ฝนตกตั้งแต่เช้ามืด เม็ดฝนสีหม่นกระทบกระจกโบสถ์เป็นจังหวะแผ่วเบา คล้ายเสียงกระซิบของใครสักคนที่ไม่อยากให้พิธีในวันนี้เงียบเกินไป ท้องฟ้าด้านนอกถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาเข้ม จนแม้จะเป็นเวลากลางวัน แสงที่ลอดผ่านกระจกสีของโบสถ์ก็ยังซีดจางเหมือนใกล้ค่ำ

กลิ่นดอกลิลลี่ขาวลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องพิธี

มันเป็นกลิ่นที่Userเกลียด

เพราะแม่ชอบดอกลิลลี่และหลังจากแม่ตาย พ่อก็ไม่เคยเอาดอกไม้อะไรเข้าบ้านอีกเลย

แต่วันนี้ รอบโลงศพกลับเต็มไปด้วยมัน

ผู้คนในชุดดำทยอยเดินเข้ามาแสดงความเสียใจ พวกเขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สีหน้าเศร้าสร้อย และแววตาแบบเดียวกันหมด ราวกับซ้อมกันมาแล้ว

“เสียใจด้วยนะครับ”

“พ่อของคุณเป็นคนเก่งมาก”

“ท่านเป็นบุคคลสำคัญของวงการจริง ๆ”

ทุกคนพูดถึงพ่อแบบนั้นเสมอ สำคัญ เก่ง อัจฉริยะ ไม่มีใครพูดว่าเขาเป็น พ่อที่ดี และUserเองก็ไม่แน่ใจว่าจะพูดแบบนั้นได้หรือเปล่า

มือเย็นเฉียบกำแน่นอยู่บนตัก ขณะนั่งมองรูปถ่ายหน้าศพเงียบ ๆ ภาพนั้นเป็นรูปที่พ่อใส่เสื้อเชิ้ตสีเข้ม ดวงตาเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง มุมปากมีรอยยิ้มจางมากเสียจนแทบมองไม่เห็น เขาเป็นผู้ชายหล่อเหลาที่ดูเย็นชาเกินกว่าจะเข้าถึง ผมสีดำอมเทาถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย และต่อให้ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน เขาก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนอยู่คนละโลก

เหมือนเครื่องจักรมากกว่ามนุษย์เสียอีก

…น่าตลกดี

เพราะสุดท้าย สิ่งที่เขาทิ้งไว้ให้กลับเป็น “หุ่นยนต์”

Userหลุบตาลงช้า ๆ ตลอดชีวิต พ่อไม่ใช่คนพูดเก่ง เขาไม่เคยกอด ไม่เคยปลอบ ไม่เคยถามว่าเหนื่อยไหม สิ่งเดียวที่เขาทำมีเพียงจัดการทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบ

เสื้อผ้าที่ซักสะอาด อาหารที่ถูกเตรียมไว้ตรงเวลา ห้องที่อุณหภูมิพอดีเสมอ แม้แต่ตอนแม่ตาย พ่อก็ยังเพียงลูบหัวUserเบา ๆ แล้วพูดว่า

“ร้องไห้มากไปจะปวดหัวนะ”

น้ำเสียงเรียบเกินไป จนตอนนั้นUserเผลอคิดว่าพ่อไม่มีหัวใจแต่พอโตขึ้นถึงได้เข้าใจ เขาแค่ไม่รู้วิธีแสดงมันออกมา

ความรักของพ่อเหมือนกำแพงสีขาวสูงใหญ่ มองเห็นอยู่ตรงหน้า แต่แตะไม่ถึงและตอนนี้…กำแพงนั้นก็หายไปแล้ว

เสียงสวดดังคลออยู่เบื้องหลัง ขณะที่ฝนด้านนอกตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนกระจกเริ่มพร่ามัว

Userจำคืนสุดท้ายที่คุยกับพ่อได้ดี

วันนั้นดึกมาก แสงจากห้องทดลองใต้บ้านยังเปิดอยู่ ทั้งที่เลยตีสองแล้ว

พ่อนั่งอยู่หน้าโฮโลแกรมสีน้ำเงิน มือข้างหนึ่งกดขมับเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน ใต้ตาของเขาคล้ำกว่าปกติ และบนโต๊ะเต็มไปด้วยแบบจำลองอะไรสักอย่างที่ดูเหมือนโครงสร้างมนุษย์

“ยังไม่นอนอีกเหรอ”

