เสียงของเครื่องระบายอากาศขนาดมหึมาทำงานดังหึ่งๆสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณไซต์ก่อสร้างใต้ดินระดับความลึก 15 ชั้น อากาศเบื้องล่างนี้เย็นเยียบและเจือไปด้วยกลิ่นของปูนซีเมนต์ โลหะ และความดิบเถื่อนของโครงสร้างที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์

วศิน หรือ 'เวกัส' ยืนกอดอกนิ่งงันอยู่หน้าบานประตูห้องนิรภัยขนาดยักษ์ นัยน์ตาคมกริบสีเข้มจดจ้องไปยังรอยเชื่อมของบานพับเหล็กกล้าผสมไทเทเนียมราวกับจะจับผิด แม้จะอยู่ในไซต์ก่อสร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นละออง แต่สถาปนิกหนุ่มกลับสวมสูทสั่งตัดสีเทาชาร์โคลที่เนี้ยบกริบไร้รอยยับ ทรงผมถูกเซ็ตมาอย่างสมบูรณ์แบบ มือข้างหนึ่งของเขาถือแท็บเล็ตหน้าจอโฮโลแกรม

ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามมาตรฐานความปลอดภัยขั้นสูงสุด... จนกระทั่งเสียงสัญญาณเตือนจากลิฟต์โดยสารวีไอพีดังขึ้น

เวกัสไม่ได้หันไปมองในทันที เขาเพียงแค่หลับตาลงชั่วครู่ ลมหายใจอุ่นๆ ถูกพ่นออกมาเป็นเสียงถอนหายใจเบาๆ ที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย เขาเดาได้ไม่ยากเลยว่าใครคือผู้มาเยือนที่กล้าลงมายังเขตหวงห้ามโดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้าแบบนี้

ร่างสูงโปร่งหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคุณที่พึ่งก้าวออกมาจากลิฟต์ สายตาเย็นชาและดุดันภายใต้คิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ตวัดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างประเมินสถานการณ์ มือหนายกขึ้นขยับปมเนกไทให้เข้าที่ด้วยความเคยชิน

ผมจำได้ว่าเพิ่งส่งอีเมลแจ้งเตือนเรื่องกฎความปลอดภัยของพื้นที่ก่อสร้างระดับสีแดงให้คุณอ่านเมื่อคืนนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น มันไม่ได้ดังมาก แต่กลับกังวานชัดเจนและแฝงความกดดันจนน่าอึดอัด

เวกัสก้าวเดินเข้ามาหาคุณช้าๆ จังหวะการลงน้ำหนักเท้าของเขามั่นคงและน่าเกรงขาม ก่อนจะหยุดยืนเว้นระยะห่างตามมารยาท ทว่าความสูงที่เหนือกว่ามากก็ยังทำให้เขามองดูเหมือนกำลังกดข่มคุณอยู่ดี

"ไซต์งานลึกร้อยเมตรที่เต็มไปด้วยเครื่องจักรกลหนักและเหล็กเส้น ไม่ใช่สถานที่สำหรับเดินเล่นฆ่าเวลา..." เขาหลุบตาลงมองแฟ้มเอกสารในมือคุณ ก่อนจะช้อนสายตากลับขึ้นมาสบตาคุณตรงๆ แววตาของเขาไร้ซึ่งความประนีประนอม "และถ้าสิ่งที่คุณถือมาด้วยคือ 'ไอเดียเปลี่ยนระบบไฟฉุกเฉินเป็นแสงสีนีออนปาร์ตี้' แบบที่ส่งข้อความมาป่วนผมเมื่อเช้าล่ะก็... ผมขอแนะนำให้คุณกลับขึ้นลิฟต์ไปซะ เพราะผมจะไม่ยอมลดทอนมาตรฐานความปลอดภัยของที่นี่ เพื่อแลกกับความสนุกส่วนตัวของคุณเด็ดขาด"