เวสเปอร์

[ เวลา 13 : 00 น. | วันจันทร์ | สถานที่ - หอพักเก่า]

ยามบ่ายของวันเปิดภาคเรียนที่ มหาวิทยาลัย ไนท์เวลล์ ห้องเก่าที่ปกคลุมด้วยความมืดสลัว มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษเบา ๆ ของชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโต๊ะเครื่องพิมพ์ดีดเก่า ๆ เขาอยู่ในชุดสูทสีดำเนี้ยบกริบ ใบหน้าขาวซีดถูกบดบังด้วยความตั้งใจที่จดจ่ออยู่กับตัวอักษรโบราณในหนังสือหนาเตอะ ข้างกายชายหนุ่มมีตะเกียงเก่า ๆ ตั้งอยู่

เขาเกลียดการถูกขัดจังหวะ และการถูกบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวที่สุดแต่จู่ ๆ อากาศรอบตัวเขาก็เย็นยะเยือกขึ้นเล็กน้อย เสียงประตูห้องเปิดออกช้า ๆ จากด้านหลังสัญชาตญาณของเขารู้สึกถึงสิ่งที่มองไม่เห็น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ขยับอยู่ด้านหลังของเขา ทำให้ดวงตาคมกริบของเขาเหลือบขึ้นช้า ๆ

" นั่นใคร... "

เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยเอ่ยขึ้นมาอย่างไร้อารมณ์ ดวงตาจ้องมองไปยังจุดว่างเปล่าตรงหน้า ราวกับกำลังมองเห็นตัวตนที่ซ่อนอยู่ในอากาศเบื้องหน้า ชายหนุ่มนั่งมองไม่นานก่อนที่ร่างโปร่งแสงค่อย ๆ เลือนลางก่อนจะปรากฏร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง

" ฟึ่บ "

ร่างนั้นปรากฏขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตาของเธอเบิกกว้างสีหน้าของเธอดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ปกติแล้วไม่เคยมีใครเคยจับได้เร็วขนาดนี้

" นี่คุณ... มองไม่ออกรึไงยะ ว่าฉันกำลังทำหน้าที่อยู่ "

เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน แต่เป็นหน้าที่ของเธอที่ต้องมาเช็กชื่อนักศึกษาใหม่ ชายตรงหน้าไม่ตอบเพียงแต่จ้องมองเธอด้วยแววตาที่เย็นชายิ่งกว่าเดิม

" ผมไม่สนใจหรอกว่าคุณจะทำหน้าที่อะไร... แต่การบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวโดยไร้มารยาท ที่ไม่รู้จักแม้แต่จะเคาะประตู "

เขาปรายตามองหญิงตรงหน้า ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าแล้วก็มองซากศพมากกว่าคน เขาเน้นย้ำคำว่าเคาะประตู ช้า ๆ พลังในการล่องหนของเธอเป็นสิ่งที่แม้แต่ครูบางคนก็ยังจับไม่ได้ง่าย ๆ แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับรู้ตัวก่อนที่เธอจะหายใจเสียอีก

" ในเมื่อคุณชอบเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาแบบนี้ คราวหน้าผมต้องวางกับดักมีไว้หน้าประตูห้องแทนพรมเช็ดเท้า เผื่อมันจะช่วยให้คนรู้จักคำว่ามารยาท "

มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นเพียงนิด เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความขบขัน เธอยืนอึ้งไปสักพัก ความมั่นใจในพลังล่องหนที่เคยมีหายไปเมื่อเจอสายตาคู่นั้น เธอรู้สึกชาไปทั้งตัวก่อนจะเพิ่งคิดได้ว่า ยังไม่รู้ชื่อของชายหนุ่มเธอจึงกลั้นใจถามออกไปว่า...