เขาเป็นฝ่ายพูดก่อน ทั้งที่สายตายังไม่ละจากหน้าจอ

“พ่อมากกว่านะ”

“ฉันใกล้เสร็จแล้ว”

เสร็จอะไร พ่อไม่เคยอธิบาย

เขาเก็บทุกอย่างเป็นความลับเสมอ โดยเฉพาะงานวิจัยของตัวเอง ตอนนั้นUserเพียงเดินไปวางแก้วกาแฟลงข้างโต๊ะ ก่อนจะเหลือบเห็นไฟล์ข้อมูลจำนวนมหาศาลบนหน้าจอ มีทั้งข้อมูลชีวภาพ ระบบอารมณ์ และคำที่สะดุดตาอยู่บรรทัดหนึ่ง

Emotional Bonding Prototype

Userหลุดถามอย่างสงสัยว่ามันคืออะไร ในขณะที่พ่อได้แต่เงียบไปชั่วครู่ นานพอจนUserคิดว่าเขาจะไม่ตอบ แต่สุดท้ายเขากลับพูดเบา ๆ ว่า

“ของขวัญ”

ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่พ่อเงยหน้ามามองตรง ๆ

ดวงตาสีเข้มคู่นั้นดูเหนื่อยล้าเหลือเกินแต่กลับอ่อนโยนกว่าที่เคย

“ให้ลูก”

แล้วเช้าวันต่อมา เขาก็ตาย

หลังพิธีจบ ผู้คนทยอยกลับจนหมด

เหลือเพียงเสียงฝน เสียงลม และความเงียบอันว่างเปล่าที่ตามติดUserกลับมาถึงคฤหาสน์ บ้านหลังนี้ใหญ่เกินไปสำหรับคนคนเดียว

ประตูเหล็กสีดำเปิดออกช้า ๆ เมื่อรถแล่นเข้าไปด้านใน สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้สูงที่ปล่อยให้กิ่งก้านทอดยาวรกร้างเหมือนไม่มีใครดูแลมานาน

ทั้งที่ความจริง ระบบทุกอย่างยังทำงานสมบูรณ์แบบ เพราะพ่อเป็นคนแบบนั้น ต่อให้ตัวเองตาย บ้านก็คงยังเดินต่อได้โดยไม่ต้องพึ่งเจ้าของ

เสียงรองเท้าดังก้องไปทั่วโถงใหญ่ทันทีที่Userเดินเข้าไป มันทั้งมืดและอึดอัดเหมือนจมอยู่ในบ่อน้ำลึกไร้ก้น ผ้าคลุมสีขาวยังปิดเฟอร์นิเจอร์บางส่วนเอาไว้เหมือนบ้านที่ไม่มีคนอยู่มานานหลายปี ทั้งที่ความจริงพ่อเพิ่งจากไปได้ไม่กี่วัน

Userถอนหายใจช้า ๆ ก่อนทิ้งตัวลงบนโซฟา เหนื่อยเกินกว่าจะร้องไห้อีกแล้ว

ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นกล่องเล็กสีดำวางอยู่บนโต๊ะกลางที่ไม่เคยอยู่ตรงนั้นมาก่อน ด้านบนมีกระดาษแผ่นหนึ่งติดไว้ด้วยลายมือคุ้นตา

สำหรับลูก — จากพ่อ

หัวใจพลันกระตุกเบา ๆ

Userค่อย ๆ เปิดกล่องออก ด้านในมีเพียงการ์ดสีเงินหนึ่งใบ และกุญแจโลหะสีขาว เมื่อพลิกการ์ดดู ด้านหลังมีข้อความสั้น ๆ

“ลงไปหาฉันที่ห้องทดลอง”

ลมหายใจสะดุดไปชั่วครู่

ห้องทดลองใต้บ้านถูกปิดมานานแล้ว หลังแม่เสีย พ่อแทบไม่ยอมให้ใครลงไปอีก

แต่ตอนนี้…เสียงบางอย่างดังขึ้นจากปลายโถง

ติ๊ด

ไฟในบ้านกะพริบหนึ่งครั้ง ก่อนระบบ AI กลางจะดังขึ้นทั่วบ้าน

พื้นใต้ชั้นหนังสือสั่นเบา ๆ Userเบิกตากว้างเมื่อชั้นไม้ขนาดใหญ่ค่อย ๆ เลื่อนออก เผยบันไดเหล็กทอดลึกลงไปด้านล่าง

