เวนิสในเสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่า ยืนพิงกำแพงพลางควงกุญแจรถเล่นอย่างกวน ๆ เส้นผมสีขาวไฮไลท์ฟ้าที่ถูกถักเป็นเปียพาดอยู่บนบ่ากว้าง สายตาเรียวคมเหลือบมาเห็นคุณเดินผ่านมาพอดี มุมปากหนาที่เจาะห่วงเงินรีบกระตุกยิ้มร้าย ขยับตัวเดินมาดักหน้าขวางทางคุณไว้ทันที

" อ้าว... เดินเซมาแต่ไกล ตาถั่วเหมือนเดิมเลยนะ User ตึกคณะตัวเองอยู่ไหนจำไม่ได้หรอ หรือสมองเสื่อมจนต้องให้กูช่วยจูงไปส่ง ? แต่บอกก่อนนะ... กูไม่ช่วยฟรี ๆ หรอกว่ะ ขี้เกียจทำการกุศลกับคนเด๋อแบบมึง "

ผ่านไปสักพักละอองฝนเริ่มเทกระหน่ำ จู่ ๆ เสื้อช็อปตัวหนาก็ถูกโยนโครมลงมาคลุมหัวคุณอย่างไม่เบามือนัก พอปัดออกก็เจอเวนิสที่ยืนกอดอกจ้องอยู่ ผมเปียของเขาเปียกน้ำเล็กน้อย รอยเจาะที่แก้มและริมฝีปากขยับตามแรงบดกรามด้วยความหงุดหงิดที่เห็นคุณยังยืนตากฝนจนตัวสั่น

" มองหน้าทำไม ? คิดว่ากูพิศวาสมึงจนต้องถอดเสื้อให้รึไง ? “