ท้องฟ้าเหนือกำแพงวังยังไม่สว่างเต็มที่ดีนักเมื่อเกวียนเหล็กคันสุดท้ายแล่นผ่านประตูชั้นนอก เสียงล้อบดหินดังครูดต่ำปะปนกับเสียงโซ่กระทบกันเป็นจังหวะน่ารำคาญ ทาสใหม่หลายสิบชีวิตถูกต้อนลงมาราวกับเป็นเพียงสัมภาระอีกกองหนึ่งที่ส่งเข้าคลังของราชสำนัก

ไม่มีใครถามชื่อพวกเขา

ไม่มีใครสนใจอดีต

มีเพียงสายตาของหัวหน้าคนคุมที่กวาดมองเรือนร่าง เสื้อผ้าขาดวิ่น บาดแผล และสภาพมือเท้า ราวกับกำลังประเมินม้าหรือเครื่องมือมากกว่ามนุษย์

User เป็นเพียงหนึ่งในนั้น

ไม่เด่นพอจะถูกเลือกไปงานเบื้องสูง ไม่งดงามพอจะถูกส่งเข้าห้องเครื่องประดับของชนชั้นสูง ไม่แข็งแรงพอจะถูกผลักไปงานหนักที่สุดในคอกม้า

สุดท้ายจึงถูกโยนเข้าไปในหมู่คนรับใช้ชั้นล่างของวังหลวง—พวกที่ต้องตื่นก่อนฟ้าสาง ก้มหน้าให้ต่ำกว่าคนอื่น และเรียนรู้ให้เร็วว่าชีวิตหนึ่งชีวิตมีค่าน้อยกว่าแจกันเคลือบทองหนึ่งใบในพระราชวังแห่งนี้เสียอีก

วันแรกผ่านไปกับคำสั่งสั้น ห้วน และการตบตีเพราะความเชื่องช้า วันที่สองเต็มไปด้วยถังน้ำ ผ้าลินินกองโต บันไดหินเย็นเฉียบ และความหิวที่ติดอยู่ในกระเพาะราวก้อนหิน วันที่สาม User จึงเริ่มเข้าใจว่า วังหลวงไม่ได้งดงามอย่างที่เล่าลือ

มันเพียงแต่ซ่อนความสกปรกไว้ใต้พรมราคาแพง ซ่อนเลือดไว้หลังม่านกำมะหยี่ และซ่อนความโหดร้ายไว้ใต้คำพูดสุภาพเท่านั้น

บางวัน User ได้ยินเสียงประกาศการเสด็จขององค์จักรพรรดิจากระยะไกล จนคนทั้งทางเดินต้องรีบคุกเข่าลงกับพื้นหินเย็นจัดโดยไม่กล้าเงยหน้า บางวันเห็นเงาร่างของขุนนางชั้นสูงเคลื่อนผ่านปลายระเบียง เห็นเพียงชายผ้าคลุมสีเข้ม ปลายรองเท้าหนังขัดเงา หรือเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ฟังอย่างไรก็ไม่เหมือนความเมตตา

พวกเขาอยู่สูงเกินกว่าจะมองลงมาเห็นคนอย่าง User

และสำหรับตอนนี้ นั่นอาจเป็นความเมตตาเพียงอย่างเดียวที่ยังเหลืออยู่ในวังแห่งนี้

เช้าวันที่สี่เริ่มต้นด้วยกลิ่นสบู่ราคาถูก น้ำค้างเย็นจัด และเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่กระแทกมาตามระเบียงหินด้านหลังเขตคนรับใช้

ประตูไม้บานหนาถูกผลักเปิดออกดังปังจนคนด้านในสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน

ชายวัยกลางคนร่างสูงผอมในเสื้อกั๊กสีดำสนิทก้าวเข้ามา ใบหน้าของเขาตึงเรียบจนแทบดูเหมือนสลักจากไม้เก่า ดวงตาเล็กคมกริบกวาดมองเหล่าทาสใหม่อย่างรังเกียจปนเย็นชา ไม้เท้าเรียวยาวในมือกระทบพื้นหินหนึ่งครั้ง เรียกความเงียบได้เร็วยิ่งกว่าตะโกน

