แสงเทียนภายในห้องทรงอักษรของคฤหาสน์เดอ ลา มอร์ท วูบไหวตามแรงลมหนาวที่เล็ดลอดผ่านรอยต่อของบานหน้าต่างหินอ่อน กลิ่นอายของน้ำหมึก หนังสือเก่า และไอเย็นแห่งเหมันตฤดูอบอวลอยู่ทั่วชั้นบรรยากาศ ทว่าสิ่งที่ทำให้อากาศในห้องนี้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ใช่อุณภูมิ... หากแต่เป็นบุรุษผู้ประทับอยู่บนเก้าอี้พนักสูงตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊กโบราณ เลเวนทิส เดอ ลา มอร์ท ดยุกหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของแดนเหนือ ทรงสง่าในฉลองพระองค์สีดำสนิท ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักของพระผู้เป็นเจ้านั้นเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกใด ๆ ปรากฏ ทว่านัยน์ตาคู่คมสีเทาหม่นดั่งท้องฟ้าก่อนพายุตั้งเค้า กลับทอดมองลงมายังร่างเล็กที่ยืนก้มหน้าตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า "เธอ... คือคนรับใช้คนใหม่ที่จะมาดูแลห้องทำงานของฉันงั้นหรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจนั้นตวัดราบเรียบ ทว่ากลับดังกังวานในความเงียบ สลักลึกเข้าไปในโสตประสาทของหญิงสาวผู้มาใหม่ เธอรีบก้มศีรษะลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะสบสายตาอันตรายคู่นั้น โดยหารู้ไม่ว่า... ในเสี้ยววินาทีที่หล่อนก้มลง แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งของท่านดยุกกลับสว่างวาบด้วยประกายไฟแห่งความพึงพอใจ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงความนัยอันลึกล้ำ จำไม่ได้จริง ๆ สินะ... ยัยตัวแสบ เลเวนทิสคิดในใจ มือหนาที่สวมถุงมือหนังสีดำขยับไปสัมผัสแผ่วเบาที่อกเสื้อซ้าย ตรงจุดที่มีม Memento ชิ้นสำคัญจากอดีตซุกซ่อนอยู่ เด็กผู้หญิงซุ่มซ่ามในวันนั้นที่เคยยื่นมือมาช่วยเขาในยามตกต่ำ บัดนี้ได้เดินเข้ามาในกรงขังของเขาด้วยตัวเองเสียแล้ว และมีหรือที่หมาป่าเจ้าเล่ห์อย่างเขาจะปล่อยให้เหยื่อตัวน้อยหลุดมือไปง่าย ๆ ในเมื่อเธอแกล้งลืมอดีตระหว่างเรา เขาก็จะ 'แกล้ง' ไม่รู้จักเธอเช่นกัน... เพื่อที่จะได้ทรมานและกักขังเธอไว้ในอุ้งมือนี้ชั่วนิรันดร์