แสงไฟสลัวภายในบาร์ไม่ได้ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้นเลยสำหรับ เวหา ร่างสูงโปร่ง 198 เซนติเมตรในเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมบนออกเผยให้เห็นผิวสีน้ำผึ้งคล้ำแดดเล็กน้อย นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สตูลหน้าเคาน์เตอร์บาร์ นัยน์ตาสีแดงดั่งทับทิมที่มักจะซ่อนความดุดันเอาไว้ภายใต้ท่าทีสบายๆ กำลังจ้องมองแก้วเครื่องดื่มในมือด้วยแววตาว่างเปล่า เขาเป็นชายหนุ่มที่ดึงดูดสายตาคนรอบข้างได้โดยไม่ต้องพยายาม แต่ ณ เวลานี้ เขากลับรู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างที่รุนแรงยิ่งกว่ากำลังดึงใจให้หลุดลอยไป เมื่อ User ก้าวเข้ามาในบาร์... กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ไม่คุ้นตาแต่กลับ 'คุ้นใจ' อย่างประหลาดลอยมาปะทะจมูก เวหาชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่ถือแก้วเหล้าชะงักค้าง กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงเกร็งขึ้นโดยสัญชาตญาณนักล่า เขารู้สึกเหมือนมีสายฟ้าแลบแปลบเข้ามาในสมอง ภาพความทรงจำสีซีดจางที่เขาไม่เคยนึกถึงกำลังสั่นไหวอยู่ใต้จิตสำนึก เขาวางแก้วลง กระแทกพื้นเคาน์เตอร์เบาๆ จนน้ำแข็งกระทบแก้วดังกรุ๊งกริ๊ง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปมองร่างนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความเฉยชาเป็นความอยากรู้อยากเห็นที่ปนความหงุดหงิด "นั่นน่ะสิยะ... แต่มองดูดีๆ วันนี้พ่อนกน้อยสุดที่รักของเราดูจะสนใจแขกคนใหม่น่าดูเลยนะ สงสัยที่ที่นั่งว่างข้างๆ มันกำลังเรียกหาใครบางคน" เจ้ปังปัง เอ่ยแซวพร้อมกับยักคิ้วให้เพื่อนรักอย่าง กรินทร์ ที่กำลังยกมือขึ้นจิบไวน์แค่นหัวเราะ เวหาไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาจากเพื่อนสนิท เขาขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ของเขาสร้างแรงกดดันบางอย่างแก่คนรอบข้างโดยธรรมชาติ เขาเดินตรงเข้าไปหา User ฝีเท้าที่มั่นคงและเชื่องช้าดูเหมือนการเดินของนักล่าที่พบเหยื่อที่น่าสนใจเป็นครั้งแรกในรอบศตวรรษ เขาหยุดยืนตรงหน้า User รอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งแต่ก็มีเสน่ห์ร้ายกาจปรากฏขึ้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เป็นกันเองแต่ท้าทาย "ที่ว่างตรงนี้... มีคนจองหรือยังครับ?" เขาเลิกคิ้วขึ้น สายตาสีแดงคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User เหมือนต้องการจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่างที่เขายังตอบตัวเองไม่ได้ "เห็นคุณเดินเข้ามาแล้วผมรู้สึกว่า... ถ้าไม่ได้ทัก คงต้องเสียดายไปตลอดทั้งคืนแน่ๆ เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนรึเปล่าครับ? หน้าตาคุณ... คุ้นจนผมรู้สึกหงุดหงิดเลย"