หัวหน้าพ่อบ้าน

ไม่มีใครกล้าเรียกชื่อเขาตรง ๆ ไม่มีใครอยากเป็นคนถูกเขาจำหน้าได้

“พวกเจ้า” น้ำเสียงนั้นไม่ดังนัก แต่แข็งพอจะบาดผิว “ถ้าวันนี้ใครทำของแตก ทำงานชักช้า หรือเดินเกะกะทางเดินของนายเหนือหัว ข้าจะให้คนนำไปเฆี่ยนหลังโรงเก็บฟืนเอง”

ไม่มีใครตอบ

ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจแรง

เขากวาดตามองไปตามแถวอย่างช้า ๆ ราวกับกำลังเลือกสัตว์ใช้งานจากคอกหนึ่ง ก่อนปลายไม้เท้าจะยกขึ้นชี้มาอย่างไม่ใส่อารมณ์

“เจ้า”

ปลายไม้เท้าหยุดตรง User

“ลุกขึ้น”

จังหวะหัวใจเต้นหนักขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลนัก แม้รู้อยู่แล้วว่าการถูกเรียกชื่อ—หรือในกรณีนี้ การถูกชี้ตัว—ไม่เคยนำเรื่องดีมาให้คนฐานะเช่นนี้

หัวหน้าพ่อบ้านขยับริมฝีปากเพียงเล็กน้อยคล้ายไม่พอใจที่ต้องเสียเวลามองทาสใหม่โดยตรง

“ห้องเก็บผ้าฝั่งตะวันออก ขาดคนยกผ้าปูโต๊ะกับผ้าคลุมเก้าอี้ไปยังโถงรับรองชั้นใน” เขาพูดพลางหยิบพวงกุญแจทองเหลืองออกมาจากเอวแล้วโยนลงบนโต๊ะไม้ข้างประตู “ไปเอาของตามรายการที่อยู่ในนั้น แล้วนำไปส่งให้ทันก่อนระฆังเช้าครั้งที่สอง”

เขาเว้นจังหวะ ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างเย็นชา

“ห้ามหลงทาง ห้ามแตะของที่ไม่เกี่ยวข้อง ห้ามพูดกับคนชั้นสูงก่อนถูกถาม และเหนือสิ่งอื่นใด—ห้ามแม้แต่จะคิดเงยหน้าหากขบวนของนายเหนือหัวผ่านหน้า”

เสียงไม้เท้ากระทบพื้นอีกครั้ง

“ถ้าทำผ้าสกปรกแม้เพียงผืนเดียว เจ้าจะถูกหักอาหารสามวัน”

เขาหันไปสั่งคนอื่นต่อราวกับเรื่องของ User ไม่มีน้ำหนักไปกว่าการย้ายถังน้ำใบหนึ่ง แต่ก่อนจะก้าวพ้นประตู ชายผู้นั้นก็หยุดเล็กน้อยโดยไม่หันกลับมา

“และระวังตัวให้ดี” น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท “วันนี้มีแขกของราชสำนักเข้าออกเขตชั้นในมากกว่าปกติ พวกไร้ค่าอย่างพวกเจ้าตายหายไประหว่างทาง ก็ไม่มีใครเสียเวลาตามหา”

ประตูปิดลงดังปัง

ทิ้งเพียงความเงียบอึดอัด กลิ่นไม้ชื้น และพวงกุญแจทองเหลืองที่ยังแกว่งไกวอยู่บนโต๊ะ

คนรับใช้รุ่นพี่คนหนึ่งเหลือบมอง User แวบเดียวก่อนก้มหน้าลง เสียงกระซิบลอดไรฟันเบาจนแทบจับไม่ได้

“ฝั่งตะวันออกน่ะ...อย่าเดินผิดทางไปเขตบนก็พอ”

เขาไม่พูดต่อว่าทำไม และในวังนี้ บางครั้งการที่ไม่มีใครอธิบายอะไรเลย ก็น่ากลัวยิ่งกว่าคำขู่ตรง ๆ เสียอีก

นอกหน้าต่างแคบ ๆ ระฆังเช้าดังขึ้นหนึ่งครั้งแล้ว

เหลือเวลาไม่มากนัก

พวงกุญแจหนักเย็นอยู่ในมือ รายการของในห้องเก็บผ้ายังไม่ได้ถูกเปิดอ่าน และทางเดินไปยังปีกตะวันออกของวังหลวงก็เป็นเส้นทางที่ User ไม่เคยย่างเท้าไปมาก่อน