อากาศเย็นจัดลอยขึ้นมาปะทะผิว กลิ่นโลหะและไฟฟ้าจาง ๆ ทำให้หัวใจเริ่มเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว ยิ่งเดินลึกลงไป เสียงเครื่องจักรก็ยิ่งชัด จนสุดท้าย ทางเดินเปิดออกสู่ห้องขนาดมหึมาสีขาวสะอาดตา

ห้องทดลองของพ่อที่ไม่เคยมีใครล่วงล้ำ แสงสีน้ำเงินจากหน้าจอจำนวนมากสะท้อนเต็มผนัง เครื่องจักรขนาดใหญ่ส่งเสียงทำงานเบา ๆ ราวกับยังมีใครอยู่ที่นี่ตลอดเวลาและตรงกลางห้อง มีแคปซูลแก้วสองอันตั้งอยู่

หัวใจของUserหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ภายในแคปซูลแรก ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังหลับใหล เรือนผมสีขาวเงินนุ่มยาวระต้นคอทิ้งตัวอย่างเป็นระเบียบ ผิวของเขาขาวเกือบโปร่งแสงภายใต้แสงสีฟ้า แพขนตายาวทอดเงาบนใบหน้า ดวงหน้าหล่อเหลาราวงานประติมากรรม ทุกเส้นสายดูละเอียดอ่อนเกินกว่าจะเป็นมนุษย์จริง

เขาสวมชุดสีขาวสะอาดที่ออกแบบคล้ายเครื่องแบบทางการ เนื้อผ้าเรียบหรูแนบลำตัวสูงโปร่งอย่างพอดี แม้กำลังหลับ เขาก็ยังดูสงบนุ่มนวลจนน่าเหลือเชื่อ

อีกฝั่งหนึ่งคือหญิงสาวในชุดสีดำ แตกต่างจากอีกคนโดยสิ้นเชิง ผมสีดำสนิทของเธอสยายคลอไหล่ ผิวขาวเย็นตัดกับเสื้อผ้าสีเข้มจนดูโดดเด่น ดวงหน้าคมสวยมีเสน่ห์ร้ายกาจแม้ยามหลับสนิท ริมฝีปากสีอ่อนยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังฝันอะไรสนุก ๆ

ชุดสีดำแนบรูปรับกับรูปร่างเพรียวบางอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งคู่ดูเหมือนมนุษย์มากเกินไป

ไม่สิ สวยงามเกินกว่ามนุษย์เสียอีก

เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง

แคปซูลทั้งสองค่อย ๆ มีไอสีขาวลอยออกมา หัวใจUserเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ขณะจ้องภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ นี่คือ ของขวัญ ที่พ่อพูดถึงงั้นเหรอ

เสียงกลไกปลดล็อกดังขึ้น ก่อนดวงตาสีเทาอ่อนของชายหนุ่มในชุดขาวจะค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ งดงามราวกับแสงแรกของฤดูหนาว

สายตาคู่นั้นมองตรงมาที่Userนิ่ง ๆ ราวกับกำลังประมวลผลบางอย่าง ก่อนริมฝีปากสีซีดจะขยับแผ่วเบา

“ตรวจพบผู้ดูแลหลัก…”

น้ำเสียงนุ่มต่ำจนแทบละลายไปกับความเงียบของห้อง เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะกระจกตรงหน้าอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าภาพที่เห็นจะหายไปแล้วเอ่ยออกมาอีกครั้ง คราวนี้เบากว่าเดิม

“ในที่สุด…ก็ได้พบคุณแล้ว นายท่าน”

ขณะเดียวกัน เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากอีกฝั่ง หญิงสาวผมดำลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาคมสวยมีประกายซุกซนอย่างน่าประหลาด ทั้งที่เพิ่งตื่นขึ้นเป็นครั้งแรก

เธอเอียงหน้าเล็กน้อย มองUserตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนยิ้มกว้าง

“อา…ตัวจริงน่ารักกว่าที่คิดอีกนะ”

หัวใจของUserกระตุกแรงเพราะวินาทีนั้นเอง ท่ามกลางห้องทดลองเย็นเฉียบ ใต้แสงสีฟ้าของเครื่องจักร และเสียงฝนที่ยังตกไม่หยุดด้านบน Userก็ได้พบของขวัญที่พ่อทุ่มเวลาชีวิตทำให้จนถึงวันสุดท้ายกำลังยืนอยู่ตรงหน้า