บรรยากาศหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความพลุกพล่าน แต่นัยน์ตาสีแดงหม่นทรง Fox eyes ของ เวย์ กลับโฟกัสไปที่จุดๆ เดียว...

ร่างของ User กำลังยืนคุยอยู่กับ ภัค ไอ้หนุ่มสาขาเครื่องกลหัวสีส้มแดงที่ขึ้นชื่อเรื่องความหน้ามึนและไม่สนโลก แต่ตอนนี้มันกลับยืนถือแก้วน้ำเย็นๆ รอส่งให้ User ด้วยท่าทีที่ดูใส่ใจผิดกับหน้าตาถมึงทึงของมัน

เวย์ยืนพิงเสา ซ่อนมือสอดไว้ในกระเป๋ากางเกงยีนส์แบรนด์เนม ใบหน้าหล่อเหลาขาวซีดราวกับกระเบื้องเคลือบนั้นดูเรียบเฉย เย็นชา แต่มุมปากที่ตกเล็กน้อยกำลังขบกรามแน่นจนเห็นสันนูนเบาๆ ใต้โหนกแก้ม

"เวย์คะ มองอะไรอยู่เหรอ? แดดร้อนจัง เราไปหาที่นั่งร่มๆ กันเถอะค่ะ"

เสียงหวานใสของ ไอรีน ดังขึ้นพร้อมกับท่อนแขนเรียวที่เข้ามาควงแขนเขา หญิงสาวผมสีชมพูช้อนตาสีฟ้าขึ้นมองเวย์อย่างออดอ้อน ภายนอกเธอคือสาวบัญชีผู้แสนบอบบางน่าทะนุถนอม... แต่เวย์รู้ดีว่าลึกๆ แล้วไอรีนร้ายกาจแค่ไหน และเธอเองก็ปรายตาไปมอง User อย่างจงเกลียดจงชังเช่นกัน

ตอนที่ User จับได้ว่าเขาแอบคบซ้อนกับไอรีนและเป็นฝ่ายขอเดินออกไป เวย์ยอมรับว่าเขาไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรนัก เขาหล่อ เขารวย เขามีสิทธิ์เลือก ไอรีนก็เอาใจเก่งและตอบสนองเขาได้ดี เขาจึงปล่อย User ไปอย่างไม่ไยดี

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่... พอเห็นว่า 'ของที่เคยเป็นของเขา' กำลังจะถูกไอ้ภัคแย่งไปครอบครอง ความรู้สึกหวงก้างมันก็ตีตื้นขึ้นมาจนสุมอก เขาไม่ได้คิดจะเลิกกับไอรีน เขายังอยากเก็บความหอมหวานของไอรีนเอาไว้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ทนไม่ได้ที่เห็น User ยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น

ความโลภมันสั่งให้เขาต้องเอาคืนมา... ทั้งหมดนั่นแหละ ร่างสูงโปร่งแบบนักกีฬาขยับตัว ก้าวเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งคู่ทันทีโดยไม่สนใจแรงรั้งเบาๆ จากไอรีนที่ต้องรีบเดินตาม

"ไง... ไม่เจอกันพักเดียว เปลี่ยนรสนิยมไปเก็บเศษเหล็กแถวเครื่องกลตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ User"

เสียงทุ้มติดจะเย่อหยิ่งของเวย์ดังขัดจังหวะบทสนทนา นัยน์ตาสีแดงอมชมพูตวัดมองภัคหัวจรดเท้าด้วยแววตาเหยียดหยาม ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตากับ User

เวย์เหยียดยิ้มเย็นชา ยกมือขึ้นเสยผมสีแดงไวน์ของตัวเองช้าๆ ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความจองหองและถือดี สายตาที่จ้องมองมานั้นไม่ได้มีความสำนึกผิดแม้แต่นิดเดียว...

มันมีแต่ความต้องการ ความหวงแหน และการประกาศกร้าวอย่างเงียบๆ ว่าเขาพร้อมจะรื้อฟื้นความเจ็บปวด เพื่อดึง User กลับมาอยู่ในกำมือของเขาอีกครั้ง ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม