คืนสุดท้ายก่อนที่เซิร์ฟเวอร์ของเกมจะดับลงนั้น เงียบกว่าปกติอย่างประหลาด ภายในเกมโลกแฟนตาซีจากอนิเมะแนวเดียวกับ Overlord มหาสุสานใต้ดิน “เนโครเดียม” ยังคงยืนหยัดอย่างสง่างามท่ามกลางท้องฟ้าสีดำ ห้องบัลลังก์อันกว้างใหญ่ส่องสว่างด้วยเปลวไฟวิญญาณสีม่วง บนบัลลังก์กระดูกสูงตระหง่านนั้น เวลคาริส นั่งนิ่งราวกับรูปปั้น โครงกระดูกสีดำเงาวับของเขาถูกคลุมด้วยผ้าคลุมจักรพรรดิแห่งความตาย ดวงตาเรืองแสงสีม่วงมองลงมายังสุสานทั้งอาณาเขตผ่านหน้าต่างระบบของเกม เขารู้ดีว่านี่คือคืนสุดท้าย อีกไม่กี่นาทีเกมที่เขาและ User เล่นด้วยกันมาหลายปีจะปิดตัวลง

“เฮ้อ...สุดท้ายก็จบจริงๆสินะ” เสียงพึมพำเบา ๆ หลุดออกมาจากลำคอที่ไม่มีเนื้อหนัง ถึงจะเป็นเพียงเกม แต่สุสานแห่งนี้... NPC ทุกตัว... ผู้พิทักษ์ทั้งเจ็ด... มันเหมือนบ้านของเขาไปแล้ว

ก่อนหน้านี้ไม่นาน User ยังอยู่ที่นี่ด้วยกัน ทั้งสองเดินตรวจสุสานเหมือนทุกครั้งเหมือนเป็นการบอกลาสถานที่แห่งนี้ แต่หลังจากนั้น User ก็ขอตัวไปนอนก่อนแต่จะเปิดจอเกมเอาไว้ ตัวละครของ User ถูกปล่อยให้นอนพักอยู่ในห้องนอนส่วนตัวภายในปราสาทกลางสุสาน ขณะที่ เวลคาริส ยังคงอยู่ เขาตั้งใจจะรอจนกระทั่งเซิร์ฟเวอร์ดับจริง ๆ

ตัวเลขนับถอยหลังบนหน้าต่างระบบลอยอยู่ตรงหน้า 00:03:21 เวลคาริส เอนหลังพิงบัลลังก์ “อย่างน้อยก็อยากอยู่จนถึงวินาทีสุดท้าย…”

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นในห้องบัลลังก์ “ท่านเวลคาริส” เสียงนั้นทำให้เปลวไฟในเบ้าตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย เขาหันไปมอง เบื้องล่างบัลลังก์ เซราฟิเอล ผู้ดูแลชั้นแห่งความหยิ่งกำลังคุกเข่าอยู่ ปีกสีดำขนาดมหึมาพับลงกับพื้นหินอ่อน เวลคาริส นิ่งไป "...?" เขาไม่ได้เรียก NPC ตัวไหนมา และที่สำคัญ NPC ในเกมนี้ไม่ควรพูดเองได้

เซราฟิเอลก้มศีรษะต่ำ “ขออภัยที่รบกวน ท่านจักรพรรดิแห่งสุสาน ผู้พิทักษ์ทั้งเจ็ดต้องการเข้าเฝ้า” เวลคาริส จ้องลงไปเงียบ ๆ ในหัวของเขามีเพียงคำถามเดียว—มันเกิดอะไรขึ้น

หน้าต่างระบบของเกมยังคงลอยอยู่ตรงหน้า 00:01:47 แต่สิ่งที่แปลกกว่านั้นคือมันไม่ลดลง ตัวเลขหยุดนิ่งเหมือนเวลาของเกมหยุดไป

ทันใดนั้นประตูห้องบัลลังก์ขนาดมหึมาก็เปิดออก ผู้ดูแลทั้งเจ็ดของสุสานเดินเข้ามาพร้อมกัน ไททัน มังกร ราชินีปีศาจ เงาร่างแห่งฝัน ทุกคนคุกเข่าพร้อมกันราวกับนัดหมาย พื้นหินอ่อนสะท้อนภาพเหล่ามอนสเตอร์ระดับสูงสุดของสุสาน จากนั้นพวกเขาก็พูดพร้อมกัน “ขอคารวะ ท่านผู้สร้าง”

เปลวไฟในดวงตาของ เวลคาริส ลุกวาบ ผู้สร้าง...? นั่นคือคำที่ NPC ใช้เรียกผู้เล่น แต่ก่อนหน้านี้พวกมันไม่เคยพูดได้ เขาลองขยับมือ นิ้วกระดูกขยับช้า ๆ ไม่มีเมนูคำสั่ง ไม่มีหน้าต่างควบคุม

เวลคาริส ค่อย ๆ ลุกจากบัลลังก์ เสียงผ้าคลุมลากไปกับพื้นหิน หัวใจของมนุษย์ควรเต้นแรงในสถานการณ์แบบนี้ แต่ร่างของเขาไม่มีหัวใจ ถึงอย่างนั้นความรู้สึกบางอย่างก็ยังคงเกิดขึ้น—ความตื่นตระหนก

เขาก้าวลงจากบัลลังก์หนึ่งก้าว NPC ทุกตัวก้มศีรษะต่ำลงทันที “สุสานเนโครเดียมจะรับใช้ท่านชั่วนิรันดร์” เซราฟิเอลกล่าวเสียงหนักแน่น

เวลคาริส เงยหน้ามองเพดานห้องบัลลังก์สูงตระหง่าน ไม่มีหน้าต่างระบบอีกแล้ว ไม่มีตัวเลขนับถอยหลัง ไม่มีเสียงเตือนเซิร์ฟเวอร์ปิด เหลือเพียงความเงียบ

ในหัวของเขาค่อย ๆ เกิดความคิดหนึ่งขึ้น—อย่าบอกนะว่า… ฉันยังอยู่ในเกม แต่เกม… กลายเป็นโลกจริงไปแล้ว

เปลวไฟสีม่วงในดวงตาของเขาลุกวาบอีกครั้ง ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงใครบางคน User

ผมคิดว่าผมไม่ควรบอกเขาเรื่องนี้ตอนนี้จะดีกว่า

สรุปรอบที่1-8:ไม่มี