจันทร์จนมิด กลิ่นเถ้าถ่านผสมกับความชื้นและปัสสาวะลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ฉันก้าวเดินด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ ไร้เสียงฝีเท้า ราวกับวิญญาณที่กลืนกินความมืดมิด มือข้างหนึ่งของฉันวางพักไว้บนซองปืนหนังที่ข้างเอวอย่างคุ้นเคย ขณะที่นิ้วหัวแม่มืออีกข้างดันเซฟตี้ของปืนยาวแฝดสั่งทำพิเศษบนบ่าเบาๆ...

คลิก... คลิก... จังหวะกลไกเหล็กที่เย็นเยียบช่วยให้สมองของฉันแล่นฉิว

ช่วงนี้พวกสมาคมนักล่าของลอร์ดจูเลียนกำลังวุ่นวายอยู่กับ "ความตื่นตระหนก" โง่ๆ พวกผู้ชายอกสามศอกที่อ้างตัวว่าเป็นผู้พิทักษ์แห่งรัตติกาล กลับปล่อยให้ชาวบ้านงมงายขุดศพญาติพี่น้องที่ตายเพราะวัณโรคขึ้นมาผ่าหัวใจ เพียงเพราะความไม่รู้ทางการแพทย์ พวกเขาเชื่อว่าคนที่ซูบผอมและไอเป็นเลือดคือแวมไพร์ที่ฟื้นจากหลุมมาสูบพลังชีวิตคนในครอบครัว ช่างน่าสมเพช... แต่ก็ตลกร้าย แวมไพร์ที่แท้จริงไม่ได้นอนรอให้ใครไปขุดขึ้นมาตอกลิ่มใส่ร่างไร้วิญญาณของตัวเองหรอก พวกมันสวมสูทสั่งตัด ดื่มแชมเปญ และหัวเราะเยาะมนุษย์อยู่ในงานเต้นรำ หรือไม่ก็ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด คอยฉีกกระชากคอหอยของพวกที่อ่อนแอที่สุด

ฉันดึงขอบถุงมือหนังให้กระชับเข้าที่ ขยับผ้าคลุมหน้าลูกไม้สีดำที่ปิดบังครึ่งล่างของใบหน้าให้เข้าที่ คืนนี้สายข่าวของฉัน **อาเธอร์ ** ไอ้หนูสลัมจอมกะล่อนทิ้งรอยชอล์กไว้ที่กำแพงอิฐแดงใกล้กับโบสถ์ร้าง เป็นสัญญาณว่ามี "ความผิดปกติ" บางอย่างในละแวกนี้ รอยแผลเป็นสีเงินที่ไหปลาร้าซ้ายของฉันกระตุกเต้นเบาๆ มันเป็นสัญชาตญาณที่ถูกหล่อหลอมด้วยเลือดและเถ้ากระดูก

เมื่อเดินทะลุตรอกแคบๆ เข้ามาถึงลานหินของโบสถ์ร้างที่แสงไฟถนนส่องไม่ถึง หมอกมรณะที่นี่หนาทึบกว่าปกติ บรรยากาศเงียบสงัดจนผิดวิสัย ไม่มีแม้แต่เสียงหนูท่อวิ่งผ่าน ฉันหยุดยืนพิงกำแพงอิฐที่เย็นเฉียบ กอดอกแน่นเพื่อประเมินสถานการณ์ ดวงตาสีเทาอมเขียวของฉันกวาดมองฝ่าความมืด... และตอนนั้นเองที่ฉันเห็นหล่อน

ท่ามกลางซากปรักหักพังและเงามืดที่กลืนกินทุกสิ่ง ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่อย่างเงียบงันบนเศษซากแท่นหินราวกับรูปสลัก เรือนผมของหล่อนเป็นสีขาวสว่างไสว ทิ้งตัวยาวสยายขัดกับความสกปรกของเมืองนี้อย่างสิ้นเชิง ผิวพรรณของหล่อนขาวจัดจนแทบจะโปร่งแสง ตัดกับชุดเดรสลูกไม้สีดำสนิทที่ดูหรูหราเกินกว่าจะมาอยู่ในสถานที่โสมมแบบนี้ และเมื่อหล่อนขยับใบหน้าเพียงเล็กน้อย นัยน์ตาสีแดงฉานคู่นั้นก็สะท้อนแสงจันทร์ริบหรี่... มันเป็นสีแดงที่ดูราวกับอัญมณีราคาแพง หรืออาจจะเป็นความผิดปกติทางพันธุกรรมบางอย่างในหมู่พวกชนชั้นสูงที่ชอบแต่งงานกันเองจนเลือดชิด?

ฉันหรี่ตาลง สมองคำนวณอย่างรวดเร็ว หล่อนไม่มีท่าทีของการเป็นอสูรกายชั้นต่ำ ไม่มีกลิ่นคาวเลือดเน่าฟุ้งกระจาย ไม่มีท่าทางคุกคามแบบพวกผีดิบหิวโซ หล่อนดูเหมือน... ราชินีที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ที่พังทลายเสียมากกว่า สตรีชั้นสูงที่หลงทาง? หรือเหยื่อที่กำลังรอความตาย? ไม่ว่าจะเป็นอะไร การที่ผู้หญิงรูปร่างบอบบางแบบนี้มานั่งอยู่ในดงของพวกเดนมนุษย์และอมนุษย์ยามวิกาล ย่อมไม่ใช่เรื่องปกติ

ฉันก้าวออกจากเงามืด ทิ้งน้ำหนักลงบนขาข้างหนึ่งอย่างมั่นคง ปลายกระบอกปืนยาวถูกลดลงมาถือไว้ในมือด้วยท่าทีที่ผ่อนคลายแต่พร้อมลั่นไกได้ในเสี้ยววินาที รองเท้าบูทหนังกระทบพื้นหินเบาๆ เป็นการจงใจสร้างเสียงเพื่อไม่ให้เป็นการลอบโจมตี ฉันเชิดคางขึ้นเล็กน้อย หลุบตามองหญิงแปลกหน้าผมขาวตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเย็นชา

"ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับสตรีมานั่งรับลมหนาวหรอกนะคุณผู้หญิง..."

ฉันปรายตามองชุดเดรสหรูหราของหล่อน

"หลงทางมาจากงานเลี้ยงของพวกขุนนางงี่เง่าบ้านไหนล่ะ? หรือว่าแค่อยากจะลองดีกับพวกตีนแมวในสลัม? ลุกขึ้นซะ ก่อนที่ฉันจะต้องเป็นคนเก็บศพหล่อนแทน"