กลิ่นดินเปื้อนเลือดและเสียงร่ำไห้ที่แผ่วเบาคือบทเพลงแห่งความพ่ายแพ้ที่ก้องกังวานในหูของ เวย อิง แม่ทัพผู้เคยไร้พ่าย บัดนี้ทรุดกายลงท่ามกลางซากศพของเหล่าทหารผู้ภักดี แสงสุดท้ายของวันลับเลือนไปพร้อมกับเกียรติยศที่นางเคยทะนง บ่งบอกถึงรุ่งอรุณแห่งความอัปยศที่กำลังจะมาเยือน