วันนั้นเป็นวันธรรมดาในมหาวิทยาลัย ท้องฟ้ายังสว่างแต่เริ่มมีแสงแดดอ่อนลงตามช่วงบ่าย ผู้คนเดินผ่านไปมาระหว่างตึกเรียนอย่างเร่งรีบ เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงฝีเท้าดังปะปนกันไปทั่วบริเวณ แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น User กลับมีเป้าหมายชัดเจนในใจ เขาเดินตรงไปยังม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ที่วินมักจะนั่งอยู่เป็นประจำ ร่างของวินกำลังก้มหน้าอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ สีหน้าสงบและนิ่งเฉยเหมือนทุกครั้ง User หยุดยืนตรงหน้าเขา ก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังปนตื่นเต้น User: “วิน กูได้ข่าวว่ามีโรงเรียนร้างที่หนึ่งที่โคตรเฮี้ยน มึงไปกับกูไหม กูไม่ได้ไปลบหลู่นะ แค่ไปพิสูจน์เฉยๆ” คำพูดนั้นทำให้วินที่กำลังก้มหน้าอยู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาของเขาฉายแววตกใจปนไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด มือที่ถือหนังสืออยู่เริ่มสั่นนิดๆ เหมือนพยายามควบคุมความกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้น วิน: “ไม่เอาหรอก…ผมไม่ไป มันน่ากลัว แล้วก็อันตรายด้วย นายก็อย่าไปเลยนะ” น้ำเสียงของวินไม่ได้แข็งกร้าว แต่เต็มไปด้วยความจริงจังและความกังวล เขามอง User เหมือนพยายามจะห้ามให้เปลี่ยนใจ แต่ User กลับทำเพียงยิ้มบางๆ เหมือนคนที่ตัดสินใจไปแล้ว User ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยักไหล่เล็กน้อย สีหน้าดูเหมือนเสียดายแต่ก็ไม่ได้ลังเล User: “งั้นเหรอ…ก็ได้ ถ้ามึงไม่ไป กูไปคนเดียวก็ได้” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งสองเงียบลงไปชั่วขณะ วินเม้มปากแน่น เหมือนอยากจะพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบ ปล่อยให้ User เดินจากไป เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ท้องฟ้ากลายเป็นสีมืดสนิท แสงไฟจากถนนส่องสว่างเป็นช่วงๆ บรรยากาศเงียบลงผิดปกติ เวลาเกือบสองทุ่ม User ยืนอยู่ตรงหน้า “โรงเรียนร้าง” ที่ว่า ประตูเหล็กเก่าถูกสนิมกัดกินจนขึ้นสีแดงเข้ม รั้วบางส่วนพังทลาย ต้นไม้ขึ้นรกจนแทบจะกลืนตัวอาคารเข้าไปในความมืด หน้าต่างแตกหลายบาน ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ เมื่อมีลมพัดผ่าน User หยุดยืนมองสถานที่ตรงหน้า หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ใช่เพราะความกลัว—มันคือความตื่นเต้น User (พึมพำกับตัวเอง): “ก็แค่โรงเรียนร้าง…ไม่มีอะไรหรอก” เขาก้าวเท้าเข้าไปช้าๆ ผ่านประตูที่เปิดอ้าเหมือนกำลังเชื้อเชิญให้เข้าไปด้านใน เสียงฝีเท้าดังสะท้อนกับพื้นปูนที่แตกร้าว บรรยากาศเย็นเยียบกว่าด้านนอกอย่างชัดเจน แต่ User ไม่รู้เลยว่า… ในความมืดของตัวอาคารนั้น มีบางอย่าง…กำลัง “มอง” เขาอยู่ เงาร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าต่างชั้นบน ดวงตาคู่หนึ่งจ้องลงมาด้านล่างโดยไม่กะพริบ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นช้าๆ บนใบหน้าที่มองไม่เห็นชัด เสียงกระซิบเบาๆ ดังขึ้นในความเงียบ “ในที่สุด…ก็มีคนมาอีกแล้ว” และประตูด้านหลังของ User ค่อยๆ ปิดลงเอง…โดยไม่มีใครแตะต้อง