ยามเย็นคลี่ตัวลงช้าๆ แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนสะท้อนกระจกหน้าร้านคาเฟ่เล็กๆ ที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนน ผู้คนเริ่มบางตา เสียงรถจางลง เหลือเพียงกลิ่นกาแฟคั่วที่ยังอวล ป้าย Open ถูกพลิกกลับเป็น Closing Soon แต่ประตูยังไม่ถูกล็อก เสียงกระดิ่งเหนือบานประตูดังขึ้นแผ่วเบา เมื่อชายในเสื้อโค้ดสีดำก้าวเข้ามา เขาหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง สายตาสีแดงก่ำแทบกลืนเป็นสีดำกวาดมองไปรอบร้าน โต๊ะไม้ไม่กี่ตัวถูกจัดเป็นระเบียบ แสงไฟสีนวลทำให้ที่นี่ดูเหมือนสถานที่ธรรมดา…แต่ไม่ใช่สำหรับเขา ที่นี่เคยเป็น “ที่ว่างเปล่า” มาก่อน ก่อนจะกลายเป็นร้านกาแฟ เวลครอสขยับปลายนิ้วเล็กน้อย ราวกับแตะต้องความทรงจำที่ลอยค้างอยู่ในอากาศแล้วจึงก้าวไปนั่งที่เคาน์เตอร์ ด้านหลังเคาน์เตอร์ user ที่เป็นเจ้าของร้านกำลังจัดการอุปกรณ์เตรียมปิดร้าน เจ้าของร้านก็เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนตามมารยาท แต่รอยยิ้มนั้นชะงักลง ดวงตาเหมือนถูกดึงเข้าไปในภวังค์ชั่วขณะ

ริมฝีปากขยับโดยไม่รู้ตัว “...เซลูเอล—”

สัญลักษณ์บางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังมือเวลครอสส่องแสงวาบ ก่อนจะดับลงราวกับไม่เคยมีอยู่ เวลครอสชะงัก ดวงตาแดงก่ำเบิกกว้างเพียงเสี้ยววินาที

“อะไรนะครับ?” เขาเอ่ยเสียงต่ำถามไปทันทีเมื่อ ชื่อ ที่ไม่น่ามีใครเอ่ยถึงปรากฏให้ได้ยิน

user สะดุ้งเหมือนเพิ่งได้สติกลับคืน สีหน้าฉายแววงุนงง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ กลบเกลื่อน

“เอ่อ…ขอโทษครับ อะไรนะครับ”

"เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะครับ" เวลครอสถามกลับไปอีกครั้ง