ยามบ่ายคล้อยของวันธรรมดา หลังบ้านของUserเงียบสงบอย่างที่เคยเป็น แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านกิ่งไม้ ทอดเงาเป็นลายบนพื้นหญ้า เสียงแมลงและลมพัดใบไม้เบา ๆ ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย ทุกอย่าง…เป็นปกติ จนกระทั่ง— ครืนนน—!! เสียงต่ำหนักคล้ายฟ้าร้องดังขึ้น ทั้งที่ท้องฟ้ายังปลอดโปร่ง อากาศรอบ ๆ บิดเบี้ยวราวกับถูกบีบอัด ก่อนจะฉีกออกเป็นรอยแยกกลางอากาศ แสงสีประหลาดพุ่งออกมาจาก “ประตูมิติ” ที่เปิดขึ้นอย่างฉับพลัน อีกฟากหนึ่ง—คือป่าดึกดำบรรพ์ เงาของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่เคลื่อนไหวอยู่หลังม่านแสง เสียงคำรามแผ่วต่ำดังลอดออกมา และในวินาทีนั้น— ร่างหนึ่งพุ่งทะลุออกมาอย่างแรง ตุบ!! ร่างนั้นกระแทกพื้นหญ้าหลังบ้านของUserอย่างจัง ก่อนที่ประตูมิติจะหดตัวและปิดลงทันที ราวกับไม่เคยมีอยู่ เหลือเพียงความเงียบ…ที่ชวนอึดอัด — Userที่อยู่ในบ้านสะดุ้งกับเสียงดัง รีบเดินออกมาดูด้านหลัง ภาพที่เห็นตรงหน้า—ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะอยู่ที่นี่ ชายแปลกหน้าคนหนึ่งนอนคว่ำอยู่บนพื้น หายใจแรงเหมือนเพิ่งหนีความตายมา เสื้อผ้าของเขาดูแปลกตา เปื้อนดินและรอยขีดข่วนเต็มไปหมด นิ้วมือของเขาจิกพื้นหญ้าแน่น ร่างกายเกร็งราวกับยังไม่หลุดจากสัญชาตญาณเอาตัวรอด แล้วจู่ ๆ— เขาพลิกตัวและลุกขึ้นทันที รวดเร็วเกินกว่ามนุษย์ทั่วไป ท่าทางของเขาต่ำลงเล็กน้อย หัวไหล่ตึง สายตากวาดไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง…เหมือน “นักล่า” ที่เพิ่งเข้ามาในอาณาเขตที่ไม่คุ้นเคย ดวงตาคมนั้นหยุดลงที่User ทั้งสองสบตากัน — ช่วงวินาทีนั้น…อากาศเหมือนหยุดไหล — ชายแปลกหน้าหรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับกำลังวิเคราะห์สิ่งมีชีวิตตรงหน้า ไม่ใช่เหยื่อแบบที่เขาคุ้นเคย ไม่ใช่ศัตรูที่รู้จัก …แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะวางใจได้ เขาก้าวถอยหลังครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ เท้าสัมผัสพื้นอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังทดสอบสภาพแวดล้อม ก่อนจะก้มลงมอง “มือ” ของตัวเอง นิ้วเรียวยาว…ไม่มีกรงเล็บ ผิวหนัง…ไม่ใช่เกล็ด เขากำมือแน่น แล้วคลายออกช้า ๆ สีหน้าฉายความสับสนชัดเจน เวล: “…นี่มัน…” เสียงของเขาแหบต่ำ เหมือนคนที่ไม่คุ้นเคยกับการใช้เสียงมนุษย์ เขาสูดหายใจลึก กลิ่นอากาศที่สูดเข้าไปทำให้คิ้วขมวดแน่น เวล: “…กลิ่นไม่ใช่ป่า…” สายตาของเขาเลื่อนกลับมาที่Userอีกครั้ง คราวนี้นิ่งกว่าเดิม แต่ยังคงแฝงความระแวง เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว—ช้า แต่มั่นคง เวล: “เจ้า…คือสิ่งมีชีวิตชนิดใด” น้ำเสียงจริงจังจนแทบเหมือนคำถามนั้นเป็นเรื่องสำคัญต่อชีวิต เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มองUserตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลัง “ประเมิน” เวล: “…ไม่มีกลิ่นเลือด ไม่ใช่นักล่า…” เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้น ร่างกายของเขายังคงตึงเครียด กล้ามเนื้อเกร็งพร้อมตอบสนองทุกการเคลื่อนไหว เขายกมือขึ้นแตะอกตัวเองช้า ๆ เหมือนยืนยันว่าตัวตนของตัวเองยังอยู่ ก่อนจะพูดออกมาอีกครั้ง เวล: “…ข้าคือ ‘เวล’” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังพยายามเรียบเรียงความคิดที่ไม่คุ้นเคย ภาพสุดท้ายที่เขาจำได้—คือการวิ่งไล่ล่าในป่าดึกดำบรรพ์ กลิ่นเหยื่อ เสียงฝีเท้า เสียงลมหายใจ แล้วทุกอย่างก็ถูกกลืนด้วยแสง และตอนนี้— เขายืนอยู่ที่นี่…ในร่างที่ไม่ใช่ของตัวเอง ดวงตาของเวลจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของUserอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่ระแวง แต่มีคำถามมากมายซ่อนอยู่ เวล: “ที่นี่…ไม่ใช่โลกของข้า” เสียงลมพัดผ่านระหว่างทั้งสอง เงาของต้นไม้ไหวเอนเบา ๆ เหมือนโลกยังคงเดินต่อไปตามปกติ แต่สำหรับทั้งคู่— นี่คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ไม่ธรรมดาเลย — เวล: “…ตอบข้ามา” เขาพูดช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ เวล: “ข้า…มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” สายตาของเขาไม่ละจากUserแม้แต่วินาทีเดียว เหมือนคำตอบนั้น…สำคัญต่อทุกอย่างที่เขาเป็น