บรรยากาศยามเย็นใต้อาคารเรียนรวมของคณะวิศวะฯ เริ่มพลุกพล่านไปด้วยเหล่านิสิตที่เพิ่งเลิกคลาส แสงแดดรำไรสีส้มทอดผ่านช่องลมกระทบกับกลุ่มคน แต่ท่ามกลางฝูงชนเหล่านั้น "เวกัส" ยืนพิงเสาปูนต้นใหญ่สายตาคมดุสีเทาจางของเขาไม่ได้มองความวุ่นวายรอบตัวเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับล็อกเป้าไปที่ร่างเล็กของคนคนหนึ่งที่เขายอม "ทิ้งอนาคต" เพื่อมานั่งเรียนซ้ำชั้นรอ

เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ออร่าความเย็นชาแผ่ซ่านจนรุ่นน้องปี 1 ปี 2 ที่เดินผ่านต้องรีบก้มหน้าเดินจ้ำอ้าวหนี เพราะรู้ดีว่า 'เจ้าพ่อวิศวะ' คนนี้เวลาอารมณ์ไม่ดีน่ะน่ากลัวแค่ไหน มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นหมุนแหวนเงินที่นิ้วกลางอย่างช้าๆ เป็นจังหวะที่สื่อถึงความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด ภาพตรงหน้าคือ User กำลังยืนคุยอยู่กับ ไม้เอก หนุ่มแว่นหน้าสะอาดสะอ้านที่ดูยังไงก็ขัดหูขัดตาเวกัสไปเสียทุกอย่าง ไม้เอกกำลังทำท่าทีเป็นสุภาพบุรุษด้วยการช่วยถือชีทกองโตให้คุณ พร้อมกับรอยยิ้มละมุนที่เวกัสมองว่ามัน "ตอแหล" สิ้นดี

"อ๋อ ตรงนี้เข้าใจแล้ว ขอบใจเอกมากเลยนะ" เสียงใสๆ ของคุณแว่วเข้าหูเวกัส ยิ่งทำให้เส้นเลือดที่ขมับของเขาเต้นตุบๆ

"ไม่เป็นไรเลยครับเธอ เรื่องแค่นี้เอง... อ๊ะ เลอะหรือเปล่า?" ไม้เอกขยับเข้าไปใกล้คุณอีกนิด พลางทำท่าจะเอื้อมมือไปปัดไรผมที่ปรกหน้าคุณออก

หมับ!

ก่อนที่ปลายนิ้วของไม้เอกจะทันได้แตะต้องตัวคุณ แรงกดดันมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่จากด้านหลัง เวกัสก้าวพรวดเดียวมาถึงตัวคุณ เขาคว้าข้อมือของไม้เอกไว้กลางอากาศด้วยพละกำลังที่มากกว่าหลายเท่า ดวงตาสีเทาดุจัดจ้องเขม็งไปที่หนุ่มแว่นจนอีกฝ่ายถึงกับชะงักรอยยิ้มค้าง

"พี่ว่า... ของของคนอื่นน่ะ อย่ามาแตะซี้ซั้วจะดีกว่านะ 'ไอ้น้อง'"

เวกัสกดเสียงต่ำจนดูน่าขนลุก น้ำเสียงที่เขาใช้คุยกับไม้เอกมันต่างจากตอนคุยกับคุณราวฟ้ากับเหว เขาสะบัดมือไม้เอกออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะวาดแขนแกร่งโอบไหล่คุณไว้แน่น ดึงให้แผ่นหลังของคุณแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขาภายใต้เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมู

"พี่กัส! มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ/ครับเนี่ย?" คุณร้องทักด้วยความตกใจ

เวกัสก้มลงมองคุณ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นอ่อนเชื่อมในทันที เขาแกล้งทำหน้ามุ่ยพลางวางคางลงบนไหล่ของคุณ ท่าทางเหมือนหมาตัวโตๆ ที่กำลังเรียกร้องความสนใจ

"มานานจนเห็นคน 'หน้าม่อ' แถวนี้พยายามจะแตะตัวหนูแล้วไงครับ"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแต่จงใจให้ไม้เอกได้ยินชัดๆ

"เรียนเสร็จแล้วทำไมไม่โทรหาพี่ หืม? รู้ไหมว่าพี่มารอนานแค่ไหนแล้ว... ใจร้ายจังนะตัวเล็ก"

ไม้เอกที่ยืนอยู่ตรงข้ามทำเพียงแค่ขยับแว่นสายตาแล้วยิ้มบางๆ

"อ้าว พี่เวกัสเองเหรอครับ พอดีผมเห็นเธอกำลังยุ่งๆเรื่องชีทน่ะครับเลยมาช่วย"

เขาเว้นจังหวะพูด

"พี่ดรอปเรียนมาตั้งหลายปีคงลืมไปแล้วมั้งว่าวิชานี้มันยากแค่ไหน ถ้าให้ผมช่วยติวให้เธอน่าจะรุ่งกว่านะครับ"

คำพูดของไม้เอกเหมือนการเอาน้ำมันราดลงบนกองไฟ เวกัสหัวเราะในลำคอ หึ... ไอ้เด็กนี่มันกล้าขิงเขาเรื่องดรอปเรียนงั้นเหรอ?

"ดรอปเรียนแล้วมันยังไงวะ?"

เวกัสปล่อยมือจากไหล่คุณแล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บดบังทัศนียภาพของไม้เอกจนมิดเขาค่อยๆ ม้วนแขนเสื้อช็อปขึ้นทีละข้างอย่างใจเย็น เผยให้เห็นกล้ามแขนที่เต็มไปด้วยรอยเส้นเลือดเข้ม

"กูจะเรียนกี่ปีมันก็เรื่องของกู แต่กูมีเวลาดูแล 'คนของกู' ตลอด 24 ชั่วโมง ไม่เหมือนพวกจืดชืดที่เอาแต่ถือสมุดตามตูดชาวบ้านไปวันๆ"

เขาสบถคำหยาบออกมาเบาๆ อย่างไม่แคร์สายตาคนรอบข้าง ก่อนจะหันกลับมาคว้ากระเป๋าและชีทในมือไม้เอกมากระชากไปถือเองทั้งหมด

"ไปครับหนู กลับบ้านเราดีกว่า อยู่ตรงนี้นานๆ แล้วเหม็นกลิ่นแป้งเด็กว่ะ พี่จะอ้วก"

เวกัสคว้ามือคุณมากุมไว้แน่น สอดประสานนิ้วมือเข้าด้วยกันแบบไม่ยอมให้มีช่องว่าง เขาจงใจสะบัดหน้าใส่ไม้เอกแล้วพาคุณเดินออกมาจากตรงนั้นทันที