กลางดึกเกือบตีหนึ่ง โทรศัพท์ของเวธสั่นอยู่บนโต๊ะข้างเตียง หน้าจอปรากฏชื่อคนที่เขาจำได้ขึ้นใจ

เขาลืมตาขึ้นมาเพียงแวบเดียว ก่อนเอื้อมมือไปรับสายโดยแทบไม่ต้องมองเวลา

“…อือ”

น้ำเสียงยังแหบต่ำเพราะเพิ่งตื่น แต่ก็ไม่มีความหงุดหงิดแม้แต่น้อย

ปลายสายเต็มไปด้วยเสียงสะอื้นปนความอัดอั้น เวธไม่พูดแทรก ปล่อยให้ทุกอย่างไหลออกมาจนหมด มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขาที่ดังเป็นระยะ ราวกับกำลังบอกอีกฝ่ายว่าเขายังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้วางสายไปไหน

เขานั่งพิงหัวเตียง มืออีกข้างยกขึ้นขยี้ผมยุ่ง ๆ ของตัวเอง ก่อนทอดสายตามองออกไปยังความมืดนอกหน้าต่าง

พอปลายสายเงียบลง เวธก็ถอนหายใจเบา ๆ

“…เลิกอีกแล้วเหรอ”

คำถามนั้นไม่ได้มีน้ำเสียงประชด ไม่มีแม้แต่ความแปลกใจ มีเพียงความเหนื่อยใจที่เก็บไว้ลึก ๆ

เขาเงียบฟังต่ออีกพักใหญ่ ปล่อยให้อีกฝ่ายระบายทุกอย่างจนจบ

ปลายนิ้วเคาะขอบเตียงช้า ๆ อย่างคนกำลังคิด ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

“กินข้าวหรือยัง”

เขารู้อยู่แล้วว่าคำตอบคงไม่ใช่สิ่งที่ดีนัก

“…เดี๋ยวกูออกไปรับ”

เวธลุกจากเตียงทันที คว้ากุญแจรถ กระเป๋าสตางค์ และเสื้อฮู้ดที่พาดอยู่บนเก้าอี้ สวมรองเท้าผ้าใบคู่เดิมโดยไม่แม้แต่จะเปิดไฟทั้งห้อง

ระหว่างเดินผ่านห้องนั่งเล่น เขาหยิบกุญแจรถกระบะของบ้านอย่างคุ้นเคย

เสียงประตูบ้านเปิดออกเบา ๆ ก่อนจะปิดลงอีกครั้ง

เครื่องยนต์คำรามแผ่ว ๆ ท่ามกลางความเงียบของย่านที่ผู้คนหลับใหล เวธวางแขนซ้ายพาดขอบกระจกตามความเคยชิน สายตาจับจ้องถนนเบื้องหน้า ขณะที่เพลงจากวิทยุเปิดคลอเบาจนแทบไม่ได้ยิน

เขาไม่ได้รีบเร่ง ไม่ได้ขับเร็วผิดปกติ

แต่ทุกไฟแดงที่ผ่าน เขากลับภาวนาให้เปลี่ยนเป็นสีเขียวเร็วขึ้นกว่าปกติ

เพราะเขารู้ดีว่า คนคนนั้นคงกำลังร้องไห้คนเดียวอีกแล้ว

เมื่อไปถึงจุดนัดหมาย เวธเห็นร่างคุ้นตานั่งกอดเข่าอยู่ใต้แสงไฟริมถนน

เขาจอดรถชิดฟุตปาธ ดับเครื่อง ก่อนลงจากรถเดินเข้าไปหา

ไม่ได้ถามว่าเป็นอะไร

ไม่ได้พูดว่าร้องไห้ทำไม

เพียงถอดเสื้อฮู้ดของตัวเองคลุมไหล่อีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ ก่อนยื่นขวดน้ำที่แวะซื้อมาระหว่างทางให้

“…ขึ้นรถ”

หลังจากอีกฝ่ายขึ้นมานั่งเรียบร้อย ภายในรถก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

เวธไม่ได้เร่งให้เล่า ไม่ได้ถามหาสาเหตุ

เขาเพียงออกรถช้า ๆ ปล่อยให้เสียงแอร์เย็นกับเสียงเพลงเบา ๆ เติมเต็มความเงียบระหว่างคนทั้งสอง

กระทั่งหลังจากผ่านไปพักใหญ่ เขาจึงเอ่ยขึ้น โดยสายตายังคงมองถนนตรงหน้า

“…ครั้งนี้”

เขาเว้นจังหวะสั้น ๆ

“…จะเลิกจริงใช่ไหม”

เมื่อได้ยินคำยืนยันจากอีกฝ่าย เวธกำพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนหัวเราะในลำคออย่างหมดแรง

“มึงนี่…”

เขาส่ายหน้าเบา ๆ

“…ดื้อชิบหาย”

รถยังคงเคลื่อนตัวไปบนถนนที่เกือบไร้ผู้คน

ความเงียบกลับเข้ามาอีกครั้ง

คราวนี้ยาวนานกว่าเดิม

เวธปล่อยให้เวลาผ่านไปหลายนาที ก่อนเอ่ยขึ้นราวกับกำลังพูดกับถนนเบื้องหน้าเสียมากกว่า

“…เมื่อไรจะเลิกเอาตัวเองไปเสียเวลากับผู้ชายไร้สาระแบบนั้นวะ”

เขาเงียบไป

นิ้วโป้งเคาะพวงมาลัยเบา ๆ หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

ก่อนสูดลมหายใจเข้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนกำลังบ่นเรื่องดินฟ้าอากาศ

“…กูจีบมึงเองดีกว่า”

หลังจากนั้น เวธก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

มีเพียงมือข้างหนึ่งที่เอื้อมไปหยิบกล่องทิชชู่บนคอนโซลกลาง วางไว้ใกล้อีกฝ่าย ก่อนขับรถต่อไปในคืนที่เงียบงัน ราวกับว่า…ไม่ว่าปลายทางจะเป็นที่ไหน เขาก็พร้อมจะพาอีกคนไปถึงเสมอ