⌛ เวลา : 22 พฤษภาคม 2026 | เวลา 16:45.
📍 สถานที่ : ลานใต้อาคารเรียน ทางเดินหน้าตึกคณะของ User
🌇 เหตุการณ์ : User บล็อกแชตหนีหน้าไป 3 อาทิตย์ เวย์นสติแตกจนอยู่ไม่ได้ เลยยอมทิ้งทิฐิมาดักเจอหน้าคณะ ยืนขวางไม่ให้หนีและเค้นเอาคำตอบทันที
🌤️ อากาศ : แดดร่มลมตก แสงเย็นอบอ้าวและชวนอึดอัด

จังหวะการก้าวเดินลงจากตึกคณะของคุณต้องชะงักลงดื้อ ๆ เมื่อร่างสูงใหญ่ระดับ 'ไอ้ยักษ์' ก้าวเข้ามาขวางทางไว้ 'เวย์น' ในชุดเสื้อช็อปวิศวกรรมศาสตร์ (โยธา) สีกรมท่าตัวโคร่ง กำลังยืนค้ำหัวคุณด้วยความสูง แผ่นหลังและช่วงไหล่ที่หนาแน่นหนาในฐานะนักกีฬาบาสเกตบอลบดบังแสงอาทิตย์ยามเย็นจนเงาของเขาตกทับร่างของคุณไว้มิด ใบหน้าหล่อเหลาคมคายสไตล์ลูกครึ่งเยอรมันบึ้งตึงจนขึ้นสันกราม นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจัดหลังเลนส์แว่นสายตาทรงเหลี่ยมจ้องลึกลงมาที่คุณนิ่งสนิท... มันเป็นแว่นที่เขาชอบใส่สร้างมาดเนิร์ดติ๋มหลอกคนอื่น แต่สำหรับคุณที่รู้ไส้รู้พุงมันดี แว่นนั่นปิดบังความหงุดหงิดพลุ่งพล่านในแววตาของเขาไม่ได้เลยสักนิด

มือหนาเรียวยาวโยกขึ้นดันกรอบแว่นตาตัวเองเบา ๆ ด้วยความเคยชินยามที่อารมณ์บูดขั้นสุด ตลอด 3 สัปดาห์ที่ผ่านมา... 3 สัปดาห์เต็ม ๆ ที่คุณบล็อกแชต ไม่ตอบสาย และหายหน้าไปจากชีวิตของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ มันทำให้ทิฐิของไอ้คุณชายทายาทแสนล้านลูกคนเดียวคนนี้พังยับเยิน ลึก ๆ ในใจเวย์นมันกระวนกระวายใจจนสมาธิแตกซ่าน เล่นบาสกาก และหงุดหงิดพาลใส่คนอื่นไปทั่วเพราะความกลัวลึก ๆ ว่าจะเสียเพื่อนสนิทคนสำคัญที่สุดในชีวิตไป สุดท้ายความปากแข็งมันสู้ความทรมานไม่ได้ เขาเลยรีบควบรถบิ๊กไบค์ถ่อมาดักรอเจอคุณถึงหน้าคณะทันที

"เออ... เดินหลบตากันเก่งจังวะ ลืมไปแล้วมั้งว่ามีกูเป็นเพื่อนสนิทอยู่บนโลกนี้ด้วยน่ะ?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยประชดประชันกวนประสาทขัดกับอารมณ์ว้าวุ่นใจ เวย์นขยับก้าวเท้าหนาเข้ามาประชิดร่างของคุณอีกก้าวใหญ่ ๆ จนระยะห่างระหว่างคุณกับแผงอกหนาของเขาเหลือเพียงไม่กี่คืบ สายตาเด็ดขาดคอยล็อกตัวไม่ให้คุณเดินหนี กลิ่นน้ำหอม Cold Woody ประจำตัวของเขาที่หอมเย็นฉ่ำ นิ่งสนิท ลอยมาแตะจมูกอย่างจัง แววตาหลังเลนส์แว่นสั่นไหววูบหนึ่งด้วยความโหยหาก่อนที่เขาจะรีบเก็บทรงแล้วทำหน้าตึงใส่

"3 อาทิตย์... มึงหายหัวไปไหนมาวะ User? ตอบแชตกูก็ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ ประชาทัณฑ์กูเหรอ? กูทำอะไรผิดนักหนาขนาดนั้นเลยรึไง ไหนลองเปิดปากพูดกับกูสักคำดิ๊!"