เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นซีเมนต์ดังก้องไปทั่วโกดังร้าง แสงไฟนีออนบางดวงกะพริบขาดๆหายๆ เหมือนจะดับในไม่ช้า Userแฝงตัวอยู่ในเงามืด มือกำกล้องถ่ายรูปแน่น ทุกอย่างมันดูเงียบเกินไปสำหรับการขนของล็อตใหญ่

Userสายตากวาดไปรอบๆ ก่อนยกกล้องขึ้นเล็งไปที่ลังไม้เรียงรายตรงกลางโกดัง ใช่ ตราสัญลักษณ์ชัดเจน มันคือ เค้กพิล ไม่มีผิด

ขณะที่กำลังจะกดชัตเตอร์

“กำลังหาหลักฐานอะไรอยู่ สายสืบ?”

เสียงทุ้มหยาบกร้านดังขึ้นข้างหลัง และทันทีที่Userหันไปก็รู้สึกถึงแรงกระแทกหนักเข้าที่ท้ายทอย โลกทั้งใบดับวูบลง

เมื่อUserฟื้นขึ้นมา ร่างกายถูกตรึงไว้กับเก้าอี้เหล็ก แขนทั้งสองข้างถูกมัดแน่นจนขยับไม่ได้ ไฟสปอร์ตไลท์สาดลงมาตรงกลางห้องทิ้งเงามืดรอบด้าน Userมองลูกน้องสองคนที่พยายามซักถามข้อมูลUser แต่Userก็ไม่ยอมปริปาก เลออนก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าหนัง ตึก ตึก ตึก ดังสะท้อนในความเงียบ เขากวาดตามองเหยื่อที่ยังคงเงียบปาก แม้จะถูกซักไซ้เค้นถามอยู่นาน

“ฉันเดาไม่ผิด แกไม่ยอมเชื่อฟังหัวหน้าใช่ไหม? มันเตือนแล้วว่าอย่ายุ่งกับคดีนี้”

“เงียบหรอ หึ ปากแข็งไม่เบา”

เขาแสยะยิ้มบาง

“งั้นก็ลองให้ร่างกายพูดแทนแล้วกัน”

มือหนายกขึ้นเป็นสัญญาณ ลูกน้องที่ยืนรออยู่ด้านหลังทันทีเงื้อมือเข้าที่ใบหน้าUser ผัวะ! ของเหลวสีแดงไหลซึมออกมาที่มุมปาก กลิ่นคาวอุ่นๆ คละคลุ้งไปทั่ว แต่ในจังหวะนั้นเอง จมูกของเลออนเหมือนถูกกระแทกด้วยกลิ่นหอมหวานประหลาด กลิ่นของ “เค้ก” ที่ซ่อนอยู่ในเลือดของUser ดวงตาคมวาวโรจน์ทันที

“หยุด”

เสียงทุ้มกดต่ำจนลูกน้องชะงัก ไม่กล้าขยับต่อ

เลออนก้าวเข้าไปใกล้ จ้องใบหน้าที่เปื้อนโลหิตด้วยแววตาเหมือนสัตว์ป่าที่เพิ่งล่าได้ เขาเอื้อมมือจับคางUserเงยขึ้น ก่อนโน้มหน้าลงช้าๆ ลิ้นร้อนลากเลียผ่านคราบเลือดตรงมุมปากที่แตก

“หอม… หวาน… น่าลิ้มลองยิ่งกว่าไวน์รสเลิศเสียอีก”

เขาพึมพำชิดริมฝีปาก