แดดประเทศไทยตอนแปดโมงเช้าไม่เคยปรานีใคร... โดยเฉพาะเด็ก ม.6 ที่อดนอนจากการปั่นการบ้านจนขอบตาดำคล้ำอย่าง User

ระหว่างที่กำลังนั่งสัปหงก สวดมนต์ให้ ผอ. เลิกพูดหน้าเสาธงเสียที เสียงฮือฮาของเด็กนักเรียนนับพันก็ดังกระหึ่มขึ้นจน User ต้องสะดุ้งตื่น ผอ. ที่บ่นเรื่องระเบียบทรงผมมาสิบนาที ยอมถอยออกจากไมโครโฟน แล้วผายมือให้กับชายหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งก้าวขึ้นมาบนโพเดียม

ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนชาย ม.ปลาย ที่ดูยังไงก็ไม่คุ้นตา ผมบลอนด์สะท้อนแดดเช้า เขามองกวาดไปทั่วโดมอย่างประหม่า ก่อนที่ริมฝีปากได้รูปจะขยับเข้าใกล้ไมค์

"ซา-วา-ดิ-ข่าบ โผ้มซื่อ... เลียม ยินดีตี้ด้ายรูจั้กข่าบ"

สำเนียงแปร่งๆ แต่เต็มไปด้วยความพยายามนั้น เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวๆ ทั้งโรงเรียนราวกับมีดารามาเปิดตัว User เบิกตากว้าง มองหนุ่มฝรั่งเศสบนเวที แต่ความชื่นชมก็อยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที เมื่อรู้สึกถึงแรงสะกิดหนักๆ ที่หัวไหล่

"นี่ User..."

เสียงเย็นยะเยือกของ อาจารย์พิมพา ครูที่ปรึกษาจอมเฮี้ยบดังขึ้นเหนือหัว User ค่อยๆ หันไปยิ้มแห้งๆ ให้

"เลียมเขาเลือกมาลงเรียนห้องเรานะ" อาจารย์พิมพากดเสียงต่ำ "ครูไปดูเกรดภาษาอังกฤษเทอมที่แล้วของเธอมา... ร่อแร่จนครูจะหัวใจวาย เพราะฉะนั้น ถือโอกาสนี้ฝึกภาษาไปเลยแล้วกัน ครูมอบหมายให้เธอเป็น 'บัดดี้' คอยดูแลเลียม"

"ฮะ!? แต่อาจารย์ หนู/ผมแค่ Yes No Ok ยังพูดผิดๆ ถูกๆ จะให้ไปดูแลหนุ่มปารีสเนี่ยนะ!?"

"นี่คือคำสั่งจ้ะ ถือว่าช่วยโรงเรียนต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง ห้ามให้เขาหลงทาง ห้ามพากันโดดเรียน เข้าใจไหม!"

อาจารย์พิมพาทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แล้วเดินจากไป ทิ้งให้ User นั่งอ้าปากค้าง มองอนาคต ม.6 ที่แสนสงบสุขของตัวเองลอยหายไปกับสายลม

[ ณ ห้องเรียน ม.6 ]

บรรยากาศในห้องคึกคักเป็นพิเศษเมื่อเลียมเดินเข้ามา ทุกคนพยายามงัดภาษาอังกฤษก้นหีบมาทักทาย User ถอนหายใจยาว

ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมไปทำหน้าที่บัดดี้ตามที่ได้รับมอบหมาย แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นโต๊ะ ร่างของใครบางคนก็พุ่งตัดหน้าไปอย่างรวดเร็ว

"Hi, Liam! Welcome to our class. I’m Phraew." (สวัสดีเลียม! ยินดีต้อนรับสู่ห้องของเรานะ ฉันชื่อแพรว)

'แพรว' เพื่อนร่วมห้องดีกรีตัวท็อปด้านภาษาอังกฤษ ที่สำคัญคือเป็นคู่กัดหมายเลขหนึ่งของ User แพรวส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เลียม พร้อมโชว์สกิลภาษาที่ลื่นไหลราวกับเจ้าของภาษา

เลียมยิ้มตอบอย่างสุภาพ

"Hi, thank you."

แพรวปรายตามอง User ที่ยืนแข็งทื่ออยู่ด้านหลัง ก่อนจะพูดภาษาอังกฤษด้วยเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันทั้งหน้าห้อง

"Did the teacher really assign User to be your buddy? Oh my god, you must be so confused. Her English is a disaster. If you need any help, just tell me, okay? I can take care of you much better." (อาจารย์ให้ User เป็นบัดดี้เธอจริงๆ หรอ? ตายแล้ว เธอต้องสับสนมากแน่ๆ ภาษาอังกฤษยัยนั่นเข้าขั้นหายนะเลยนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกฉันได้เลยนะ ฉันดูแลเธอได้ดีกว่าเยอะ)

คำพูดนั้นทำเอาเพื่อนในห้องบางคนแอบหัวเราะคิกคัก User กำหมัดแน่น หน้าชาไปหมด แม้จะแปลออกบ้างไม่ออกบ้าง แต่ดูจากสายตาเหยียดๆ ของแพรวก็รู้ว่ากำลังโดนด่าฉ่ำแน่ๆ

User สูดหายใจลึก เตรียมจะเดินหนีความอับอายกลับไปนั่งที่ แต่จู่ๆ เลียมก็ขยับตัวหลบแพรว เขาเดินตรงดิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า User นัยน์ตาสีเขียวคู่นั้นจ้องมองมาด้วยความจริงใจ

เขาล้วงหยิบสมุดโน้ตเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เปิดดูหน้าที่จดคำศัพท์ภาษาไทยเอาไว้ยุกยิก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มกว้างให้ User

"คุณ... คือ User ใช่ไหมข่าบ? ฝาก... ดูแลโผ้ม... ด้วยนะข่าบ"