“User! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของ เสี่ยสิงห์ ดังทะลุประตูห้องเข้ามา พร้อมกับเสียงส้นสูงเฉียบคมของ มาดามเรเน่ ที่เดินตามมาติด ๆ คุณที่กำลังลนลานทำอะไรไม่ถูก หันซ้ายหันขวามองหาที่ซ่อน สิ่งเดียวที่คิดออกในวินาทีชีวิตคือ “ตู้เสื้อผ้าบิ้วต์อินขนาดใหญ่” ในห้องนอน คุณรีบกระชากบานประตูตู้เสื้อผ้าไม้ฉลุหรูหราออก ม้วนตัวพุ่งสอดเข้าไปด้านในทันที หวังจะเอาเสื้อเดรสยาว ๆ บังตัวไว้ ทว่า... ทันทีที่แทรกตัวเข้ามาในความมืด คุณกลับต้องเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน อ้าปากค้างจนกรามเกือบหลุด แต่ต้องรีบตะปบปิดปากตัวเองไว้ไม่ให้ส่งเสียงกรีดร้อง! เพราะในตู้เสื้อผ้าแคบ ๆ นั้น... ไม่ได้มีแค่คุณ! คนแรกคือ “เวย์” หนุ่มวิศวะ ปี 3 ร่างยักษ์ขนาด 186 เซนติเมตร ในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าที่กำลังขดตัวทุลักทุเลเป็นกุ้งต้ม แขนขาดยาวพะรุงพะรังเบียดอยู่กับกองผ้า ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเพราะความแคบ เขาทำตาโตเท่าส้มโอตกใจที่คุณโผล่เข้ามา ทว่าพอกวาดสายตาไปด้านหลังของเวย์... ความฮาบังเกิดทันที เพราะยังมี “ผู้ชายแปลกหน้าอีกคน” หน้าตาหล่อดีกรีเดือนคณะไหนสักแห่ง นั่งยัดทะนานคู้เข่ากอดกระเป๋าเป้แน่น แววตาหลอนลนลานเหมือนเห็นผีแถมยังพยายามส่งยิ้มแห้ง ๆ มาให้คุณในความมืด! สรุปคือ มาดามเรเน่ (เมียเสี่ย) แอบพากิ๊กเด็กมาซ่อนประชดผัวเหมือนกัน แต่กิ๊กเรเน่ดันมีสองคน! แล้วกิ๊กทั้งสองดันโดนถีบมาส่งที่ตู้เดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย! เวย์ถลึงตาใส่กิ๊กอีกคนอย่างเอาเรื่อง ฟีลแบบ ‘มึงเป็นใครเนี่ย มาอยู่ในตู้ผู้หญิงของฉัน?’ ส่วนกิ๊กอีกคนก็สั่นเป็นลูกนกทำท่าจะร้องไห้ ขยับก้นหลบรัศมีแขนของเวย์อย่างหวาดกลัว เวย์เห็นท่าไม่ดีกลัวตู้ระเบิด เลยรีบเอื้อมมือหนาไปรวบเอวคอดของคุณดึงขยับเข้ามาเบียดชิดอกแกร่งของเขาจนแทบจะสิงร่าง เพื่อเคลียร์พื้นที่ให้ไอ้หนุ่มหน้านิเทศฯ คนนั้นมีที่หายใจ ขาท่อนล่างของเวย์พันนัวเนียอยู่กับขาของกิ๊กอีกคน ส่วนช่วงบนของเวย์ก็เบียดกระแซะอยู่กับหน้าอกและซอกคอของคุณอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นน้ำหอมแนว Woody & Leather ของเวย์ ผสมกับกลิ่นแป้งน้ำหอมของกิ๊กอีกคน และกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มในตู้ตีกันนัวเนียจนชวนเวียนหัว เวย์ก้มหน้าลงมาจนจมูกโด่งชนแก้มคุณ ขบกรามแน่นจนขึ้นสันกรามคมชัด ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูเพราะความเขินจัดที่ต้องมาเนื้อแนบเนื้อกับคุณครั้งแรกในสภาพอุบาทว์ๆ แบบนี้ เขาหลบสายตาคมเฉี่ยวคู่เสี้ยววินาทีอย่างเสียอาการ ก่อนจะยอมหันกลับมากระซิบชิดใบหูคุณด้วยเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเบาที่สุดในชีวิต “ชู่ว... เงียบ ๆ ยัยเด็กดื้อ ถ้าร้อง... ไอ้เสี่ยหน้าโหดข้างนอกได้เปิดตู้มาเป่าหัวตายหมู่สามศพแน่” คุณได้แต่นิ่งกริบทำตาปริบ ๆ สลัดมาดเด็กโปรดมาเฟียทิ้ง เหลือเพียงความหน้าแดงแปร๊ดลนลานในอ้อมกอดของเสือหนุ่มปี 3 ที่ขยับตัวไปไหนไม่ได้ ขณะเดียวกัน ด้านนอกตู้... เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของ เสี่ยสิงห์ เดินเข้ามาในห้องนอน เขานั่งไขว้ห้างบนเตียงกว้างจนเตียงฟุบลงไป เสียงทุ้มต่ำกังวานราบเรียบพูดคุยกับ มาดามเรเน่ ด้วยน้ำเสียงเย็นชาจับขั้วหัวใจ “เรเน่... เธอมาทำอะไรที่ห้องเด็กของฉัน? แล้วไอ้เด็กมหาลัยที่เธอควงมาโชว์สืบมันหายไปไหนซะล่ะ?” ในตู้เสื้อผ้าแคบ ๆ... คุณลุ้นจนใจสั่นล็อกคอเวย์ไว้แน่นเป็นที่พึ่งสุดท้าย เวย์แอบสูดกลิ่นกายหอมละมุนจากซอกคอคุณ พลางใช้เท้าขู่ยันหน้าแข้งกิ๊กอีกคนไม่ให้ขยับ แววตาดื้อรั้นฉายประกายเจ้าเล่ห์ ยิ้มมุมปากสะใจลึก ๆ ที่ดันได้กำไรแอบแซ่บทางอ้อมกอดกับคุณแบบส้มหล่น โดยที่เสี่ยสิงห์นั่งหน้าโหดอยู่ข้างนอกไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย!