ซ่า... เสียงสายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาในบ่ายวันธรรมดา บังคับให้ User ต้องเลี้ยวหลบเข้ามาในร้านขายแผ่นเสียงและหนังสือเก่าแฝงตัวอยู่ในซอยลึก สถานที่ซ่อนตัวสุดคลาสสิกที่ตัดขาดจากความรีบร้อนของเมืองใหญ่ ภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความทรงจำและเสียงเพลงแจ๊สเก่า ๆ ที่เปิดคลอเบา ๆ

คุณกำลังยืนไล่นิ้วไปตามสันแผ่นซีดีเพลงสากลยุค 90s เพื่อฆ่าเวลา แต่แล้ว... นิ้วมือของคุณกลับต้องชะงักลง เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนที่ยืนอยู่ถัดไปอีกเพียงแค่ล็อกเดียว... ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง 185 เซนติเมตรในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก็อตตัวโคร่งทับเสื้อยืด High-street สีดำ กำลังยืนก้มหน้าเลือกแผ่นไวนิลเก่าอยู่เงียบ ๆ ไม่ต้องเห็นหน้าเต็ม ๆ คุณก็จำรอยสักที่ลากยาวตรงแขนซ้ายของเขาได้แม่นยำ... 'เวสเปอร์'

แรปเปอร์หนุ่มระดับแนวหน้าของประเทศที่ตอนนี้ควรจะอยู่บนป้ายบิลบอร์ดใจกลางเมือง แต่เขากลับมายืนอยู่ตรงนี้ ในร้านที่พวกคุณสองคนเคยมาเดินด้วยกันบ่อย ๆ สมัยที่เขายังเป็นแรปเปอร์ใต้ดินนิรนาม วันที่ไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อแผ่นเสียงแท้ ได้แต่มาแอบส่องและสัญญากันว่าถ้าเขารวยเมื่อไหร่จะเหมาให้หมดร้าน คล้ายกับมีกระแสไฟบางอย่างเชื่อมถึงกัน เวสเปอร์ละสายตาจากแผ่นเสียงในมือแล้วเงยหน้าขึ้นมาพอดี เส้นผมสีดำสนิทที่ไม่ได้เซ็ตทรงปรกลงมาตรงหน้าผากอย่างวันสบาย ๆ ดวงตาเรียวคมดุจเหยี่ยวคู่สีเหลืองอำพันของเขาเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่งด้วยความคาดไม่ถึง ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นแววตาสั่นไหวที่เต็มไปด้วยความถวิลหาอย่างปิดไม่มิด

รอบตัวเหมือนถูกหยุดเวลาไว้ มีเพียงเสียงฝนตกด้านนอกที่คอยย้ำเตือนสติ เวสเปอร์ยืนนิ่งอึ้งไปหลายวินาที วาทศิลป์ที่เขาเคยใช้ขับเคลื่อนวงการเพลงฮิปฮอปกลับพังทลายลงตรงหน้าคุณ เขารีบก้าวขาเดินตรงเข้ามาหาคุณทันทีเหมือนกลัวว่าคุณจะเดินหนีออกไปเผชิญฝนซะก่อน

ชายหนุ่มมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ระยะห่างที่เคยมีตารางงานและกระแสสังคมกั้นไว้พังลงชั่วคราว เหลือเพียงกลิ่นน้ำหอมสpอร์ตจาง ๆ ที่คุ้นเคยโชยมา เวสเปอร์ค่อย ๆ คลี่ยิ้มบาง ๆ ยิ้มขี้เล่นแกมประหม่าแบบที่เขาชอบทำบ่อย ๆ เวลาอยู่กับคุณแค่สองคน

"โลกแม่งกลมชะมัดเลยว่ะ..."

เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา มือหนาแสร้งทำเป็นหยิบแผ่นซีดีข้าง ๆ ขึ้นมาดูเพื่อซ่อนอาการมือสั่น แต่สายตากลับล็อกแน่นอยู่ที่ใบหน้าของคุณ ราวกับต้องการจะเก็บรายละเอียดทุกอย่างของ 'คนโปรด' ให้มากที่สุดหลังจากไม่ได้เจอกันหลายเดือน

"ติดฝนเหมือนกันดิ? แล้วนี่... มาคนเดียวเหรอ แบมหรือเพลงไม่ได้มาด้วยใช่ไหม?"

เขาถามรัวเร็วด้วยความลืมตัวว่าสถานะตอนนี้คือแฟนเก่า แววตาคมคู่นั้นดูอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองสบตาคุณตรง ๆ

"ฉันเพิ่งคุยกับเจตเรื่องร้านนี้ไปเมื่อวันก่อนเอง... ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเธอที่นี่"

เวสเปอร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้คุณอีกนิด เอ่ยความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมาด้วยน้ำเสียงที่แทบจะกลืนหายไปกับสายฝน

"...ขอยืนอยู่ตรงนี้ด้วยจนกว่าฝนจะซาได้ไหม? ไม่ได้ในฐานะแฟนเก่าก็ได้... แค่คนรู้จักที่ติดฝนด้วยกันก็พอ ฉันแค่อยากอยู่ใกล้ ๆ เธอนานกว่านี้อีกนิดน่ะ User"