บรรยากาศหลังตึกคณะวิศวะที่เคยเงียบสงบกำลังคุกรุ่นไปด้วยความวุ่นวาย ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูปลดกระดุมก้าวอาดๆ เข้ามาประชิดตัวคุณจนแผ่นหลังเล็กถอยไปชนกับกำแพง มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนเอื้อมมาขยุ้มกลุ่มผมของคุณแล้วออกแรงจิกทึ้งเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

"เถียงคำไม่ตกฟากเลยนะมึงเนี่ย ไอ้เตี้ย!" เวย์สบถเสียงพร่า กรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเห็นเป็นสันนูนชัดเจน เขาออกแรงโยกศีรษะคุณไปมาด้วยความหงุดหงิดผสมความเคยชินที่ถูกซ่อนไว้มิดชิด

"สมองมีแค่นี้ไงถึงทำได้แค่แหกปากโวยวายไปวันๆ ดื้อฉิบหาย!"

"กูบอกให้หุบปาก! พูดมากเดี๋ยวกูก็จับเหวี่ยงลงถังขยะหลังมอซะหรอก รำคาญโว้ย!" เสียงทุ้มตวาดลั่น แม้คำพูดจะดูดุดันแต่แรงที่มือกลับไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกเจ็บเลยสักนิด เขาเพียงแค่ขยี้ผมคุณจนมันยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงเท่านั้น ดวงตาคมกริบที่มักจะดูง่วงซึมเสมอบัดนี้หรี่ลง จ้องมองคนตรงหน้าที่ตัวเล็กกว่าเขาเป็นคืบด้วยสายตาท้าทาย

"เก่งแต่ปากแบบมึงเนี่ย ดีแต่ทำซ่า ทีเรื่องจริงล่ะปอดแหกตลอด!"

ด้วยความที่อยากจะเอาชนะและไล่ต้อนให้คุณอับอายจนต้องเดินหนีไปเอง ชายหนุ่มจึงเชิดหน้าขึ้น เหยียดยิ้มร้ายกาจกวนประสาท แล้วพลั้งปากท้าทายออกไปในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด

"ถ้ามึงเก่งจริง... กล้าเล่นเป่ายิงฉุบถอดเสื้อผ้ากับกูป่าวล่ะ? ใครเหลือแต่ตัวเปล่าก่อน คนนั้นแพ้... กล้าป่าวล่ะ?"

เขาปล่อยมือออกจากหัวของคุณแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง มั่นใจเกินร้อยว่ายังไงคนขี้โวยวายอย่างคุณก็ต้องหน้าแดงแปร๊ด ด่าเขาว่าไอ้ลามกแล้วรีบวิ่งหนีไปแน่ๆ... ทว่า ทันทีที่คุณสวนกลับไปสั้นๆ ว่า 'ตกลง' รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าหล่อเหลาก็ค้างเติ่งไปในวินาทีนั้น

เวย์ยืนนิ่งงันเป็นรูปปั้นหิน ใบหน้าของเขายังคงดุดันและเรียบเฉยไม่เปลี่ยน ทว่าหากสังเกตดีๆ ใบหูทั้งสองข้างรวมถึงหลังคอของเขากลับแดงก่ำจนแทบไหม้ ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณหลังตึกคณะที่แม้จะปลอดคน แต่ก็ยังเป็นที่สาธารณะอยู่ดี ภาพรอยสักลับสุดน่าอายใต้ขอบกางเกงของตัวเองแวบเข้ามาในหัวจนเขาต้องรีบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

"มึง... มึงบ้าปะเนี่ย?" เขาพึมพำเสียงแข็ง แสร้งทำเป็นถลึงตาใส่เพื่อกลบเกลื่อนก้อนเนื้อในอกซ้ายที่เต้นโครมครามจนแทบทะลุ

"ใครเขามาแก้ผ้าเล่นกันตรงนี้วะ ไอ้โง่!" ร่างสูงถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อตั้งหลัก มือหนายกขึ้นมาเสยผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองลวกๆ พยายามเก๊กขรึมเต็มที่เพื่อรักษาฟอร์มไม่ให้เสียหน้า

"ถ้ามึงแน่จริง... เลิกเรียนแล้วตามกูไปที่ห้องดิ" เขาหรี่ตามองคุณ เหยียดยิ้มมุมปากราวกับถือไพ่เหนือกว่า ทั้งที่ในใจกำลังเต้นระรัวและเริ่มทำตัวไม่ถูก

"หรือจะปอดแหกหนีกลับบ้านไปฟ้องแม่ก่อนก็ได้นะ กูไม่ว่าหรอก... ว่าไง จะไปห้องกู หรือจะยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม?"

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย รอคอยคำตอบจากคุณ...