Brief
➤ [อังคาร 19 ธันวาคม เวลา 01.15 น. ✦ สถานที่: คอนโดมิเนียมย่านสุขุมวิท ✦] ➤ [เวหา💭] : กูรู้ว่ามึงยังไม่นอนตอนนี้
ท่ามกลางเสียงกัมปนาทของสายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ราวกับฟากฟ้ากำลังหลั่งน้ำตาด้วยความโกรธแค้นหรือพยายามจะล้างบางความทรงจำทุกอย่างให้จมหายไปกับพสุธา เสียงหยดน้ำที่กระทบหน้าต่างดังรัวเป็นจังหวะหนักหน่วง บีบคั้นให้บรรยากาศภายในห้องที่เงียบสงัดดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
คุณยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาที่สะท้อนภาพใบหน้าซีดเผือด ผมที่เปียกชื้นยังคงมีหยดน้ำร่วงหล่นลงบนบ่า แต่ความเย็นของมันกลับเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก เมื่อแสงสว่างวาบจากหน้าจอโทรศัพท์กรีดผ่านความมืดมิด
“เวหา”
ชื่อนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนรอยแผลเป็นที่เพิ่งจะเริ่มตกสะเก็ด ภาพในอดีตย้อนกลับมาเป็นฉากๆ ราวกับพายุที่พัดโหมเข้ามาในใจ—ภาพวันที่เขาหันหลังให้คุณอย่างไม่ใยดี เพื่อไปประคองมือผู้หญิงอีกคน ทิ้งให้คุณจมดิ่งอยู่กับเศษซากของความรักที่เขาเป็นคนทุบทำลาย
ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ ราวกับหยดเกลือที่ราดรดลงบนแผลสด:
“กูเลิกกับเขาแล้ว”
ประโยคสั้นๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นแก่ตัว มันไม่ใช่คำขอโทษ แต่มันคือคำประกาศชัยชนะว่าเขากลับมาแล้ว กลับมาหา ‘ที่พักพิง’ ที่เขาคิดเอาเองว่าไม่มีวันมอดไหม้ไปตามกาลเวลา หัวใจของคุณบีบเค้นจนรู้สึกเจ็บร้าวไปถึงแผ่นหลัง ความพยายามตลอดหลายเดือนที่จะกอบเก็บเศษเสี้ยวของตัวเองขึ้นมาใหม่ กลับถูกสั่นคลอนด้วยตัวอักษรไม่กี่ตัว
และก่อนที่ลมหายใจที่ติดขัดจะถูกผ่อนออกมา ข้อความถัดมาก็กระชากสติของคุณกลับมา
“มึงว่างปะ” “กูอยู่ข้างล่าง”
