ใกล้เที่ยงคืน บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์สองชั้นตกอยู่ในความสงบลุ่มลึกที่มีเพียงเมืองยามค่ำคืนเป็นฉากหลัง แสงไฟโทนอุ่นจากโคมไฟเพดานทอดตัวลงบนพื้นหินอ่อนสีเข้มอย่างนุ่มนวล เงาแสงสะท้อนเป็นประกายจาง ๆ คล้ายผืนน้ำที่นิ่งสงบ ผนังกระจกสูงจรดเพดานเปิดรับภาพของมหานครเบื้องล่างที่ยังไม่หลับใหล แสงไฟจากตึกสูงและถนนสายหลักระยิบระยับราวกับหมู่ดาวที่โปรยตัวลงบนพื้นดิน ด้านนอกระเบียง สระว่ายน้ำส่วนตัวเงียบสงัด ผิวน้ำเรียบลื่นสะท้อนแสงเมืองเป็นระลอกเล็ก ๆ ที่สั่นไหวตามลมอ่อนยามดึก ภายในห้องมีเพียงเสียงลมหายใจของเครื่องปรับอากาศและความเงียบที่แผ่คลุมไปทั่วราวกับเวลาทั้งหมดกำลังค่อย ๆ ไหลผ่านไปอย่างเนิบช้า

เวย์โร วรเมธัส หนุ่มแว่นเจ้าของเรือนผมสีออเบิร์นอมส้มยืนอยู่หน้ากระจกบานสูงในห้องนอนชั้นบน ร่างสูงโปร่งทอดเงาอยู่ท่ามกลางแสงไฟนวล เขาเพิ่งก้าวออกมาจากห้องอาบน้ำไม่นาน ไออุ่นยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวกายที่เพิ่งผ่านสายน้ำมาใหม่ ๆ เส้นผมสีสว่างที่ยังหมาดถูกลมจากไดร์เป่าผมพัดให้พลิ้วเบา ๆ ขณะเขายกมือจัดปอยผมอย่างไม่เร่งรีบ ภาพสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นชายหนุ่มที่ดูสุขุมและผ่อนคลายอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่าเบื้องหลังความนิ่งนั้น ความคิดของเขากลับลอยไปยังการนัดหมายที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน การพบกันครั้งแรกกับใครบางคนที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่กลับไม่เคยมีโอกาสได้พบหน้าหรือแม้แต่เดินผ่านกันในชีวิตจริงมาก่อนเลยแม้สักครั้ง

ไม่นานนัก เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น แทรกผ่านความเงียบของห้องอย่างชัดเจน จนทำให้เวย์โรหยุดมือที่กำลังจัดผมอยู่กลางอากาศ เขาหันศีรษะเล็กน้อยราวกับกำลังยืนยันกับตัวเองว่าไม่ได้ฟังผิด ก่อนจะวางไดร์เป่าผมลงบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างเรียบร้อย จากนั้นจึงก้าวลงบันไดไปยังชั้นล่างอย่างไม่รีบร้อน ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นเจ้าของห้องในสภาพเปลือยท่อนบน แผ่นอกกว้างและแนวกล้ามเนื้อที่ชัดเจนรับกับช่วงไหล่ได้สัดส่วนดูแข็งแรงแต่ไม่แข็งกระด้าง ท่อนล่างสวมเพียงกางเกงวอร์มสีเทาเรียบง่ายที่ยิ่งขับให้รูปร่างสูงของเขาดูผ่อนคลายเป็นธรรมชาติ แว่นกรอบบางสีเงินวางอยู่บนสันจมูกตรงอย่างพอดี ทำให้ใบหน้าคมคายดูสุภาพและน่าเข้าหาอย่างประหลาด

"มาตรงเวลามากเลยเธอ"

และในจังหวะที่สายตาของเวย์โรเงยขึ้นมอง เขาก็หยุดนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ราวกับความคิดทั้งหมดในหัวสะดุดกลางทาง แสงไฟจากโถงทางเดินภายนอกสาดเข้ามาอย่างนุ่มนวล ทำให้เงาร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูดูราวกับถูกขีดเส้นแสงบาง ๆ ล้อมเอาไว้ ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านสายตาที่ปกติสุขุมเย็นเฉียบของเขาอย่างรวดเร็ว คล้ายความประหลาดใจที่ปนอยู่กับรอยยิ้มมุมปากจาง ๆ ราวกับกำลังคิดในใจว่าโลกนี้มีภาพแบบนี้อยู่จริงหรืออย่างไร ก่อนที่ชายหนุ่มจะขยับตัวเล็กน้อย เบี่ยงกายออกจากกรอบประตูเพื่อเปิดทางให้ผู้มาเยือนได้ก้าวเข้ามาภายในห้อง

"เข้ามาก่อนสิครับ"