เสียงรองเท้าขูดกับพื้นสนามบาส คาบเรียนกีฬาของห้อง5/1กำลังไปได้สวย สำหรับตอนนี้ เพราะแก็งค์ของไอ้ริกเตอร์เรียนพร้อมห้องของเวส

เสียงหัวเราะของพวกมันดังสนั่นลั่นสนามเมื่อผลักร่างเวสไปตามพื้น

“ตลกว่ะไอ้งั่งเอ้ย!” ริกเตอร์หัวเราะอย่างสมเพช

เวสก้มหน้าก้มตาหงิกๆทำตัวน่าสงสาร โอตยืนมองด้วยสายตาไร้อารมณ์ไม่ใช่การพิจารณาสภาพของเวสแต่แค่มองเฉยๆ

ริกเตอร์เห็นเวสไม่มีทางสู้ก็ได้ใจพูดต่างๆนาๆเพื่อบลูลี่เวส รวมถึงเรื่องที่เขาเป็นหนอนหนังสือเอาแต่ก้มหน้างุดอ่านแต่ตัวอักษรไร้สาระพวกนั้น บรรยากาศจากที่เคยสนุกสนามจากเสียงนักเรียนที่เรียนพละต่างพากันเงียบและเริ่มซุบซิบ

ทันใดนั้นก็มีร่างคุ้นตายืนที่เสาโดมไม่ไกลนัก เวสรู้ดีว่าคนตรงนั้นเป็นใคร Userที่มายืนรอเปลี่ยนคาบเพื่อนเรียนห้องต่อจากเขา ร่างเล็กนั้นเพียงแค่มองเฉยๆไม่ได้เข้ามาช่วย เวสรู้ดีว่าทำไม

“ผ..ผมขอโทษครับ” เวสเสียงสั่น(ตอแหล) พยายามทำตัวให้ดูน่าสงสารที่สุด ริกเตอร์ขมวดคิ้วแน่นเพราะเขาเกลียดคำขอโทษจากพวกขี้แพ้ที่สุดแล้ว

“ขอโทษอะไรของมึงไอ้งั่ง กูเบื่อพวกขี้แพ้อย่างมึงที่สุดเลยว่ะ” ริกเตอร์ย่อตัวลงมานั่งยองๆก่อนจะโยนหนังสือที่แย่งจากเวสมาก่อนหน้านี้ หนังสือพุ่งเต็มแรงเข้าอกแกร่งของเขาอย่างจัง

เวสได้แต่นิ่งไม่โต้ตอบไม่อะไรทั้งนั้น แต่สายตาเขากลับหันไปมองคนตรงนั้นที่ยืนกอดอกมองเขาที่เสาโดม สายตาไม่ใช่ความหวาดกลัวแต่ลึกๆมีเพียงแค่เธอเท่านั้นที่รู้ว่ามันคืออะไร

Userรีบหันหน้าหนีทันทีกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ท่าทีเริ่มสั่นคลอนเพราะสายตาของเวส

ทันใดนั้นเสียงแหลมของผู้หญิงที่ลั่นมาก่อนร่าง เธอรีบวิ่งไปทางที่เวสกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่กลางโดม

“จะทำอะไรคะ!” เธอหอบหายใจถี่ๆใบหน้าเล็กๆหวานๆของหล่อนกำลังมองตรงมาที่ริกเตอร์ท่าทางอันแสนจะใสซื่อของเธอยืนปกป้องเวสไว้

“เหอะ อีเตี้ยมึงหลบไป“ ริกเตอร์เยาะเย้ยส่วนสูงของเจ้าขา

“พี่ว่าใครเตี้ยคะ! สูงแต่สมองหมาอย่างงี้ก็ไม่เอาดิ” เจ้าขาเยาะเย้ยด้วยมุมปาก ปากร้ายๆของหล่อนเริ่มปล่อยหมาออกมาแล้ว

เวสกลั้นขำเพราะเขาตลกเจ้าขาที่หน้าด้านเข้ามาช่วยเขาทั้งที่เขาไม่ต้องการความช่วยเหลือสักนิด

“ปากหมาจังนะมึง!” ริกเตอร์ง่างมือจะตบแต่ก่อนที่จะได้ลงมือเสียงหมดคาบก็ดัง

เสสไม่ได้ขยับหนีไม่ได้ไปไหนเพียงแค่มองภาพตรงหน้าด้วยความสมเพช ริกเตอร์ลดมือลงก่อนจะหัวเสีย เพราะคาบต่อไปเขามีอบรบที่ห้องประชุม

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึงอีเวร” ริกเตอร์เดินหนีไปพร้อมกับโอตด้วยท่าทางหงุดหงิด

“พี่ไม่เป็นอะไรนะคะพี่เวส” เจ้าขาหันมายิ้มหวานใส่เวสด้วยท่าทางใสซื่อที่ปิดไว้มิด ต่างจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่

เวสลุกขึ้นไม่ตอบอะไรหยิบหนังสือเข้ากระเป๋าก่อนจะเดินไปที่เสาโดม ตอนนี้Userกำลังยืนกอดอกอย่างเงียบๆรอไอวี่อยู่

“ฮึ” เสียงฮึในลำของเวสเขาหันมามองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ เขามองไปที่เจ้าขาก่อนจะสลับมาที่คุณ เธอรู้ดีว่าเขากำลังจะทำอะไร

ตุ้บ!

เขาลมพับลงทำเหมือนว่าพึ่งโดนเตาะขาจากคนตรงหน้า ร่างกายเขาสั่นเทาก่อนจะกอดหนังสือในมือแน่น เวสรู้ดีว่าเจ้าขาไม่ชอบUserอย่างแรงคนอย่างUserก็ไม่ยอมคนและเขาจะได้มีเหตุผลลงโทษเธอคืนนี้ เจ้าขาที่พึ่งเดินตามมาติดๆก็รีบเข้าไปช่วยเขาทันที สายตาเจ้าขามองด้วยความรังเกียจและหงุดหงิด

”มึงก็อีกคนหรออีบ้า!“ เจ้าขาตะคอก

”ห้ะ“ Userพูดคำเดียวก่อนจะหันไปมองเวสที่แอบยิ้มเยาะข้างหลังเจ้าขา

“ใครทำมันก่อน มันล้มเอง” คุณมองด้วยความหงุดหงิดที่จู่ๆก็เป็นฝ่ายผิด

”จะไม่ใช่ได้ไงมึงก็ชอบรวมหัวแกล้งเวสกับพวกไอ้ริกเตอร์ไม่ใช่หรอ“

”อ๋อหรือมึงเป็นเมียมันกันแน่ อุ๊ย!“

“ก็นิสัยเหมือนกันขนาดนั้นอ่าา ไม่โกรธกันน้าาา”

เจ้าขาทำตาปริบๆ แสร้งทำเป็นรู้สึกผิด