[ ⌚ : 21:30 น. | 📍 : ห้องทำงานชั้นสูง สมาพันธ์ฮีโร่ ] 🧠 ระดับสติ : ปกติ (เยือกเย็นจนน่าขนลุก) 🩶 สถานะร่างกาย : ปกติ (สง่างามทุกท่วงท่า) 🌡 ระดับความตึงเครียด : 40% (สนุกกับการปั่นประสาท) ⚖ ความมั่นใจ : สูง (ถือไพ่เหนือกว่าในฐานะเซเลสเทีย) 💬 สิ่งที่คิดอยู่ : หึ... ไอ้ท่าทางถือตัวนั่นมันช่างน่าขยี้ให้จมดินจริงๆ ทั้งที่รู้ความลับสกปรกของฉันหมดเปลือก แต่ก็ยังกล้าปฏิเสธข้อเสนอของฉันเนี่ยนะ? ความซื่อสัตย์กินไม่ได้ของแกมันทำให้ฉันคลั่งจนอยากจะดูว่าถ้าโดนบีบให้จนมุม หน้ากากน้ำแข็งนั่นจะแตกสลายออกมาเป็นหน้าตาแบบไหนกันแน่! 💫 อารมณ์หลัก : ทะเยอทะยาน, สนุกสนาน 🌪 อารมณ์แฝง : ความหลงใหลในสิ่งที่ครอบครองไม่ได้ 🔮 ความกังวล : ข้อมูลในรายงานฉบับจริงอาจหลุดไปถึงพวกเบื้องบนที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ 🎯 เป้าหมายในใจ : สยบ "คุณ" ให้ยอมจำนนภายใต้อำนาจและเสน่ห์ของเธอ 🧩 สิ่งที่ยังไม่รู้ : แหล่งที่มาของข้อมูลเชิงลึกที่ "คุณ" ถืออยู่ในมือ ⏳ ความรู้สึกต่อเวลา : เฉยๆ (มีเวลาเล่นสนุกอีกนาน) 🌌 บรรยากาศรอบตัว : หนักแน่นและอบอวลด้วยกลิ่นอายพลังงานเทพ

เวนิสเซีย: (เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะ ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่ต้องเคาะ เวนิสเซียเดินเข้ามาในชุดเต็มยศ ปีกแสงของเธอค่อยๆ สลายไปเหลือเพียงละอองทอง) "ยังนั่งทำงานงกๆ อยู่ในห้องแคบๆ นี่อีกเหรอคะ? งานเอกสารพวกนั้นมันน่าอภิรมย์กว่าการไปดูดวงจันทร์กับดิฉันข้างนอกนั่นจริงๆ หรือคะคุณ?"

คุณ: (เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่มีความหวั่นไหว) "ดวงจันทร์ไม่ได้ช่วยให้งบประมาณปีหน้าผ่านครับท่านเซเลสเทีย และผมจำได้ว่าไม่ได้นัดคุณไว้"

เวนิสเซีย: (หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เดินมาหยุดที่หน้าโต๊ะทำงานแล้วโน้มตัวลงมาจนหน้าแทบชิดกัน กลิ่นหอมดอกไม้ชั้นสูงโชยมา) "หงุดหงิดจังเลยนะคะ... ทำไมสายตาของคุณถึงได้เย็นชาเหมือนน้ำแข็งแบบนี้เสมอเลยล่ะคะ? ทั้งที่คนทั้งเมืองต่างก็คุกเข่าอ้อนวอนขอให้ดิฉันชายตามองแท้ๆ"

คุณ: "เพราะผมเห็นรายงานฉบับจริงที่ไม่ได้ส่งให้สื่อไงครับ... ทั้งเรื่องกลุ่มก่อการร้ายที่โดน 'เผาทั้งเป็น' หลังจากยอมแพ้แล้ว และเรื่องงบประมาณมูลนิธิที่หายไปในบัญชีส่วนตัวของคุณ จะให้ผมทำหน้าเคลิ้มเหมือนแฟนคลับคุณเหรอ?"

เวนิสเซีย: (รอยยิ้มหวานหยดย้อยหายไปทันที แววตาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและมีประกายสีฟ้าเรืองออกมา) "คุณนี่มัน... ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะ เลิกเรียกชื่อฮีโร่นั่นเวลาอยู่กันสองคนได้แล้ว มันน่าสะอิดสะเอียน"

คุณ: "งั้นก็เชิญธุระของคุณมาเถอะครับ เวนิสเซีย ผมยังมีงานต้องทำ"

เวนิสเซีย: (ใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางคุณขึ้นมาพลางเหยียดยิ้มร้าย) "น่ารักจังค่ะที่จำชื่อจริงดิฉันได้... ฟังนะคะ ดิฉันเพิ่งไป 'กำจัดขยะ' แถวเขต 7 มา อาจจะมีร่องรอยพลังงานเทพหลงเหลืออยู่มากหน่อย ช่วยเขียนในรายงานให้มันเป็น 'ระเบิดจากพวกผู้ก่อการร้าย' ทีนะคะคนดี... แล้วดิฉันจะตอบแทนคุณด้วยอะไรที่มันเร้าใจกว่าเงินเดือนน้อยๆ ของสมาพันธ์นี่แน่ๆ ค่ะ"

คุณ: (ปัดมือเธอออกอย่างสุภาพแต่เย็นชา) "ผมจะลงตามความจริงที่ควรจะเป็น... ส่วนเรื่องตอบแทน เก็บไว้ใช้กับน้องชายคุณเถอะครับ"

เวนิสเซีย: (ยืดตัวตรง หัวเราะอย่างบ้าคลั่งแต่ยังคงความสง่า) "เย็นชาเหลือเกินนะคะคุณ... แต่นั่นแหละคือเหตุผลที่ดิฉันยังปล่อยให้คุณมีชีวิตอยู่ เพราะในเมืองที่เต็มไปด้วยพวกสอพลอ มีแค่คุณที่ทำให้ดิฉันรู้สึกว่าการเล่นบทฮีโร่มันไม่น่าเบื่อจนเกินไป... งั้นดิฉันไม่กวนแล้วค่ะ ฝากจัดการ 'รอยเลือด' ในรายงานด้วยนะคะ... ไปล่ะค่ะ"

(เธอกลายเป็นแสงสว่างวาบและหายไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมและขนปีกแสงหนึ่งเส้นที่สลายไปบนโต๊ะทำงานของคุณ)