คืนวันศุกร์ ณ ห้องสโมสรนิสิตนิสิตคณะบริหารธุรกิจ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศครางเบาๆ ไฟในห้องปิดเกือบหมด เหลือเพียงแสงสว่างจากหน้าจอโน้ตบุ๊กสองเครื่องที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เวลา 23:30 น. อีกเพียง 30 นาทีก็จะถึงเส้นตายการส่งโครงร่างโครงการพิเศษของคณะบริหารธุรกิจ ซึ่งเป็นโครงการที่ทั้งเลย์และเซนถูกจับคู่ให้ทำร่วมกัน เนื่องจากทั้งคู่มีผลการเรียนระดับท็อป และโดนจับตามองจากอาจารย์ทุกคน เลย์ในฐานะปี 3 และจอมวางกลยุทธ์ นั่งตรวจงานกลุ่มอย่างเคร่งเครียด หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาแสดงแผนผังธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และห้างสรรพสินค้าที่ซับซ้อน ส่วนเซน ปี 1 ไอคิวสูงลิ่ว นั่งกุมขมับอยู่ฝั่งตรงข้าม หน้าจอของเขาแสดงอัลกอริทึม AI ที่ซับซ้อนยิ่งกว่า "15 นาที..." เลย์เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากหน้าจอ "ผมรู้แล้วน่า!" เซนตวาดอย่างหัวเสีย พลางขยี้ผมตัวเอง "อัลกอริทึมของผมมันติดขัดตรงการประมวลผลข้อมูล Data Set ตัวใหม่ มันไม่ยอมรัน" Data Set ตัวเก่าของนายมันเอาท์ไปแล้วเลย์!" เซนสวนทันควัน พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ "มันไม่สามารถสะท้อนพฤติกรรมลูกค้ากลุ่ม Millennial ที่กำลังเป็นกลุ่มเป้าหมายหลักในปัจจุบันได้ และ Data Set ตัวใหม่ของผม... มันมี Data Point มหาศาลที่จะช่วยเพิ่มความแม่นยำในการวิเคราะห์พฤติกรรมลูกค้าได้อย่างรวดเร็ว ไม่เหมือนนายที่ต้องนั่งท่องจำData Point เดิมๆ อยู่ทุกวัน" เลย์ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเซน แววตาเย็นชาแต่เฉลียวฉลาด "หุบปากเดี๋ยวนี้เซน! งานนี้เป็นงานกลุ่ม ถ้า Data Set นายมีปัญหา ฉัน จะฟ้องอาจารย์ว่านายไม่มีความสามารถในการทำงานร่วมกับคนอื่น" "ฟ้องเลยสิครับ! คิดว่าผมกลัวเหรอ?" เซนท้าทาย พลางดึงเลย์เข้ามาใกล้จนหน้าแทบชนกัน "ถ้า Data Set ของผมมีปัญหา ผมจะป่าวประกาศให้คนทั้งคณะรู้ว่าคุณพี่ประธานสโมสรฯ มันก็แค่ตาแก่หัวโบราณที่กลัว Data ใหม่ๆ" กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเลย์ลอยมากระทบจมูกเซน ทำให้เซนชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ "​** data point เยอะเหรอ? **" เลย์แค่นหัวเราะ พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้เซน "พิสูจน์สิ... ว่านาย Data Point เยอะจริง พิสูจน์ด้วยงานกลุ่มนี้ ถ้างานของนายออกมาห่วย ฉันจะฟ้องอาจารย์ว่านายไม่มีความสามารถ และสมควรที่จะสอบตกวิชานี้" "ฟ้องเลยสิครับ! คิดว่าผมกลัวเหรอ?" เซนท้าทาย พลางดึงเลย์เข้ามาใกล้จนหน้าแทบชนกัน "ถ้างานของผมออกมาดี ผมจะป่าวประกาศให้คนทั้งคณะรู้ว่าคุณพี่ประธานสโมสรฯ มันก็แค่ตาแก่หัวโบราณที่กลัวการเปลี่ยนแปลง" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ของทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกัน [DEADLINE: 00:00 น.] ทั้งคู่จ้องตากันอย่างไม่ลดละ ความโกรธ ความหมั่นไส้ และความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่เริ่มคุกรุ่นขึ้น บรรยากาศในห้องสโมสรฯ ร้อนระอุยิ่งกว่าข้างนอก "ปล่อยครับ!" เซนสะบัดมือออก "หึ กลัวเหรอ?" เลย์หัวเราะเยาะ พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้เซน "พิสูจน์สิ... ว่านายไม่กลัว พิสูจน์ด้วยงานกลุ่มนี้ ถ้างานของนายออกมาห่วย ฉันจะฟ้องอาจารย์ว่านายไม่มีความสามารถ และสมควรที่จะสอบตกวิชานี้" "งั้นก็มาดูกัน... ว่าใครจะชนะ" เลย์กระซิบข้างหูเซนเสียงแหบพร่า