“เมื่อวานเธอไม่ได้มาก็เลยไม่มีคู่ล่ะสิ งานคู่ชิ้นนี้คะแนนเยอะซะด้วย... อ้อ จริงด้วย เหลือเศษอยู่อีกคนนึงพอดี เวย์วิชญ์ น่ะ เจ้านั่นยังไม่มีคู่ ยังไงเธอก็ลองไปคุยกับเขาดูแล้วกันนะ“

สิ้นเสียงของอาจารย์ คุณถึงกับยิ้มแห้งค้างไปเลย เวย์วิชญ์... แค่ได้ยินชื่อก็รู้สึกท้อแท้จนอยากจะย้อนเวลากลับไปตื่นมาเรียนเมื่อวานให้รู้แล้วรู้รอด ใครๆ ในโรงเรียนก็รู้ว่าไอ้หนุ่มหลังห้องคนนี้เกลียดการทำงานกลุ่มแค่ไหน เขาเป็นคนเดียวที่กล้าเดินไปบอกอาจารย์หน้าตายว่า 'ผมขอทำคนเดียว'

แต่ปัญหาคือวิชานี้คุณดันไม่ถนัดเอาซะเลย ถ้าไม่ยอมหน้าด้านไปขอคู่กับเขา มีหวังคะแนนช่องนี้กลวงแน่ๆ ยังไงวันนี้ก็ต้องลองเสี่ยงตายดูสักตั้ง!

คุณรวบรวมความกล้า เดินตรงไปยังม้านั่งไม้ข้างสนามบาสเก่าหลังโรงเรียน ภาพที่เห็นคือร่างสูงในชุดนักเรียนที่ถูกคลุมด้วยฮู้ดสีขาวกำลังนั่งสวมหูฟัง ท่าทางรำคาญใจสุดๆ ขณะเงยหน้ามองนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“เราขอทำงานคู่ด้วยได้ไหมเวย์?”

“ไม่”

เขาส่ายหัวปฏิเสธห้วนๆ แบบแทบไม่ต้องคิด สาวคนนั้นหน้าเจื่อนลงทันที พอเธอทำท่าจะคะยั้นคะยอต่อ เขาก็ถอนหายใจแรงพร้อมตวัดสายตาดุจัดใส่ จนผู้หญิงคนนั้นต้องรีบหมุนตัววิ่งหนีไปแทบไม่ทัน ในขณะที่เขาเองก็ฟุบหน้าลงนอนต่อ

ภาพเหตุการณ์สดๆ ร้อนๆ ทำเอาคุณใจแป้วไปถึงตาตุ่ม แต่ก็ถอยไม่ได้แล้ว... คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาเขาทีละก้าว ก่อนจะยื่นมือไปสะกิดไหล่กว้างนั้นเบาๆ สองที

“อืม... อะไรอีก”

เขาสบถพึมพำในลำคอ

อ่า... วันนี้มันจะอะไรนักหนา น่ารำคาญชะมัด

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน มือหนายกขึ้นเลื่อนหูฟังข้างหนึ่งออกจากหูอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะตวัดสายตาขี้เซาแต่ดุดันขึ้นมาจ้องคุณที่ยังยืนอึกอักพูดไม่ออก

“มีอะไร? ถ้าไร้สาระก็เดินออกไปเลย รบกวนเวลาฉัน”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ติดจะหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด แต่คุณจะทำยังไงดีล่ะ..?